Het Eeuwige Gezeur

"Onderzoek— goed voor wetenschappers, slecht voor ratten."
                                                                                                 — Sam Rain

Terwijl wetenschappers op zoek zijn naar intelligent leven buiten onze planeet — aangezien ze hier de hoop hebben opgegeven — zeurt de Westerse wereld zich suf om zaken die alles behalve interessant zijn. We hebben te veel tijd over om ons druk te maken over de carrière van Sylvie of de laatste ontwikkelingen in een soapserie. Af en toe komt er een spraakmakende documentaire ter sprake, maar zinnig nieuws is er bijna niet.

Hoewel we technische vooruitgangen boeken, raken we geestelijk in verval. Hier en daar denkt de een het op te lossen met een lesje Yoga of volgt een of andere wannabe profeet in de hoop iets zinnigs te doen met zijn of haar leven. Maar men vult het vooral op met onzin. Onzin over van alles. En het ergste — doen alsof de onzin een zin geeft aan het leeft.

Zingeving is iets wat al decennia de Westerse maatschappij teistert. We vragen ons af waarom iemand een halve bioscoop afknalt, terwijl we het antwoord al weten. We weten niet wat we moeten doen met onze tijd en het egocentrisme stelt ieder individu als het centrum van het Universum. Een enkeling besluit de FARC te gaan ondersteunen en wanneer je moe bent van het dobberen in een rubberen bootje om walvisvaarders te blokkeren ga je de politiek in. In de hoop wat dingen te veranderen.

De geestelijke ontwikkeling van de Westerse maatschappij is als een stuk onkruid dat voorzien is van water en rijke voedingsbodem — verspilling van natuurlijke grondstoffen en als het geen gehalte bevat van entertainment en show, dan willen we het niet zien. Ons speelgoed word beter en complexer, maar maakt ons blijkbaar dommer. Tenminste, als je de gemiddelde academicus spreekt heb je het gevoel alsof je tegen een robot spreekt die is volgestopt met volslagen waanzin.

Het lijkt steeds meer dat we als Westerse maatschappij zijn veranderd in een kudde met een collectieve persoonlijkheidsstoornis. We weten niet meer wat we zijn en nota bene waar we zijn. We roeien, maar geen idee waarheen, noch weten we waarom. We willen meer, maar we weten alleen maar dat het niet hier is en dat gene wat we hebben niet genoeg is. Als zuigelingen willen we alleen maar janken tot het volgende kolfmengsel.

Alle ambitie lijkt eruit gezogen. Geen hogere bestemming lijkt meer op de vliegticket te staan. Het enige wat we doen is water naar de zee dragen — en we nemen er genoegen mee. We accepteren het. We zien onze toenemende dwaasheid als vooruitgang.

Hier en daar duikt een enkeling op met mooie dromen, mooie praatjes. Om vervolgens te verdwijnen in de kudde. Want tegen de stroom in zwemmen kost moeite. Steeds meer begrijp ik het kluizenaarsbestaan van Leonardo da Vinci. Steeds meer begrijp ik de uitspraken van Einstein. Want het begrip oneindig is het beste te omschrijven als de meting van het dieptepunt die de mensheid kan bereiken als het gaat om geestelijke vooruitgang.

©SamRain
Toekomst

Zeer Zielige Zwerverpraktijken

“Sommige mensen doen net iets te zielig."
                                                              — Sam Rain 

Er zijn mensen die altijd maar jammeren en het eeuwige slachtoffertje uithangen. En ik ben er goed ziek van. Ik kan de slappe excuses het liefst doorspoelen of ter gemakzucht meteen vertalen naar 'vind mij sneu, zodat ik krijg wat ik wil'. Maar, ZZZ-ers, ik heb jullie door.

Ik geef geen cent aan mensen die er zeer zielige zwerverpraktijken op na houden. Alsof ik enige medelijden moet hebben met mensen die zelf hun verantwoordelijkheid in een kastje plaatsen en behangen met allerlei smoesjes. "Nou ik zat even krap" — om enkele dagen ervoor te hangen in een kroeg. "Ik heb een kind op komst", alsof je er niet 9 maanden voor kan sparen en voorbereiden. Hulp nodig hebben om niet naar de Sociale Dienst te stappen. Wel schamen voor de overheid en de buurman, maar blijkbaar niet om het aan mij te vragen. Doei.

Dan heb je ook de oplichters, die grote beloftes doen. "Je krijgt het zo snel mogelijk terug", hoor je dan. De voicemail blijft leeg, noch ontdek je een teken van leven. En wanneer je iemand er mee confronteert, kun je het geluid van je oren op mute zetten en de lipsynchronisatie starten met een willekeurige smoes dat zogenaamd sympathie moet opwekken. Sorry, ik ben doof.

Ben ik emotieloos? Vast. Vooral voor dit soort mensen. De problemen van een ander, zijn de problemen van een ander. Het is een wijze les, waarvoor je geen lof krijgt. Je wint geen prijzen in de populariteit. Moet je dan geheel antisociaal zijn? Nee, maar laat het persoonlijke eruit. Vrienden die enkel ballast zijn aan je levensballon, zijn geen vrienden. Geldbomen bestaan niet, dus je hoeft er ook geen surrogaat voor te spelen. Bordje eten, eventueel een tijdelijke plek op de slaapbank en een lift naar het uitzendbureau. That's it.

Mensen die namelijk problemen hebben en de zielige zwerverpraktijken erop na houden, zijn zelf de oorzaak van hun problemen. Want heb je zelf een dak, een inkomen — al is deze van de Sociale Dienst — dan heb je honderd maal meer dan het gemiddelde kindje in een oorlogsland. Iedereen kan overleven in Nederland. Maar je moet het willen. Al zitten daar de minder leuke opties bij. De enige daarvan uitgesloten zijn de gehandicapten en de ouderen; de eerste kunnen daar niets aan doen en de tweede hebben hun leven lang al bijgedragen aan de maatschappij waarvan je geniet.

We maken het mensen te gemakkelijk. Niemand wilt onder een bepaalde prijs champignons plukken of garnalen pellen. En maar klagen over de Polen en andere Oostblokkers. Men vind zichzelf te goed om met een prikker de straat op te gaan voor een tientje of een plee te boenen. Nee, men moet en zal een inkomen hebben met 4 koffiepauzes en het werk zo lang mogelijk rekken voor een uurtje-factuurtje. Snel geld, voor een grote TV. Maar gewoonweg sparen en langs de Bristol te gaan voor schoenen — ho maar.

