Macht begrijpen hoe ze is

"Niemand heeft macht, totdat ze aan je is gegeven."
                                                                                      — Sam Rain

Macht — een fenomeen dat iedereen wilt hebben, maar niemand echt begrijpt. Macht wordt vaak gezien als de kracht die men heeft om mensen te bewegen. Hoewel invloed zeker een product is van macht, is hetgeen wat macht is veel neutraler. Macht is de benzine voor gemeenschappelijke projecten — het is het dividend om als collectief een resultaat te bereiken.

Binnen de maatschappij kennen wij macht vooral in de hiërarchische vorm; een leider maakt beslissingen en de rest volgt. Micro-organismen hebben geen noodzaak om wolkenkrabbers te bouwen; zij werken als een waar communistisch systeem: één doel en ieder doet wat op de weg gedaan moet worden. Wanneer macht georganiseerd wordt in een vorm, wordt zij verdeelt. Bij micro-organismen gelijkwaardig, bij mensen vaak ongelijkwaardig.

Macht wordt verdeeld door de groep; wanneer men macht afdraagt, is de macht die verkregen wordt door de begunstigde in omvang gestegen. Sam's formule voor universele macht is dus vrij simplistisch te stellen: ∑M° = M° + (M^a). Als er 100 aandelen macht zijn, waarvan er 20 worden afgestaan, dan neemt de macht van de ontvangende macht toe in 20. Dat is hoe het werkt. Wanneer iemand macht heeft, is dat omdat hem of haar dat gegeven wordt. Vrijwillig of onvrijwillig.

Wie zich in onmacht voelt, heeft dat te wijten aan zichzelf. Immers, je bent zelf diegene die macht afstaat. De motivatie is het belang dat je denkt te dienen — je wilt macht opgeven, omdat je iets of iemand anders ook macht hebt gegeven die je belangrijker acht. Macht is relatief. Relatief aan diegene die blootgesteld is aan haar. Sommigen zullen zeggen status, maar komt dat niet omdat een bepaalde status maatschappelijk wordt gewaardeerd?

Macht is een simpele berekening — het heeft niet exclusief te maken met leiderschap, maar om een gebied. Zo hebben een groep wespen een grotere macht om angst in te boezemen dan een enge zwerver — ze hebben een groter aandeel macht gekregen. Ieder mens bepaalt zelf hoeveel macht men wilt afstaan. Alleen is het probleem dat men graag als een struisvogel de kop in het zand steekt. Macht is voor militairen, voor Afrikaanse oorlogsmisdadigers en dergelijke.

Macht is overal. Macht op de werkvloer, macht in de natuur. Macht op de snelweg, macht in de ouder-kind relatie. Macht op de sportschool, macht over verslaving. Macht in de politiek en macht om te spreken. Macht is normaal en overal.

Voor macht heb je alleen maar mensen nodig hebben die macht aan je geven. Het enige wat je daarvoor hoeft te doen is in hun belangen te voorzien. Ongeacht welk moreel, of ethische norm. Wie macht aan je afdraagt, maakt je machtiger. Hoe meer inkomsten in de valuta macht, hoe meer macht je hebt om te besteden.

Het enige waar je als mens echt mee zou zitten is machtsmisbruik. En dan is het je verantwoordelijkheid om hen die je macht hebt gegeven deze te ontnemen. Of je dit nu moet doen door je aan te sluiten bij Tanja, of gewoon in de rechtszaal. Maar zo lang je de macht uit handen geeft, al word deze misbruikt — waar klaag je dan over?

©SamRain
Macht

Mensen kun je programmeren

"Ieder mens is een systeem."
                                            — Sam Rain

Er zit macht in het begrip communicatie. Mensen gedragen zich aan de hand van de informatie die ze krijgen. Gedrag kan zowel intrinsiek zijn alsmede zich uiten in gedrag wat geobserveerd kan worden. Er zijn twee sleutels in het begrijpen hoe communicatie gebruikt kan worden om mensen te bewegen met behulp van informatie.

