De Narcistische Utopia

"You see, Master Wayne, some men just want to see the world burn."
                                                                                      — Alfred (The Dark Knight)

Verkoolde huizen. Een schaduw van wat ooit eens beschaving was. De zwarte rook kleurt de hemel dik met grijze wolken en de vlammen rijzen torenhoog. De overblijfselen van mensen geuren de omgeving met een aroma van dood en verderf. En daar sta ik. Grijnzend. Lachend. Verzadigd. Ik heb het allemaal vernietigd, om het vernietigen zelf.

Ik wil de wereld zien branden.

De tintelingen die door m'n lichaam gaan zijn alsof er een gloeiende deken van geest om mij heen valt. Ik voel me compleet. Totaal. Iedereen kijkt met doodsangst naar mijn aanwezigheid. Ze weten het. Ik ben de dader. Ik ben diegene die ze dit onvoorstelbaar lijden heeft gebracht. Ik bracht de Hel naar hen.

Het gekrijs van een moeder die haar verminkte kinderen vindt, klinkt in de verte. Een man waarvan zijn ledematen zijn verbrijzeld, kruipt weg van het vuur — blind en doof nog van de explosies. Ineens stopt hij, alsof hij een aanwezigheid voelt die kouder is dan ijs tussen de vuurzee van hitte. En opeens wordt donker. Zijn laatste hoop afgenomen.

Een paar rottende lijken hangen ondersteboven. Een snede dwars over hun borstkas doet dienst als symbool. Niet als waarschuwing tegen voorbijgangers, maar als een profetie van het lot dat zij allen vroeg of laat zullen ondergaan. Totdat alles verbrand is. Totdat er niets over is om te vernietigen.

Er is geen wroeging. Noch spijt. Het tegengestelde zelfs. De euforie van duistere macht over hen allen voelt als nieuwe geboorte. Het kapotmaken van alles dat structuur heeft, totdat niets meer over is. Totdat allen zich onderworpen hebben aan mij — degene die meer is dan zij allen. En in mijn koninkrijk duld ik geen anderen. In mijn heerschappij heers ik alleen.

Ze moeten niet alleen dood, ze moeten lijden. Ze moeten veel lijden en weten wie ze het lijden toekent. Ze moeten pure angst ervaren — het type dat door merg en been gaat, dat de geest in shock brengt en iedere hoop op overleven laat varen. Pas dan, mogen ze de wereld verlaten. Puur gemaakt door pijn en lijden, om hun onzinnig bestaan duidelijk te maken voor ze sterven. Want dat is wat ze zijn — onzinnig, onbeduidend en vooral onnodig.

Eerst de sterkste, zodat de zwakkeren in hun meerderheid hun hoop verliezen op een goede afloop. Daarna de zwakste, zodat een ieder weet dat niemand en dan ook niemand dit lot bespaard zal blijven. Geen genade, geen empathie. En vervolgens willekeurig zal men tot wanhoop gedreven worden, zoals een kudde schapen die worden opgejaagd tot ze neervallen van vermoeidheid. En die met laatste krachten nog proberen te staan, zullen ter plekke geslacht worden. Zodat hen die nog liggen zelfs die hoop verliezen en hun lot aanvaarden.

En door deze dagdroom krijg ik een glimlach op mijn gezicht. "Goedemorgen", zeg ik hen — die niet weten wat hen te wachten staat.

©SamRain
Utopia

De Zwakte Van De Mensheid

"Wie angst heeft voor vervolging, zal nooit excelleren."
                                                                                     — Sam Rain

Angst voor vernieuwing lijkt iets wat niet hoort anno 2012, maar nog steeds valt de mens in de valkuil van de publieke opinie. We willen graag de taboes open en bloot discussiëren, totdat het onderwerp het nodige gevolg met zich meebrengt. Dan is het plotseling stil.

Veel Nederlanders willen een Utopia — een wereldideaal die de perfecte maatschappij zou moeten illustreren. Alleen is het probleem dat iedereen het wel wilt, maar niet veel mensen de schouders er samen onder zetten om het te realiseren. We willen allemaal er iets van vinden, zolang het anoniem kan en zonder de nodige vervolging. Kritiek leveren zonder de publieke schandpaal als het ware. Maar wanneer het gaat om offers maken, zijn de meesten gewoonweg laf.

Er is niets mis om je identiteit te beschermen — zoek geen grenzen zonder nodige uitrusting, en het hebben van een mening is een recht. Alleen met klagen los je de probleemstellingen niet op. Oplossingen klinken wel mooi, maar dan zul je ze ook moeten uitvoeren. En juist hier ligt het 'enge’ stukje — want dan komt de vervolging dichtbij de huiskamer. Je zult op een podium moeten staan en alle ogen zullen op je gericht zijn. Plankenkoorts, faalangst, noem het hoe je het wilt noemen.

Macht maakt vroeg of laat corruptie — en we zien het iedere dag. De wereld is ondanks wereldoorlogen en middeleeuwen niet veel wijzer geworden. Technisch bevinden we ons op hoogtij dagen, maar we strijden nog steeds tegen armoede en machtsverschillen. Omdat we het toelaten, met allerlei mooie excuses. Waar ziet men over de wereld een baken van hoop of vooruitgang? Waar is men niet verstikt van een materiële egoïstische cultuur, of een vastgeroeste religie die ketenen aan de enkels houdt?