Want als deze mensen geld niet uitgeven aan domme dingen, zouden ze het kunnen investeren in hun zelf. Zoals een praktische opleiding. Een busabonnement om meerdere baantjes te nemen. Zoals mijn moeder vroeger deed. Werken voor je centen, zielige zwervers!

Notitie: met zielige zwervers bedoel ik niet de daklozen.

©SamRain
ZZZ'ers

De Zwakte Van De Mensheid

"Wie angst heeft voor vervolging, zal nooit excelleren."
                                                                                     — Sam Rain

Angst voor vernieuwing lijkt iets wat niet hoort anno 2012, maar nog steeds valt de mens in de valkuil van de publieke opinie. We willen graag de taboes open en bloot discussiëren, totdat het onderwerp het nodige gevolg met zich meebrengt. Dan is het plotseling stil.

Veel Nederlanders willen een Utopia — een wereldideaal die de perfecte maatschappij zou moeten illustreren. Alleen is het probleem dat iedereen het wel wilt, maar niet veel mensen de schouders er samen onder zetten om het te realiseren. We willen allemaal er iets van vinden, zolang het anoniem kan en zonder de nodige vervolging. Kritiek leveren zonder de publieke schandpaal als het ware. Maar wanneer het gaat om offers maken, zijn de meesten gewoonweg laf.

Er is niets mis om je identiteit te beschermen — zoek geen grenzen zonder nodige uitrusting, en het hebben van een mening is een recht. Alleen met klagen los je de probleemstellingen niet op. Oplossingen klinken wel mooi, maar dan zul je ze ook moeten uitvoeren. En juist hier ligt het 'enge’ stukje — want dan komt de vervolging dichtbij de huiskamer. Je zult op een podium moeten staan en alle ogen zullen op je gericht zijn. Plankenkoorts, faalangst, noem het hoe je het wilt noemen.

Macht maakt vroeg of laat corruptie — en we zien het iedere dag. De wereld is ondanks wereldoorlogen en middeleeuwen niet veel wijzer geworden. Technisch bevinden we ons op hoogtij dagen, maar we strijden nog steeds tegen armoede en machtsverschillen. Omdat we het toelaten, met allerlei mooie excuses. Waar ziet men over de wereld een baken van hoop of vooruitgang? Waar is men niet verstikt van een materiële egoïstische cultuur, of een vastgeroeste religie die ketenen aan de enkels houdt?

Hoge omes praten over de rechten van de mens, terwijl andere handelssancties voordragen en dezelfde rechten dag in en dag uit schenden. Fewer enemies, more allies — zoals Bill Clinton ooit in de mond nam, klinkt niet meer als vredestichten maar als gedogen. Als er technologie is om de uitslagen van je maagdelijkheid met 1 knop de wereld in te sturen en het geld uit een ander continent te ontvangen, hoe moeilijk kan het ander dan zijn?

We zijn te bang voor de moeilijke keuze, want stel dat het zou schaden in je comfort? Stel dat het betekent dat je vervolgt zou worden? Stel dat je een offer moet brengen? Nee, liever geen politieke of religieuze incorrecte uitspraken. Liever geen initiatieven die grote bedrijven wegjagen. Zekerheid, hoe groot haar illusie is ook is, blijft de heroïne van de maatschappij.

Het onbekende opzoeken is wandelen op onbekend terrein. Je hebt de kans om te verdwalen, in een kuil te vallen en misschien nooit meer de weg terug te vinden. Misschien kom je leeuwen tegen die je verslinden of sterf je van de dorst. Maar je begint de weg omdat je gelooft dat je iets zult vinden van onschatbare waarde.

©SamRain
Mensheid

Ivo's Domme Ideeenbus

"Als het ruikt als een ezel, dan is het vast een ezel."
                                                                         — Sam Rain

Sommige ministers zijn kampioen met het kop in het zand steken. Oplossingen die nergens naar leiden en niets meer toevoegen dan bureaustoelen. De ene dag schreeuwen om centraliseren om de volgende dag te smeken om decentraliseren. Was het maar oude wijn in nieuwe zakken — het gaat hier om zakjes lucht die verkocht worden als de nieuwe kleren van de keizer.

De wietpas bijvoorbeeld is uiteraard een geslaagd project. Zo geslaagd dat het op Amerikaanse manier binnen enkele maanden alweer hervormd is naar bureaucratie en alleen maar aan het probleem heeft bijgedragen in plaats van bij de oplossing. Onnodig papierwerk, onnodig spanning, nog meer straatpolitie en nog meer overlast. Ondertussen gemeentes lekker maken met eigen teelt om anderen het te verbieden. Make up your damn mind.

Nationale politie is ook weer zoiets. Nieuwe bureaus toevoegen zonder dat de oude op een degelijke manier kunnen samenwerken. Meer onderzoek, meer blauw, meer benzineslikkers op de weg (last time I checked rijdt de politie niet in hybride auto's, laat staan elektrische) — maar zijn het aantal advocaten-generaal die bij een competentietest net een voldoende kunnen halen op één hand te tellen.

Meer spreekrecht voor slachtoffers en zo, maar behalve als het gaat om politiemedewerkers die de fout in gaan. Tja, dan gaat het immers niet om voorbeeldfuncties. Nee, want de doofpot van KLPD breidt het wel recht. Hup, de vergetelheid in. Dan zijn het incidenten. Corruptie in het politieorgaan oplossen? Welnee, dat is allemaal onzint! Vooral in Rotterdam, het toonbeeld van reputatie wat betreft functioneren.

Nieuwe pistooltjes, meer uniformen? Wel makkelijker door de psychologische test heen, want anders blijven de stoeltjes leeg. Betere camera's — dat flitst beter. Ook als het een inbreuk betreft in de rechten van burgers. Voor de veiligheid enzo. Huh, zijn rechten er juist dan niet om dit soort overheidsbemoeienis te voorkomen? Je weet wel, tirannie of onderdrukking? Juist, kop onder het zand! Dat is de oplossing!

Een plan presenteren. Wegpoetsen dat het hele boeltje een grote poppenkast is. Gigantische blunders laten paraderen als successen. Zoals vormfouten of onrechtmatig onderzoek. Zoals aangepaste cijfers. Zoals keiharde declaratie- en budgetfraude. Of kan iemand aantonen waar al het geld aan wordt besteed? Waar zijn de cijfers? Want wie betaalde de uren terwijl een zwerver in een politiebusje werd vervoerd van en naar een kerkhof?