In de communicatie draait het om de zender, de boodschap en de ontvanger. Wat meestal wordt weggelaten uit het diagram is de autoriteit van de zender en de evaluatie van de boodschap door de ontvanger. Wanneer de zender door de ontvanger wordt erkend als die van een hogere autoriteit en de boodschap in het eigen belang is van de ontvanger, kan men vrijwel zeker zijn dat het gedrag van de ontvanger door de zender gestuurd kan worden mits deze de kennis heeft hoe de ontvanger de zender en de boodschap beschouwd.

Als de zender geen autoriteit heeft over de ontvanger, dan is deze alsnog vatbaar voor de boodschap indien deze het eigen belang dient. Zo zal iemand die een autoriteitsrol heeft gemakkelijker iemand kunnen bewegen tot 'het zetten en brengen van koffie', al zouden beide mensen fysiologisch geheel gelijkwaardig zijn. Wanneer de autoriteitsrol absent is, zou de ontvanger het eigen belang hebben om de boodschap te accepteren als een commando. Indien er geen eigen belang speelt — al zou dit omschreven worden als aardig gevonden willen worden — dan wordt de boodschap vrij vaak genegeerd.

De aanwezigheid van een autoriteitsrol bepaald dus mede onze beïnvloedbaarheid. Deze rol hoeft niet eens de rol van 'baas' te zijn, maar kan ook voortvloeien uit bijvoorbeeld de betrouwbaarheid. Bedrijven maken hier zorgvuldig gebruik van — in reclames bijvoorbeeld — maar ook publieke rollen. Wie de politie niet als een autoriteit beschouwt, zal van deze de boodschap ook niet onmiddellijk accepteren, tenzij het in het eigen belang dient.

De persoonlijke waarden die worden afgewogen tegen de waarden in de boodschap is een individuele evaluatie; wanneer deze in het voordeel zijn van de ontvanger, krijgt de inhoud een gewicht toegewezen. Het gewicht van de persoonlijke waarde bepaalt hoe sterk de ontvanger zich bewogen voelt om gedrag te vertonen dat conform is aan de inhoud van de boodschap.

Zodoende kunnen boodschappen ook dusdanig suggestief zijn dat ze voor de ontvanger bijna niet opvallen, maar voor de zender een machtsmiddel zijn. Zo gaat het ook bij onderhandelingen — eerst wordt de autoriteit vastgesteld, waarna de doelstellingen worden gezonden naar de ontvangers. De gezonden boodschap wordt voornamelijk samengesteld met de voordelen voor de ontvanger, zodat deze de informatie zal evalueren en zich zal conformeren aan het gedrag.

Denk er maar eens over na. De macht over anderen komt uit jezelf.

©SamRain

Ethiek - en haar perikelen

"Kennis is dodelijk, als je weet hoe je het moet toepassen."
                                                                                      - Sam Rain

Wie zich de basisschool herinnert, zal vast het verhaal kennen van Nobel - de uitvinder van dynamiet. De man deed een 'uitvinding', bedoeld voor een praktisch probleem. Echter zag de wereld nog een oplossing in zijn uitvinding, waardoor de man zoveel wroeging kreeg dat de Nobelprijs het daglicht zag. Een soort daad van boetedoening als het ware.

Wat nou als je een uitvinding doet, deze deelt met de wereld met de wetenschap dat deze ethisch onverantwoord is? Veel mensen zeggen dat je deze dan geheim zou moeten houden, om de wereld te beschermen tegen het nodige kwaad. Maar heb je dan geen vertrouwen in de mensheid - dat deze wijselijk omgaat met de kennis die kan leiden naar onethisch, immoreel gedrag?

Stel nou, dat je bepaalde kennis deelt, impulsief, waarvan de inhoud onethisch is? De kennis is inmiddels gedeeld en je ziet de consequenties van je handelen - immoreel, onethisch gedrag bijvoorbeeld. Ben je dan ethisch gezien sociaal gezien verplicht om een vorm van boetedoening te doen? Is het gedrag van anderen, al zijnde beïnvloed door jezelf, jouw verantwoordelijkheid?