Hoge omes praten over de rechten van de mens, terwijl andere handelssancties voordragen en dezelfde rechten dag in en dag uit schenden. Fewer enemies, more allies — zoals Bill Clinton ooit in de mond nam, klinkt niet meer als vredestichten maar als gedogen. Als er technologie is om de uitslagen van je maagdelijkheid met 1 knop de wereld in te sturen en het geld uit een ander continent te ontvangen, hoe moeilijk kan het ander dan zijn?

We zijn te bang voor de moeilijke keuze, want stel dat het zou schaden in je comfort? Stel dat het betekent dat je vervolgt zou worden? Stel dat je een offer moet brengen? Nee, liever geen politieke of religieuze incorrecte uitspraken. Liever geen initiatieven die grote bedrijven wegjagen. Zekerheid, hoe groot haar illusie is ook is, blijft de heroïne van de maatschappij.

Het onbekende opzoeken is wandelen op onbekend terrein. Je hebt de kans om te verdwalen, in een kuil te vallen en misschien nooit meer de weg terug te vinden. Misschien kom je leeuwen tegen die je verslinden of sterf je van de dorst. Maar je begint de weg omdat je gelooft dat je iets zult vinden van onschatbare waarde.

©SamRain
Mensheid

Het begeerde Utopia waar we niets begeren

“In paradisum deducant te angeli – uitvaartsrede van de Roomsen

De perfecte maatschappij; Utopia. Verlichte mensen begeren het; een plek in de toekomst waar mensen allerlei in vrede leven als het nieuwe paradijs op aarde. In het Westen vinden we de Ik-idealogie maar verwerpelijk; ondanks dat we egocentrisch zijn, willen we absoluut niet bestempeld worden als een egoïst. Maar is jezelf arrogant vinden nu wel arrogant? Is het ego wegpoetsen niet een zeer egocentrisch standpunt?

Begeerte is een concept dat breed en abstract is, ondanks de negatieve belading die we eraan geven. Zo zouden we materieel niets moeten begeren – echter zonder materieel boeken we geen vooruitgang. Biochemisch heeft ons lichaam geen tafel of stoel nodig, maar geestelijk snakken we naar verrijking. Ons leven heeft een tijdslimiet, waardoor we het qua kwantiteit moeten stellen in 40 ‘productieve’ jaren en met onze generatieve doelstellingen pogen om de kwaliteit voor de volgende generatie te verbeteren.

Religies plaatsen het Utopia dan ook gemakswijs naar het volgende leven; een eeuwig paradijs, een andere dimensie of een einddatum op de huidige wereld zoals we haar kennen. De vereisten voor het Utopia zijn kritisch; een perfecte samenleving, vereist perfecte mensen – want als alle niet-perfecte mensen konden toetreden zou de wereld van Utopia vroeg of laat corrupteren tot een bijna-Utopia. Is een Utopia dan wel realistisch?

Perfecte mensen betekent een uniform gedrag; als er geen meningsverschil is, kan er ook geen onenigheid ontstaan. Dit zou een enkele cultuur moeten zijn met een enkele overtuiging om dit gedrag af te dwingen op sociaal-cultureel gebied. De maatschappij zou dan samenwerken om problemen op te lossen en leiders aan ethisch, moreel en pragmatische werkwijze moeten hebben. Onmogelijk is het niet, al lijken we er ver vanaf te wijken. Maar wat belemmert de mensheid dan zodanig dat een 50% Utopia geen primaire doelstelling is?

De generale mening is die van het niveau zondebok; de een ziet het kapitalisme als het kwaad, de ander een groep radicalen. Een iets minder populaire mening is die van samenzwering; de elite heerst graag over het klootjesvolk en hebben een chaostheorie uitgedacht over een decennia om het zo te houden. Als mens zijn we nu eenmaal een bedreiging van ons mens zijn; we definiëren onszelf eerder als parasitair dan levendbarende organismen; het perfecte excuus om zo door te gaan. Want kun je een panter verwijten als hij zijn prooi doodt of de Tsee Tsee-vlieg voor Malaria?

De natuur kent echter een oplossing; een groep organismen die collectief samenwerken zijn effectiever en betere overlevers dan de solisten. Dit concept kennen we al; onze maatschappij is berust op deze normen en waarden. Maar waarom passen we het niet wereldwijd toe? Kunnen we geen mensen kiezen die als een groep de wereld bewaken tegen het verval naar barbarisme? Oh wacht – dat heet de Verenigde Naties. Maar hoe kunnen we dan nog oorlog en honger kennen?

Oorlog is handel. Angst is macht. Geld is status. Kennis is voorsprong. Grondstoffen zijn middelen. Mensen zijn dieren. Dit is de sociale cultuur anno 2012 en dat is het sinds het geschreven woord. Maar hoe heeft dit zo lang in stand kunnen blijven? Omdat ideologie geen uiterste datum kent. Omdat een idee nooit sterft. En voornamelijk omdat wij mensen gewoonten slecht afleren.

Als we de ideologie veranderden naar: Kennis is handel, kennis is macht, kennis is status, voorsprong en middelen. Helaas, dan nog steeds geen Utopia op een planeet vol betweters, maar misschien wel een sprong dichterbij.

©SamRain
Utopia