Als het politieapparaat al niet transparant en leugenachtig is — wat zegt dit dan niet van de overheid? Als de organisatie slechts een poppenkast blijkt te zijn, wat zegt dit dan over de maatschappij? Het is allemaal lariekoek, man.

©SamRain
Politiek

De week van het voetbal

 "Zwarte pieten zie je vaker op televisie dan op de daken." - Sam Rain

Het is weer zover. Iemand is dood. Zinloos geweld. Nederland in rep en roer. Het enige wat nog mist is een ode, een sonnet. Geert heeft een mening. De KNVB heeft een mening. Jan en Miep hebben een mening. Ali B heeft een mening. Maar ik zal het even samenvatten. Iedereen bedoelt te zeggen dat het zo schandelijk is dat het nooit had mogen gebeuren. En dat klopt.

Maar, het gebeurd wel. En de poeha dat het allemaal tijdens voetbalwedstrijden gebeurd is onzin. Want het gebeurd overal. De één geeft de cultuur de schuld, de ander de clubs. Maar de schuld ligt bij de samenleving. Nee, daar bedoel ik geen 'tolerantie' mee. Was het maar tolerantie, dan zou je het nog een passieve houding kunnen noemen. Het is de manier hoe wij als samenleving tegenwoordig denken te moeten reageren.

Neem een eredivisie club en haar hooligans. Kijk eens naar hoe barbecuefeesten aflopen. Raad eens hoe het gaat in leslokalen. Bedenk eens wat hangjongeren doen. Niemand neemt autoriteit meer serieus. Omdat autoriteit tegenwoordig niets meer voorstelt. Omdat de politie zegt geen tijd te hebben voor inbrekers en liever gaat flitsen op bonnetjesdag. Omdat straf tegenwoordig een vrijwillige cursus is die je met vijftig euro kan afkopen. Omdat de grootste huichelaars het land regeren.

Ja, opvoeding is een deel van het probleem. Ja, cultuur is een deel van het probleem. Ja, autoriteit is een deel van het probleem. Ja, tolerantie is een deel van het probleem. Het probleem is in zijn totaliteit geweld. Geweld hoort nergens thuis in een geciviliseerde maatschappij. Zinvol of niet. Maar wij als maatschappij moedigen het aan. Competitie in de vorm van gewelddadige games. Het tolereren van eerwraak. Laten overrompelen door angst van represailles. Het toejuichen wanneer iemand eigen rechter speelt. Het kiezen van partijen die het belangrijker vinden om de staatskas te spekken en hun eigen portemonnee dan publieke veiligheid. Het rechtvaardigen van doodsbedreigingen omdat het een religieus gevoelig zaakje is.

De boodschap die de onderdanen van Hare Majesteit voorgeschoteld krijgen is er een die gecomprimeerd kan worden tot een slogan als ‘je komt er toch mee weg’. De politie is een lachertje. De rechtstaat is een lachertje. De politiek is een lachertje. En de premier is een weglachpresident. Af en toe een serieus gezicht, totdat er een zwarte piet naar iemand toegeschoven kan worden. Zoals naar de clubs, de ouders, de cultuur.

Wanneer geweld wordt getolereerd, in welke vorm dan ook, mag dat gezien worden als een aanslag op de maatschappij. Waarom begaat iemand geweld? Het antwoord is simpel - of hij/zij kan niet anders dan geweld gebruiken ter bescherming van eigen lichaam (juridisch bekent als noodweer), hij/zij is gemachtigd door de overheid (politie/leger) of hij/zij denkt er mee weg te komen. En dat laatste is het probleem. Iedereen in Nederland zou geweld moeten veroordelen. En niet alleen op Twitter, Facebook of wanneer Rutger met zijn cameraploeg voor je neus staat. Thuis, op de club, in de kroeg, op straat, op station en tijdens de intocht van Sinterklaas.

Want de maatschappij, dat ben jij. Maar het echte probleem, dat zijn wij.

©SamRain
Geweld

De Natte Droom van Fred

"Het rechtssysteem werkt. Het beleid wat er vooraf gaat, die is stuk."
                                                                                                 — Sam Rain

Wilde plannen voor het Gevangeniswezen — veel gevangenissen sluiten, meer gevangenen op een enkele cel, verder versoberen. Oftewel, als het niet langer kan, dan maar zwaarder. In de droom van Fred is het veel te humaan. Vrijheidsbeperking is niet voldoende.

Ooit werden er in de Middeleeuwen gevangenen eerst op een karretje gespannen om bespot te worden met het behulp van stenen en rot fruit, voordat de martelingen begonnen. Wie genade vroeg na de eerste purificatie rituelen, mocht 'gelukkig' zich iets eerder melden bij de poort van het leven erna met behulp van een botte bijl. Was je wat rijker, dan ging het via een opknoping en een theaterspel daarvoor.

Het rechtssysteem is om dit soort wanpraktijken te voorkomen; niet om milder te zijn voor daders, maar zodat de natuurlijke wreedheid van de mens in toom wordt gehouden. De maatschappij is namelijk veel strenger dan welke rechter dan ook. En gelukkig maar. Zodoende kennen we in Nederland de doodstraf niet meer. Iemand gevangen zetten is tweeledig — de maatschappij beschermen tegen de persoon én een vergelding in een vorm van vrijheidsbeperking. Dit laatste is veel meer dan alleen opgesloten zitten in een ruimte van twee bij zes.

Er zijn wel feiten die onomstotelijk vast staan — er zijn mensen in de maatschappij die altijd een gevaar zullen vormen of een zeer grote kans hebben om dat te zijn. Mensen zoals Anders Breivik of andere geestelijke gestoorden. Mensen die dusdanig veel schade hebben aangericht, waardoor ze functioneel niet meer kunnen opereren in de maatschappij, al hebben ze de beste motivatie ter wereld. Een ander feit is dat pijn en leed namelijk geen 'prijs' toegekend kan worden — ze kunnen niet betaald worden in welke bestaande valuta dan ook. Daarom is de prijs voor ieder slachtoffer altijd te laag. Er zijn daarom nooit winnaars.

De natte droom van Fred houdt in dat er wel degelijk een prijs is te koppelen aan dat laatste feit. De vergelding moet ook net zo gruwelijk worden als de daden die worden begaan. Een afweermechanisme dat zo afschrikwekkend moet zijn, zodat iedereen eerst zal nadenken voordat zij deze daden begaan. In plaats van een bordje 'pas op voor de hond', zet deze droom een aantal hoofden op staken met een rottend lijk aan de boom centraal. Ik begrijp dat wel en ik kan er ook sympathie voor opbrengen. Want er gebeuren nu eenmaal gruwelijke dingen in de wereld, die al het rationele denken te boven gaan. En vooral voor wie deze dingen overkomt, vindt dat dit soort daden nooit meer mogen gebeuren.