Stel je vind een nieuwe tank uit. Je houd van mechanica, je hebt de achtergrond en de kennis om oorlogsvoertuigen te bouwen en je ontdekt een innovatie die de soldaten in de tank efficiënter en effectiever maakt. Maar alsnog, je bouwt een tank. Je deelt deze met overheden. En als consequentie gaan er mensen dood. Okay, het zijn misschien terroristen of ‘de vijand', maar je bent grootaandeelhouder in dood en verderf.

Is een uitvinder van een tank verantwoordelijk voor de doden? Je zou zeggen van niet, want deze is niet de gebruiker van de kennis of het gereedschap. Maar het is wel degelijk een feit dat zonder de uitvinding de mogelijkheid om zulke gevolgen te hebben niet mogelijk zijn, aangezien de uitvinding de 'veroorzaker' is. Er zijn altijd argumenten om deze uitvindingen wel te doen; geld, aanzien, succes, status, overwinning, voordeel, strategie en ga zo maar door. Maar wat zegt men ethisch gezien op dit vraagstuk? De meningen hierover verschillen.

Pacifisten hebben in het geval van oorlogstuig een duidelijke mening - nee, niet doen. Oorlogsdeskundigen staan er lijnrecht tegenover; het strategisch voordeel voortkomend uit de afschrikking beschermd juist mensen. Maar het is ook zo in de hackerwereld; er zijn beveiligingsexperts die geloven in `full disclosure' - als in weet wat je te wachten staat - en de 'closed source' die koste wat het kost fouten geheim willen houden. Wat je tegenstanders immers niet weten, kunnen ze niet tegen je gebruiken.

Informatie is macht. Wat doe je met informatie die anderen macht geeft, vooral wanneer je de distributie niet kan reguleren? Is het dan ook niet egoïstisch of zelfs verwaand, vindend dat je als uitvinder het alleenrecht heb op deze kennis? Wie heeft het recht op de macht? En waarom zou een ander onethisch zijn als deze de macht gebruikt naar zijn motieven?

Is er naast een moreel anker, ook een ethische balans essentieel voor de mensheid om zich te ontwikkelen naar beschaving op het hogere niveau?

©SamRain
Ethiek

Bloed Onder Je Nagels

"Sommige mensen zouden hoorntjes en een staart niet misstaan."
                                                                                                 - Sam Rain

Pijnlijke mensen kunnen me mateloos irriteren. Hoewel ik probeer zo 'Zen' mogelijk te zijn, lijkt het net alsof irritante poppenkastfiguren dol zijn op mijn knokkels. Mijn issue is echter dat ik probeer zulke gedachten af te leren — wat op zich aardig lukt. Alleen soms, heel even dan geef ik me er aan over. Dat wil zeggen, ik fantaseer eventjes dat ik het daadwerkelijk doe. En het nare is, dat ik er ongelofelijk blij van wordt.

De meeste mensen zeggen, 'joh, dat is hartstikke normaal, dat heb ik vaak ook!', maar ze hebben ongelijk. De mensen die het vaak zeggen, hebben zelden geweld gebruikt. Want het probleem is namelijk de ervaring dat ik ertoe in staat ben — en vreselijk maar waar, efficiënt en goed in het toepassen ervan — en het voelt alsof je de antwoord op de vraag weet, maar verplicht wordt niet je mond open te doen. Een ander dom advies is 'dat ik het moet negeren', alsof dat geen brandstof is voor een disfunctioneel persoon om door te gaan. 'Loop dan maar gewoon weg' is typisch een vrouwen beredenering. Nee, ik loop niet weg. Ik ben de alfa, en dat weet ik. Hij buigt en keert zijn kont, niet ik.

Er zijn mensen bij wie woorden niet ontvangen kunnen worden. Stille hints, duidelijke waarschuwingen, het maakt niet uit. Zonder een autoritaire maatregel leren mensen met een duidelijke KPN-storing in hun neuronennetwerk nooit dat er grenzen zijn. En mijn handen jeuken. Ik wil hem breken. Ik wil dat hij pijn lijdt. Ik geniet al van de gedachte.

Mijn leermeester heeft me een handig trucje bijgebracht. In plaats van het te beheersen, moet ik me concentreren. Het helpt, op een rare manier. En ik zal er zeker in vorderen, immers baart oefening de kunst. Toch blijft op die reis van verandering deze vervolging, het provoceren. En waar ik bang voor ben is dat ik al deze tijd probeer mezelf te beheersen - en een tikkende tijdbom ben. Ik ben namelijk nogal impulsief.

Kennis, ervaring en vaardigheden zijn macht. En macht is als een drug. De drang er naar, vooral wanneer je denkt deze kwijt te raken, wordt groter en groter. Ik wil domineren. Ik wil toepassen. Met de volledige rationele gedachte dat het niet slim is. Van binnen brand het, het stormt en de druk staat op spanning om te exploderen. Ik wil wreken. Maar ik kan het niet toestaan. Ik mag het niet toestaan. Er staat teveel op het spel.

De weg van geweldloosheid is een nobele weg, maar geen gemakkelijke. Het is niet zo romantisch als het lijkt. Vooral niet wanneer geweld een toepasselijk middel is geweest voor het grootste deel van je leven. Vooral niet wanneer je een goed gevoel krijgt in het toepassen ervan. Want het gaat namelijk niet om wat ik rationeel vind; het gaat om naar hoe ik handel. En dat is hetgeen waar ik strijd mee heb. Want waar ik beperkt ben in het kanaliseren van mijn emoties naar mensen toe, is het gebruiken van geweld ideaal daarvoor.

©SamRain
Geweld

De Zwakte Van De Mensheid

"Wie angst heeft voor vervolging, zal nooit excelleren."
                                                                                     — Sam Rain

Angst voor vernieuwing lijkt iets wat niet hoort anno 2012, maar nog steeds valt de mens in de valkuil van de publieke opinie. We willen graag de taboes open en bloot discussiëren, totdat het onderwerp het nodige gevolg met zich meebrengt. Dan is het plotseling stil.

Veel Nederlanders willen een Utopia — een wereldideaal die de perfecte maatschappij zou moeten illustreren. Alleen is het probleem dat iedereen het wel wilt, maar niet veel mensen de schouders er samen onder zetten om het te realiseren. We willen allemaal er iets van vinden, zolang het anoniem kan en zonder de nodige vervolging. Kritiek leveren zonder de publieke schandpaal als het ware. Maar wanneer het gaat om offers maken, zijn de meesten gewoonweg laf.

Er is niets mis om je identiteit te beschermen — zoek geen grenzen zonder nodige uitrusting, en het hebben van een mening is een recht. Alleen met klagen los je de probleemstellingen niet op. Oplossingen klinken wel mooi, maar dan zul je ze ook moeten uitvoeren. En juist hier ligt het 'enge’ stukje — want dan komt de vervolging dichtbij de huiskamer. Je zult op een podium moeten staan en alle ogen zullen op je gericht zijn. Plankenkoorts, faalangst, noem het hoe je het wilt noemen.

Macht maakt vroeg of laat corruptie — en we zien het iedere dag. De wereld is ondanks wereldoorlogen en middeleeuwen niet veel wijzer geworden. Technisch bevinden we ons op hoogtij dagen, maar we strijden nog steeds tegen armoede en machtsverschillen. Omdat we het toelaten, met allerlei mooie excuses. Waar ziet men over de wereld een baken van hoop of vooruitgang? Waar is men niet verstikt van een materiële egoïstische cultuur, of een vastgeroeste religie die ketenen aan de enkels houdt?