Fred heeft zijn dromen opgeschreven. Hij gaat het allemaal veranderen — denkt hij. Waar hij echter geen rekening mee houdt is dat hij de vruchtbare grond begint in te kopen om onkruid te laten groeien als bonenstaken. Wanneer je mensen met een al scheefgegroeide moraliteit in een jungle gooit, verwacht dan geen modelburgers. Want het is niet Tarzan die terugkomt in de maatschappij, maar King Kong. Je weet wel, die oversized Gorilla, die vele helikopters achter zich aan krijgt tijdens zijn beroemde ontvoering en half de stad kort en klein slaat.

Nee, je kunt niet iedereen helpen. Maar als je iets doet voor het maatschappelijk belang, kom dan niet met een jerrycan benzine om een brand te blussen.

©SamRain
Gevangeniswezen

Willem is terug in de maatschappij

 "Wat er gezegd wordt is niet altijd wat we graag willen horen."
                                                                                                  — Sam Rain

Willem Holleeder, het meest beruchte boefje van Nederland. Voormalig Heineken-ontvoerder en een vriendenkring die je liever niet tegenkomt. Zat een aardige straf uit en wordt voor een leuk bedrag geplukt van 18,5 miljoen euro. Volgens speculanten het brein achter diverse liquidaties en afpersingen. Favoriet onderwerp van Peter en John. En totdat deze enge man op College Tour verscheen, was `de Neus' bijna het monster uit elk sprookje.

De wereld leek bijna te ontploffen toen men het nieuws vernam dat deze levensgevaarlijke crimineel een column zou krijgen in de Nieuwe Revu. Abonnees vonden dat ze massaal moesten opzeggen als een soort protest, andere bladen vonden het een perverse streek en azijnzuur Nederland kon het natuurlijk niet rijmen met het polderimago. Had hij iets anders moeten doen? Zoals de Quote 500 openslaan en op zoek naar een nieuwe Alfred? Zijn oude vrienden opzoeken en verder gaan met stoute zaakjes? We zouden niet verbaasd zijn. Maar we waren het wel.

Willem kreeg werk. Een betaalde baan. Zo eentje waarover je kunt opscheppen in het café. Als Willem Holleeder een baantje had als slager, dat had gekund. Of als glazenwasser. Putjesschepper. Maar een leuk baantje? Dat voelt als een beloning voor slecht gedrag natuurlijk. Maar het feit blijft dat Willem een merk is geworden. Het merk voor stout. Het merk voor crime. En reclame verkoopt — en dat ziet de Nieuwe Revu ook.

De ophef is eigenlijk vreemd — volgens Holleeder zelf, heeft hij een scala van aanbod gehad. Hij had dus meerdere opties die in zijn schoot zijn geworpen. Interviews, reclames en vast nog meer mogelijkheden. Binnen- en buitenland. Als de nukken van Barbie de kranten haalt, dan heeft Willem nog altijd meer streepjes voor. Maar het vreemde aan de ophef is dat men zo snel mogelijk deze man monddood wil maken — voor iets als een column of een TV interview. Terwijl 50 cent overal welkom is en voor Snoop Dogg de rode loper wordt uitgerold.

College Tour is een smaakvol programma — bedoelt voor studenten en voor het publiek dat niet deel uitmaakt van de doelgroep voor 'Oh Oh Europa'. De redactie nodigt, net als iedereen trouwens, Willem Holleeder uit voor een interview. En hij zegt ja. Omdat hij op vragen antwoord wilt geven en met name op de beweegredenen uit de eerste hand waarom hij zijn daden heeft begaan. Je zou denken dat de strafpleiters van morgen zouden smullen van persoonlijke omstandigheden en drijfveren. Maar in plaats daarvan hoopte men op bekentenissen of een spijtbetuiging. Geen interview maar een persconferentie van het niveau dat thuishoort op Family 7.

Op dat gebied is zeiken echt iets Hollands. Stel je voor dat iemand een podium neemt. En dan? De hele politiek doet het. Iedere BN'er doet het. Het nieuws draait erop. En dan vooral niet inhoudelijk, maar als een aantal opiniemakers iets niet bevalt dan is het niets. Maar het allerergste is dat politieke figuren, vermeende journalisten en tv-diva's hetgeen propaganderen wat ze met hand en tand zouden moeten verdedigen: iedere vorm van censuur tegen journalistieke vrijheid. Dat smaakt te betwisten valt is één, maar preventief en inhoudelijk een programma in de kiem te smoren is onacceptabel.

Het enige verschil tussen Willem Holleeder en andere ex-gedetineerden is zijn bekendheid. Dat betekent niet dat hij daarom geen recht heeft op een nieuwe kans — zijn straf heeft hij aan de maatschappij afbetaald. Achter elke dader zit ook nog steeds een mens.

©SamRain
Holleeder

Blik op de straat

“Wie overleeft, overleeft.”
                                    - Sam Rain

De straat krioelt van de mensen; als een horde mieren lijken ze te bewegen. Chaotisch op het eerste gezicht, maar een ieder met het doel te verzamelen. De één gaat naar de Super, een ander naar de belwinkel. Er lopen ongeveer vier blanke mensen tussen de honderden. In een stad in Nederland.

De Surinaamse vrouw schreeuwt naar de overkant – haar zus moet opschieten. De drie gehoofddoekte vrouwen roddelen een eind weg in het Turks, terwijl de Somaliër stiekem een krantje ‘wisselt’ voor het geldkantoor. Een kale hindoestaanse man loopt bijna suïcidaal voor de tram, druk kakelend over de mobiele telefoon – om te stoppen voor de opgevoerde scooter met twee Antillianen ‘op missie’.

De mannen uit Ghana dragen hun groene en rode colbertjes boven een zwarte pantalon met hun bruine kwastjesschoenen. Ze discussiëren en begroeten de islamitische man, die waarschijnlijk afghaans is; hij wandelt er iedere dag en stopt voor de speelgoedwinkeletalage. Er staan vliegers achter.