Hoge omes praten over de rechten van de mens, terwijl andere handelssancties voordragen en dezelfde rechten dag in en dag uit schenden. Fewer enemies, more allies — zoals Bill Clinton ooit in de mond nam, klinkt niet meer als vredestichten maar als gedogen. Als er technologie is om de uitslagen van je maagdelijkheid met 1 knop de wereld in te sturen en het geld uit een ander continent te ontvangen, hoe moeilijk kan het ander dan zijn?

We zijn te bang voor de moeilijke keuze, want stel dat het zou schaden in je comfort? Stel dat het betekent dat je vervolgt zou worden? Stel dat je een offer moet brengen? Nee, liever geen politieke of religieuze incorrecte uitspraken. Liever geen initiatieven die grote bedrijven wegjagen. Zekerheid, hoe groot haar illusie is ook is, blijft de heroïne van de maatschappij.

Het onbekende opzoeken is wandelen op onbekend terrein. Je hebt de kans om te verdwalen, in een kuil te vallen en misschien nooit meer de weg terug te vinden. Misschien kom je leeuwen tegen die je verslinden of sterf je van de dorst. Maar je begint de weg omdat je gelooft dat je iets zult vinden van onschatbare waarde.

©SamRain
Mensheid

De Drie Rijken van Voorspoed

"Wie de kracht van een verhaal niet beseft, is een dwaas."
                                                                                      — Sam Rain

Er waren eens drie koningen — Alma, Banzo en Choras. Ze hadden alle drie een koninkrijk en hadden ieder evenveel rijkdom. De Oppermacht besloot hun een geschenk te geven, waar zij uit mochten kiezen. Zodoende gingen de drie koningen naar de berg van de Oppermacht.

De Oppermacht vroeg aan Alma wat deze begeerde. "Macht!", riep hij uit — en hij kreeg de Macht. Tevreden keerde hij terug naar zijn koninkrijk en maakte bouwwerken groter dan alle anderen en zijn soldaten waren ontelbaar. Iedereen voelde zich veilig en onverslaanbaar.

Toen vroeg de Oppermacht aan Banzo wat deze begeerde. "Wijsheid!", riep hij uit — en hij kreeg de Wijsheid. Tevreden keerde hij terug naar zijn koninkrijk en richtte een bibliotheek op, de grootste van allen. Alle wetenschappers trokken naar zijn land en de economie bloeide op. Iedereen voelde zich slim en verheven boven de anderen.

Als laatste kwam Choras bij de Oppermacht om een geschenk te ontvangen. Hij durfde de oppermacht niet aan te spreken; daarom fluisterde hij zachtjes. "Moed", zei hij bijna onverstaanbaar. De Oppermacht gaf hem Moed en Choras keerde terug naar zijn koninkrijk. Maar iedereen was teleurgesteld — wat hadden zij aan Moed? Waarom had de Koning niet gevraagd om Rijkdom, of minstens om Wijsheid of Macht?

De jaren verstreken — de koninkrijken van Alma en Banzo waren de Oppermacht vergeten. Ze hadden ongelofelijk veel Macht en Wijsheid verzameld en onderdrukte het koninkrijk van Choras. Het koninkrijk was vervallen en verwoest —  er was niets meer overgebleven dan een legende. De onderdanen prezen hun legendarische koningen, behalve in Choras. Daar knarsten de tanden van de ouden en fronsten de wenkbrauwen van de jongelui. 'Onze koning was een dwaas, een lafaard — en vroeg Moed voor zichzelf niet voor het koninkrijk', roddelden ze onderling.

De Oppermacht voelde zich niet geëerd en op een dag sprak Deze een vloek uit; stormen en winden teisterden de koninkrijken, ramp na ramp overviel hen. Geen van hen had nog iets wat leek op hetgeen dat ze hadden voor de vloek van de Oppermacht. De onderdanen uit de koninkrijken jammerden en weenden, behalve hen uit Choras.

Hoewel alles verloren leek, bracht de Moed hen tot beweging. Ze begonnen met de wederopbouw en ploegden opnieuw hun akkers. Ondanks alle rovers, gingen vele uit om handel te drijven en vriendschappen te sluiten. Ze vonden het gevallen arsenaal van de soldaten uit Alma en de stoffige boeken uit de collectie van Banzo.