Twee Turkse meisjes babbelen een eind weg – worden nagekeken door een paar Armenen. Ze reageren niet op ze, waarop de jongens beginnen te schelden. ‘Hoer’, ‘slet’ en ‘ezel’ – alleen het laatste in Arabisch. Ze negeren het hindoestaanse meisje die voor de duizendste keer naar de winkel moet – er is ‘katha’ vandaag.

Een civic rijdt met harde muziek de straat in en zet de golf aan tot een race naar het laatste plekje. De golf wint – maar de civic zet zichzelf neer op de stoep – tot grote irritatie van de Surinaamse vrouw op haar scootmobiel. De Chinese man en vrouw geven geen gezichtsuitdrukking, maar hun dorre blik spreekt boekdelen.

Een junk wandelt het straatje in en de Marokkaanse jongen van 12 zet z’n fiets neer. Even later kijk hij blij naar de twee tientjes in zijn hand en de junk lijkt te zijn verdwenen. Totdat de geur van een aangestoken plof zijn locatie prijsgeeft. Niemand die ervoor stopt.

De Nederlandse man is nors – hij vindt het maar niets de nieuwe supermarkt. Niet omdat het van Turkse mensen zijn, maar omdat het weer wennen wordt. Hij irriteert zich wel aan een Nederlandse jongen – die uiteraard hem weer vraagt om een euro. Doet-ie niet.

De tram stopt en de pubers stormen eruit. Ze komen van school; tenminste, een gebouw dat de naam draagt. Zij maken er de dienst uit. Ze kijken naar hun telefoontjes en scheppen op over hun ‘heldendaden’. Twee meisjes gaan ineens ‘los’ – niks haren trekken, maar knokken.

De politiewagen rijdt de straat in en stopt voor het café. Maar dan verander de straat ineens. Mensen nemen afstand en de Turkse en Marokkaanse groepen duiken op als roedels hyena’s. Ze schelden de ‘popos’ uit, en even later gooien ze stenen. De agenten kiezen eieren voor hun geld en onder een luid gejoel verlaten ze de straat. Eén van de mannen schuift bijna onopgemerkt zijn pistool weer in z’n broek. Hij haat blauw.

Tja, een herinnering van 15 jaar geleden.

©SamRain
Straat

Hoe het onderwijs toe is aan hervorming

“Iedereen die denkt dat kwaliteit afhangt van klasgrootte, moet terug naar school om bij te leren.”
                                                            - Sam Rain

Onderwijs is de basis voor beschaving en welvaart. Algemene kennis, vaardigheden en het stimuleren van talenten hebben invloed op de samenleving. Maar het onderwijs is één van de vele slachtoffers van 1960-denkers; stokslaag en papier. De tijd veranderd en de hoogte van de lat neemt alleen maar toe – trage ‘innovatie’ komt te laat en bezuinigen gebeurd op de domste manieren.

Allereerst zouden alle papieren schoolboeken aan de kant moeten; met e-readers bespaar je niet alleen de ruggetjes van brugklassers en bomen, maar geeft de nodige financiële lucht aan de ouders die deze moeten aanschaffen. Houd de e-readers op school en leerlingen hebben altijd hun ‘boeken’ bij zich.

Mag de e-reader een tablet worden die mee naar huis mag, wordt het al veel interessanter; met een scala aan ‘huiswerkapps’ kan meteen een hoop werk bespaard worden – zoals nakijkwerk. Een lesuur zou 15 minuten concreet uitleg materiaal moeten hebben, dus zou een uitlegvideo opgezocht kunnen worden – en wie z’n huiswerk niet maakt, die valt door de ‘app’ zo door de mand.

Zodoende kan de schriftelijke overhoring ook nog eens vervangen worden door de digitale variant – de ‘popquiz app’ – wederom hoeft de leraar niet handmatig alle blaadjes na te kijken en zijn de cijfers meteen zichtbaar. Het rapport maakt zich zodoende op en de leraar kan met de ‘observatie app’ het gedrag van leerlingen toevoegen voor de ouderavond. Ouders kunnen de prestaties én het gedrag van hun kind inzien in plaats de 10-minuten prediking aan te horen aan het einde van het jaar (nog niet te spreken van de verbazing waar het mis ging).

De buitenschoolse activiteiten moeten terug – kinderen die thuis playstation / Xbox ambities hebben, omdat mams en paps voor 17.00 niet thuis zijn, kunnen zo beter en meer werken aan hun fysieke conditie. Levert minder dikke kinderen op en stimuleert meteen een individueel talent. Volleybal of de nerdclub – het maakt ze ook nog eens socialer.

De ochtend mag beginnen met Tai Chi of Yoga – kinderen zijn gemakkelijker dit soort dingen aan te leren dan te drukke volwassenen. Zal de leraar ook fijn vinden, dan een groep overenergieke pubers om 8.30. Verplichte vakken over gezonde lifestyle, zodat ze niet aan de breezers en sigaretten gaan en het preventieplan is compleet.

Wat wel in het onderwijs geschrapt mag worden is het overlaten van opvoeding. Ouders horen hun kind op te voeden – simpele zaken zoals respect, manieren en beleefdheid. Zaken als op tijd naar bed en op tijd opstaan. Zaken zoals seksuele voorlichting en dat vrijheid niet vanzelfsprekend is. Voorkomt dat ze crimineeltjes, zwangere tieners of hangjongeren worden die bejaarden de lens in slaan. En zo bespaar je de maatschappij pas echt!

©SamRain
Onderwijs

Onze verknipte kijk op ouderen

“Leeftijd is méér dan een nummer.”
                                                - Sam Rain

Politici zijn eikels. Vergrijzing, oftewel ‘AOW’-ers in overschot, is volgens onze ge-wel-dige bestuurslieden het probleem dat erger is dan globale opwarming en de gegadigden voor het ICC bij elkaar. Want onze ouderen zijn al lang geen ouderen meer, maar verknipte bejaarden die het voor ‘ons’ moeilijker maken. Zo kosten ze veel te veel geld door kunstheupen en scootmobieltjes, zeuren ze te veel over het in bed liggen en worden ze steeds ouder en ouder. Ons beeld van een bejaarde is pas echt verknipt – wij zien dementerende kostenposten in onze megalomane visie die toepasbaar is voor iedere bevolkingsgroep: ‘vol is vol’.