En zo breidde het koninkrijk van Choras uit — groter dan die van Alma en Banzo tezamen. En geen onderdaan sprak nog verkeerd over de keuze die de legendarische koning van Choras had gemaakt; want immers wat heeft men aan Macht of de Wijsheid als de Moed verloren is gegaan?

©SamRain
Voorspoed

De Rechten van de Mens

"Mensen hebben het recht om mens te zijn."
                                                              — Sam Rain

Mensenrechten. Ze zijn universeel en dienen ter bescherming tegen tirannieke overheden. Maar nog steeds worden ze iedere dag geschonden. In binnen- en buitenland. Privacy. Veiligheid. Vrijheid van meningsuiting. En ga zo maar door. Iedereen schreeuwt brand, maar niemand blust.

Zo zijn ze in Syrië misschien bezig met biologische wapens. En ergens in China mogen mensen weer hun huis niet uit omdat ze iets op Internet hebben gezet. Ondertussen gaan er raketten naar Turkije en de minima mogen zich doodvriezen buiten, terwijl er een feestje gevierd wordt door een groep commissarissen die de Nobelprijs hebben gewonnen. Schijnt allemaal heel gevoelig te liggen en zo.

Ondertussen creperen er kinderen, omdat één of andere mafkees besloten heeft om de boel eens te besodemieteren. En de mafkees zijn rechten zijn belangrijker dan die van de kinderen die al niets hadden. Want dat zijn namelijk mensenrechten anno 2012. Wie ze niet nodig heeft, die krijgt ze in overvloed en wie er naar snakken mogen er hooguit over dromen.

Ieder mens heeft het recht om te bestaan. Maar blijkbaar ook weer niet. Als er namelijk een mooie wet in elkaar geflanst wordt, dan mag iemands bestaansrecht worden vergeten. Het bestaansrecht van vijftien prominente mensen wel te verstaan, omdat ze simpel gezegd geliquideerd werden. Hun rechten zijn immers niet belangrijk. En die van de nabestaanden ook niet. Maar het recht van de corrupte overheid, die is immers belangrijk.

Rechten zijn tegenwoordig privileges. Privileges die horen als je bij een bepaalde Donald Duck club hoort. Als een Poetin heb je rechten. Als een Bouterse heb je rechten. Als een Strauss-Kahn heb je rechten (en ga zo het corrupte lijstje maar verder).

Als iemand waarvan je nooit gehoord hebt, heb je geen rechten. Dan maakt het namelijk niet uit of je leeft in veiligheid. Of in gezondheid. Met de kans om jezelf te voorzien. Want bedrijven, die hebben namelijk deze rechten eerst. Het recht om mensen uit te buiten, zodat de mensen met een overschot aan rechten daar lekker van profiteren. Gelukkig heb je het recht om dat schuldgevoel af te kopen met 3 euro per maand. Doe je iemand geen recht mee, maar het is eigenlijk een soort vrijwillige verplichting. Immers heb je al mee geïnvesteerd in het wapentuig waar de oorzaak ligt van het hele schuldgevoel. Of groeien automatische wapens tegenwoordig aan bomen?

Je hebt het recht op de vrijheid van meningsuiting. Totdat het een politiek iets betreft. Want dan moet je zogenaamd fatsoen hebben. Of dan heb je het verkeerd begrepen. Begrijp me niet verkeerd — ik wil niemand aanvallen. Ik wil het recht hebben op een menselijk bestaan. Maar dat gaat niet. Want er zijn namelijk mensen in Nederland die meer rechten hebben dan ik. En het ergste is dat niemand voor ze zou hebben gekozen als ze de waarheid hadden gesproken. Want tja, wie zou zijn recht gebruiken om een rechtenschender macht te geven?