Het zijn dezelfde ouderen die Nederland stabiel hebben gemaakt – en gehouden – door onder andere de wederopbouw. Het zijn dezelfde ouderen die 6 dagen in de week werkten en niet zaken als de ‘uitkering’ of het ‘snipperdagje’ als gemeenschapsgoed hebben gekend. Het zijn dezelfde ouderen die hun afval in het daarvoor bestemde bakje wierpen, en dezelfde ouderen die netjes het kaartje betaalden voor de trein – zonder de conducteur te bedreigen. Dezelfde ouderen, die hun ‘tiende’ gaven aan de kerk voor goede doelen en dezelfde ouderen die een rode streep op de schouder hadden voor een jaar – ‘in case the Germans return’. Deze ouderen, dezelfde ouderen worden nu als paria’s behandeld door de politieke snotneuzen in Den Haag.

Wat deze generatie écht te verwijten valt is onze ver-‘Amerikanisering’; voor alles hebben we een bokje nodig. Criminaliteit: Marokkanen. Sociale Dienst: antilianen. Onderwijs: studenten. Zorg, economie, Satan en het broeikaseffect: ouderen. Als het aan de politiek ligt, moet je werken tot 70 en leven tot 75.

Ouderen hebben een maatschappelijke functie; zoals zij zorgden voor ons, zo dienen wij voor hen te zorgen. Niet alléén uit pure dankbaarheid, maar omdat zij de missende ‘link’ zijn in onze verwarde samenleving. De ouderen zijn als levende Wikipedia’s van onschatbare waarde, maar welk kind misgun je een opa of oma? Wie versterken de familiebanden anders dan de ouderen in de tijd van tweeverdieners? Maar nee, volgens politici leveren deze kostenposten meer op door ze op te sluiten en in bed te houden en in te korten op hun miezerige AOW, zodat Samson voor Wouter een nieuwe Ray-Ban kan kopen.

En we doen er gewoon aan mee. Nee, het is geen dagje Efteling voor het zorgen van de ouderen in de psychogeriatrie. Nee, oma’s zijn niet altijd even ‘hip’ en opa’s zijn zelden ‘cool’. Maar het zijn deze mensen die hebben bijgedragen aan alle vrijheden die we nu genieten – misschien zijn we daarom verwende rotkinderen geworden omdat ze té veel hebben gegeven. Vaak gaan er discussies over ‘babyboomers’ of bejaarden die hebben gezorgd voor alle tekorten, maar het is het bokje wegschuiven. Omdat er nu concessies gemaakt moeten worden.

Deze achterlijke generatie heeft niets opgepikt van het onderwijs; zorgen voor de zwakkeren in de samenleving om even concreet een voorbeeld aan te halen. Dezelfde achterlijke generatie vindt dat de ouderen wel weer in een verzorgingstehuis horen, want stél je voor dat ze voor de ouderen moeten zorgen. Als ‘Jong 30+’er’ schaam ik me enorm voor zulke uitlatingen over vergrijzing en bezuinigingen in de zorg. Daarom vind ik dat ouderen even hun kinderen aanspreken over rendement: 18 jaar kost en inwoning, 9 maanden immateriële en letselschade met 3,5% rente – dàt dekt vast de zorgkosten!

©SamRain
Kijk op ouderen

Waanzin: Hoe we omgaan met pedofielen

“Een neurologisch probleem los je niet op met psychotherapie.”
                                                                                                - Sam Rain

Kinderverkrachters zijn niet populair; wie er níet van walgt is er één. Er is niets veel lager dan iemand die onschuldige kinderen berooft van hun onschuld voor eigen gratificatie. Dit zijn de feiten. Er zullen altijd pedofielen zijn en ze zullen altijd pedofiel zijn. Ook dit zijn de feiten. Van de eerdere feiten zijn we als volwassenen bewust, maar van de laatste steken we onze koppen in het zand.

Vraag het aan de gemiddelde PVV-er en die oppert uiteraard de doodstraf (levenslang kost geld, net als castratie). Ik ben van mening dat niemand ‘kiest’ voor een seksuele afwijking, even als een pedofiel. Moet je daarom dood, omdat je zo geboren bent? Moet je daarom geweld worden aangedaan? Emoties lopen dan hoog op – maar ik wijt dat niet aan de pedofiel, maar hoe we met ze omgaan. Als je als ouder hoort dat je kind voor een paar tientjes is verhandelt en de dader gewoon weer rondloopt na twee jaar met de hoogste recidive waardering – dan ben je onvoorstelbaar woedend. Want dat is het probleem met pedofielen: ze zijn een gevaar voor de maatschappij.

Pedofielen zijn met de huidige methoden niet behandelbaar. Feit. Want als dat we zo zou zijn, dan kan dat ook voor homoseksualiteit – een ‘niet-schadelijke’ afwijking. Ongeacht wat een stichting als ‘Different’ beweert – vraag het anders aan de Hoge Raad. Pedofielen kunnen hooguit onder toezicht geplaatst worden, wat niet erg praktisch is. Pedofielen zijn namelijk behoorlijk slimme roofdieren en aan toezicht is men, in de vrije maatschappij, zo onttrokken. Een heel moeilijk te accepteren feit.

Een pedofiel is niet te behandelen, gevaarlijk voor de maatschappij en qua toezicht onrendabel. De gevangenis is een straf op het gedrag waar de pedofiel de ‘rem’ niet voor heeft en eigenlijk inhumaan. Niet voor niets worden pedofielen afgezonderd van de reguliere afdeling om letsel te voorkomen. Is het écht je verdiende loon om zo te zijn? Het is als een Alzheimer patiënt afstraffen voor het falen van een geheugentest of schizofreen paranoïde patiënt opsluiten vanwege concentratie problemen. Hoe bied je uitkomst op een humane manier, zonder het walgelijke te rechtvaardigen?

In Brabant werd een pedofiel geen woning toegewezen – je kunt in Nederland moeilijk in het bos gaan wonen. Resultaat is een rondzwervende pedofiel. Maar moeten we nu echt kiezen tussen twee kwaden? De ‘Pedopartij’ en ‘Martijn’ hebben bewezen dat pedofielen geen plaats hebben in onze maatschappij; hun toestand en onze normen en waarden botsen. Moeten we ze dan beschouwen als onderdeel van onze maatschappij? En zo nee, wat doen we er dan mee?

Psychiatrische patiënten horen in een instelling. Deze kunnen echter niet behandeld worden, dus een TBS-kliniek is niet waar ze thuishoren. Iedere pedofiel is niet-toerekeningsvatbaar op basis van hun afwijking en behoren dus niet thuis in de penitentiaire inrichtingen voor criminelen. Een pedofiel kàn niet zonder toezicht, omdat ze altijd recidiveren (al is het tussen de oren) – wonen en werken in de maatschappij is gewoonweg onverstandig. Ik zie maar één humane oplossing: een reservaat met omheining, zoals psychiatrische gemeenschappen die hebben. Enkele reis. Maar wel zodanig dat ze een ‘menselijk’ bestaan kunnen hebben en zodat ouders ’s nachts rustiger kunnen slapen. Waarom bestaat dit niet?