©SamRain
Mensenrechten

Dieper in cultuur: De macht van media

“Mensen lijken op apen, omdat ze zich zo vaak gedragen.”
                                                                                    - Sam Rain

De media is vaak het ‘bokje’ van alles; tienermoordenaars verwijten MTV en XBox-spelletjes, politici de kranten en nieuwszenders, BN’ers de paparazzi en modebladen. Massaal een bericht ontvangen is aan de orde van de dag en wij twijfelen zelden aan de berichtgeving wanneer wij de ‘autoriteit’ erkennen als leider. De media bepaalt de cultuur van mensen die eraan blootgesteld worden – mits deze haar autoriteit erkennen.

Media wordt bedreven door collectieve partijen; waar mensen een gezamenlijk doeleind hebben ontstaat een belangengroep die baat heeft aan de verstrekte informatie. Informatie wordt wellicht gezien als een passief ‘iets’, maar de werkelijkheid is dat alles in onze belevingswereld bestaat uit informatie. Zonder informatie nemen we niet waar en kunnen we niets beslissen; echter discrimineren we informatie naar ons eigen belang. Waarom koopt men een krant? Waarom koopt men een pornografisch blad? Waarom kijkt men soaps? Waarom kijkt men nieuws? Wij doen dat allemaal in ons eigen belang.

Wij leven echter zelden in isolement; onze belangen zijn zelden uniek en daarom leven we in gemeenschap. Media verschaft ons informatie zonder dat we een veelvoud bronnen moet raadplegen, met als voorwaarde dat we de gekozen media kiezen als autoriteit op het gebied van ons belang. Omdat we belangen delen, vormen dezelfde belangen de grondslag voor onze cultuur. Als een populair blad ‘uit onderzoek’ de zomertrend bepaald heeft, zullen de belanghebbers van uiterlijke status zich daaraan conformeren. Iedere vorm van media heeft invloed; zolang zij maar gezien wordt als autoriteit – van wereldwijd nieuwsuitzender tot knullig gekopieerd studentenblaadje. Wij absorberen waar wij belang bij hebben.

De media wordt vaak dan ook als negatief afgestempeld door andere cultuuraanhangers; de belangen van de zogenaamde gevestigde orde ‘botst’ met die van hen. Beide zijn de bewegers van een massacultuur; hoe meer culturen gelijk zijn, hoe minder die een bedreiging zijn.

De Holocaust en zelfs de hoogtijden van Adolf Hitler was niet mogelijk geweest zonder de propaganda machine. George Bush junior had geen president kunnen zijn zonder Fox News. Zouden we Al-Quaida kennen zonder CNN of Al-Jazeera? Media bepaalt de cultuur; zonder de afschuwelijke beelden van de Twin Towers zou er wereldwijd geen culturele ‘haat’ zijn tegen de Arabische landen. Men heeft cultuur ‘bijgeleerd’ geen sympathie te hebben voor ‘de vijand’.

Zo hebben weinig Nederlanders ooit een probleem gehad met Pakistan. De media echter heeft (niet onterecht) de natie bestempeld als bolwerk van corruptie en terrorisme. De westerse cultuur heeft dit geassimileerd in haar collectief denken; het resultaat was duidelijk merkbaar in de aandacht voor hulp tijdens de grote rampen die delen van het volk trof, die niet behoort tot het bolwerk van extremisten. Al handelt men niet naar de collectieve denkbeelden, men is bij blootstelling al beïnvloed door de informatie.

De macht van de media zet haar stempel op de cultuur van groot tot klein aspect. Ons schoonheidsbeeld, onze klederdracht, onze muzieksmaak, onze voorkeuren, maar ook onze allianties en vijanden. Zolang de media van onze keuze niet ‘botst’ met onze eigen belangen oefent zij grote invloed uit op onze cultuur. Vaak is dit positief voor ons als mensheid; net zo vaak is het negatief voor ons als individu.

©SamRain
Macht van media

In de commissie: Liever niet de voorzitter!

“Macht is niet een onderdeel van een functie maar het vermogen om mensen te bewegen naar jouw doeleinden.”