©SamRain
Pedofilie

Het begeerde Utopia waar we niets begeren

“In paradisum deducant te angeli – uitvaartsrede van de Roomsen

De perfecte maatschappij; Utopia. Verlichte mensen begeren het; een plek in de toekomst waar mensen allerlei in vrede leven als het nieuwe paradijs op aarde. In het Westen vinden we de Ik-idealogie maar verwerpelijk; ondanks dat we egocentrisch zijn, willen we absoluut niet bestempeld worden als een egoïst. Maar is jezelf arrogant vinden nu wel arrogant? Is het ego wegpoetsen niet een zeer egocentrisch standpunt?

Begeerte is een concept dat breed en abstract is, ondanks de negatieve belading die we eraan geven. Zo zouden we materieel niets moeten begeren – echter zonder materieel boeken we geen vooruitgang. Biochemisch heeft ons lichaam geen tafel of stoel nodig, maar geestelijk snakken we naar verrijking. Ons leven heeft een tijdslimiet, waardoor we het qua kwantiteit moeten stellen in 40 ‘productieve’ jaren en met onze generatieve doelstellingen pogen om de kwaliteit voor de volgende generatie te verbeteren.

Religies plaatsen het Utopia dan ook gemakswijs naar het volgende leven; een eeuwig paradijs, een andere dimensie of een einddatum op de huidige wereld zoals we haar kennen. De vereisten voor het Utopia zijn kritisch; een perfecte samenleving, vereist perfecte mensen – want als alle niet-perfecte mensen konden toetreden zou de wereld van Utopia vroeg of laat corrupteren tot een bijna-Utopia. Is een Utopia dan wel realistisch?

Perfecte mensen betekent een uniform gedrag; als er geen meningsverschil is, kan er ook geen onenigheid ontstaan. Dit zou een enkele cultuur moeten zijn met een enkele overtuiging om dit gedrag af te dwingen op sociaal-cultureel gebied. De maatschappij zou dan samenwerken om problemen op te lossen en leiders aan ethisch, moreel en pragmatische werkwijze moeten hebben. Onmogelijk is het niet, al lijken we er ver vanaf te wijken. Maar wat belemmert de mensheid dan zodanig dat een 50% Utopia geen primaire doelstelling is?

De generale mening is die van het niveau zondebok; de een ziet het kapitalisme als het kwaad, de ander een groep radicalen. Een iets minder populaire mening is die van samenzwering; de elite heerst graag over het klootjesvolk en hebben een chaostheorie uitgedacht over een decennia om het zo te houden. Als mens zijn we nu eenmaal een bedreiging van ons mens zijn; we definiëren onszelf eerder als parasitair dan levendbarende organismen; het perfecte excuus om zo door te gaan. Want kun je een panter verwijten als hij zijn prooi doodt of de Tsee Tsee-vlieg voor Malaria?

De natuur kent echter een oplossing; een groep organismen die collectief samenwerken zijn effectiever en betere overlevers dan de solisten. Dit concept kennen we al; onze maatschappij is berust op deze normen en waarden. Maar waarom passen we het niet wereldwijd toe? Kunnen we geen mensen kiezen die als een groep de wereld bewaken tegen het verval naar barbarisme? Oh wacht – dat heet de Verenigde Naties. Maar hoe kunnen we dan nog oorlog en honger kennen?

Oorlog is handel. Angst is macht. Geld is status. Kennis is voorsprong. Grondstoffen zijn middelen. Mensen zijn dieren. Dit is de sociale cultuur anno 2012 en dat is het sinds het geschreven woord. Maar hoe heeft dit zo lang in stand kunnen blijven? Omdat ideologie geen uiterste datum kent. Omdat een idee nooit sterft. En voornamelijk omdat wij mensen gewoonten slecht afleren.

Als we de ideologie veranderden naar: Kennis is handel, kennis is macht, kennis is status, voorsprong en middelen. Helaas, dan nog steeds geen Utopia op een planeet vol betweters, maar misschien wel een sprong dichterbij.

©SamRain
Utopia

Van terugdringen naar bevorderen recidive: Hoe een staatssecretaris de plank misslaat

Nederland kent de langste straffen in vergelijking met onze buurlanden. Wanneer een straf wordt uitgesproken door de rechter, hebben de meeste gedetineerden in voorarrest gezeten om vervolgens te worden overgeplaatst naar de gevangenis. In de gevangenis ‘betaald’ iedere gedetineerde zijn schuld af aan de maatschappij; echter komt aan iedere straf een eind en zal hij of zij moeten terugkeren in de maatschappij.

De overheid begrijpt de terugkeer maar al te goed; vandaar dat zij veel heeft geïnvesteerd in ondersteuning van dit traject. Al enige jaren kent het gevangeniswezen het Terugdringen Recidive programma onderdeel. Dit houdt in dat iedere gedetineerde maximaal 4uur per week kan werken aan zijn of haar toekomst: schulden, wonen, werk en psychosociale zorg.

In het allerlaatste deel van de straf mogen gedetineerden nog een stap verder: via een selectiefunctionaris kunnen zijn, bij positief advies van de penitentiaire instelling én de reclassering, overgeplaatst worden naar een minder beperkt ‘regime’. In dit traject hebben gedetineerden een speciale privilege: het verlof. Zij krijgen dan tweemaandelijks 60 uur om buiten de inrichting te verblijven, mits zij zich houden aan de vastgestelde regels.

Op 5 november, tijdens de open dag van de Dienst Justitiële Inrichtingen, verkondigde de staatssecretaris van Veilgheid en Justitie, Fred Teeven, zijn plannen voor de afschaffing van het 60uur verlof en zelfs de minder beperkte inrichtingen. In plaats daarvan wil hij naar 24uur, met ‘strengere’ eisen en enkel voor praktische zaken als een paspoortaanvraag. Volgens de staatssecretaris is ‘de beste recidive door opsluiting’ het motto voor zijn visie. En juist deze visie is een terroristisch aanslag op de Modernisering Gevangeniswezen; het in gang zetten van zo’n plan kost naast vele miljoenen ook de effectiviteit van het Terugdringen Recidive programma.

In het huidige systeem is het verlof helemaal niet ‘vanzelfsprekend’ zoals de staatssecretaris beweert. Penitentiaire instellingen observeren naast het gedrag van gedetineerden ook de overtredingen van reglement én de opgelegde strafmaatregelen in een dossier. Zij geven een advies uit aan de selectiefunctionaris; alleen al bij een negatief advies kan het ‘recht’ op verlof al worden ontzegd. Daarnaast speelt reclassering een grote rol: de reclasseringsambtenaar legt de gedetineerde een verzoek tot medewerking op. Deze ‘medewerking’ houdt in dat de gedetineerde wordt blootgesteld aan een persoonlijk onderzoek: de ‘leefgebieden’ zoals sociale contacten, toekomstvisie op werk, inkomen en onderdak, maar ook berouw en verantwoordelijkheidsgevoel. Maar er is nog een laatste obstakel: het verlofadres moet worden goedgekeurd door justitie, een adres in een buurt of zelf bekend staat voor ‘overlast’ betekent direct een weigering. Dit geldt ook voor de bewoners van het adres; zij worden onverminderlijk gecontroleerd op ‘antecedenten’.

Het verlof wordt vaak ook gepresenteerd als recht; maar het is eerder een privilege waar strenge condities aan gesteld worden. Alcohol- of drugsmisbruik, overtredingen en verlaat melden betekent een enkele reis naar de gesloten inrichting. Alle gedetineerden weten dit; en velen riskeren dan ook niet hun voorwaardelijke invrijheidsstelling. Dit systeem werkt ook en zal niet veranderen met het voorstel van de staatssecretaris.

Wat wél zou veranderen is een bureaucrationele verandering. Verlof zou volgens de staatssecretaris per incident behandeld moeten worden. Dit kost meet tijd, meer mensen en meer geld. Het verlof móét al verdient worden, het plan van de staatssecretaris heeft dan ook geen toegevoegde waarde. Het verlof dient namelijk als doel om terugkeer in de maatschappij te bevorderen; deze terugkeer is niet alleen afhankelijk van een paspoort. Familie, gezin en psychische gewenning zijn namelijk zeer cruciaal voor het terugdringen van recidive. Vraag het maar aan iedere hulpverlener in de psychosociale zorg. Fred wil alleen maar vergelding.

Bron: ANP

©SamRain
Terugdringen recidive

Onder de brug

“ De afvoerput van de maatschappij zie je alleen als je naar beneden kijkt”
                                                                                                            - Sam Rain

De koude lucht blaast over mijn gezicht. Het is licht en de vogels maken herrie als een stel keukenwijven op een hindoestaans familiefeest. Mijn voeten voelen als blokken ijs. Het is oktober en de winter komt eraan. Het is mijn vierde dag buiten op straat, waar ik heb overnacht in de bosjes nabij een school. Tijd om te bewegen naar het zorgcentrum waar er koffie wordt geschonken en soep klaarligt.

Het is ruim tien minuten lopen naar plaats van bestemming. Onderweg zie ik een paar bekende gezichten uit het zorgcentrum. De één oud, de ander ziek en een groepje junks. Het ‘mogguh’ bij de deur door een paar gekke muzikanten en bedelaars die wel een slaapplaats kregen bij dit centra. Vol is vol, of ‘vol is pech’ beter gezegd. Maakt niet uit wat je situatie is, tenzij je een vrouw bent. Bah, nooit zo’n hekel gehad aan emancipatie dan nu. Vooral als ik sommige van deze vrouwen zie; half vertrokken bek door de methadon en heroïne, korte rokjes om te tippelen later die avond. Drugs maakt meer kapot dat je lief is.

De koffie doet wonderen. Mijn voeten ontdooien langzaam bij beetje. Straks weer melden bij de Sociale Dienst; hopelijk komt dat voorschot want ik ga dood van de honger. Een oude zwerver komt binnen, het is René, een oude kraker met zijn Straatkrant, die koffie komt scoren voordat hij het volk voor de Albert Heijn gaat terroriseren met zijn stank. Anja, de base-hoer volgt erna; kwakkelend op haar laarsjes en een shaggie tussen haar tanden, komt ze haar post halen. Ze is blij want er is weer een betaling van de ‘Soos’ – wat garant staat voor een weekend high. De jonge sloeber naast me geeft me een duwtje: ‘als je mazzel hebt, heb je een plekkie vanavond’ wijzend naar Anja. ‘Zij gaat vast verdwalen.’

De klok gaat langzaam verder en ik besluit om richting de Sociale Dienst te wandelen. Onderweg stop ik bij de supermarkt voor het ‘kampioenen dieet’; een chocoladetoetje van 33 cent en een halve liter bier, een pakje chips tegen de hoofdpijn. Twee andere zwervers nemen meteen een paar artikelen mee onder hun jas, de caissière zegt toch niets want ze is alleen.

Voor het grote gebouw rook ik een shaggie voordat ik naar binnen wandel. Ik meld me bij de receptie en moet anderhalf uur wachten tussen vluchtelingen, zwervers en junkies, de één nog ongeduldiger dan de ander. Een junk krijgt er genoeg van; hij ontdoet zich van zijn broek en kakt in de plantenbak. De beveiligers pakken hem hardhandig op en wordt met zijn broek op de enkels het gebouw uitgewerkt. ‘Die kan fluiten naar zijn centen’, zegt een zwerver zachtjes.

De ambtenaar roept mijn nummer en ik sta op, volgend naar een klein kamertje. Het is een oudere man die me aankijkt met een neerbuigende blik. ‘Een beetje jong, niet?’

Ik vertel hem wat er gebeurd is en de situatie. Het lijkt hem niets te interesseren. ‘U komt er niet voor in aanmerking.’ Ik stond perplex. Te jong en niet zijn probleem. ‘Misschien kunnen ze bij het Leger des Heils u helpen’, zegt hij, ‘of vind u wel een creatieve manier om uw verdiensten te maken’. Boos loop ik weg. Teleurgesteld naar buiten. Onbegrip. Woede. Angst.

Ik zie een zwerver bedelen. Ik bedenk me dat het zou kunnen; beter iets dan niets. Een voorbijganger komt eraan. Ik maak mijn hand plat, palm naar boven en ik kijk ernaar. De vieze hand wordt een vuist. Nee. Ik zal niet bedelen. Ik heb het al gevraagd aan de maatschappij, en de maatschappij zei nee. Vanaf nu pak ik het gewoon. Vanaf nu kies ik voor mezelf.

©SamRain
De brug