Toen Sjors Boesj aan de ‘mach’ kwam in de verenigde staten, deed een ieder wel twijfelen of het wel hij was die (naar Amerikaans zeggen) de ‘machtigste’ functie van de wereld bekleedde. Bij Barakje viel het doek meteen – deze zeer ambitieuze man bleek duidelijk niet de machtigste man te zijn; de ambt was duidelijk een marionettenpositie zoals een bestuurslid uit de ledenvereniging van Ajax. Gekozen door het volk, maar een klein stemmetje op een luidgestemde Wall Street.

In een ‘commissie’ binnen ieder ‘gereguleerd’ orgaan slash bedrijf, is dit ook het geval. Waar de voorzitter fungeert als bewaker, is de ‘beweger’ het sterkste lid. Bewegers zijn mensen, die de juiste kanalen hebben om iets te realiseren, omdat ze weten wie verantwoordelijk is voor wat. Binnen de commissie is een ‘beweger’ dan ook een uitvoerende kracht; meestal de secretaris / penningmeester. Voorzitters voeren dan wel het hoogste woord, maar worden gekozen. Een secretaris wordt veelal ‘aangewezen’ op capaciteiten; dus zijn of haar uitvoerende ervaring.

Hoge bomen vangen veel wind; een voorzitter is naast arbiter ook nog een boksbal bij verhitte discussies. Want de voorzitter dient van alles op de hoogte te zijn en hoort daarbij de verantwoordelijkheid te dragen om dit ook te bewerkstelligen. Hoewel men bij een voorzitter de nodige autoriteit verlangt, is de arbiter functie vele malen belangrijker.
Zo verenigde de voorzitter de collectieve stem en moet zich vaak van een eigen mening onthouden; objectiviteit is een absolute must. Een commissie dient als ‘denktank’ en regulerend orgaan – waarvan de bestuursleden en/of commissarissen de belangen behartigen van hun zogenaamde ‘portefeuilles’. Ieder portefeuille is een gespecialiseerd gebied waar een bestuurslid / commissaris verantwoordelijkheid over heeft. Zodoende komt de informatie van alle portefeuilles bij de voorzitter, die de prioriteiten geeft aan alle lopende zaken. De secretaris heeft een soortgelijke functie, echter behartigd als ‘advocaat van de duivel’ eventuele portefeuilles als ‘extra’ stem. Daarnaast heeft de secretaris de rol van uitvoerende bewaking over de gekozen prioriteiten.

Macht is géén proces, maar een ‘gegeven’ eigenschap. Mensen bewegen tot gedrag is macht. Hoewel er verschillende machtsposities zijn, blijven die altijd ondergeschikt aan de ‘bewegers’. Hoe meer men ‘beweegt’, hoe meer macht men kan uitoefenen. Het is vaker dat een voorzitter verruilt van positie dan een secretaris; puur vanwege de diepgewortelde contacten en uitvoerende processen. Men ambieert het liefst de titel van de voorzitter, maar men snakt naar de macht van de secretaris.

De ‘uitgesproken’ voorkeur voor een nieuwe voorzitter, vloeit ook meestal via de secretaris; deze weet meestal van de leden / commissarissen wie zij deze positie ‘gunnen’, vanwege hun bewegende capaciteiten. Een secretaris zal zelden de taak van voorzitter naar zichzelf schuiven (en door een vicevoorzitter aan te wijzen zelfs geheel voorkomen). Een goede commissie heeft de voorzitter als hart en de secretaris als brein; een ongezonde commissie heeft dus de secretaris meer te verwijten dan de voorzitter!

In overheidsinstellingen zijn er bolwerken van commissies; alles wat onder regulatie staat, staat onder toezicht van al dan niet één of meerdere commissies. Hoewel vele buitenstaanders zulke commissies als onnodig of zelfs ‘geldverspilling’ zien, dienen de commissies als kwaliteitsbewakers. Een commissie ie een afzonderlijke entiteit met een gezamenlijk doel van bewaking op de regels van toepassing. Dat deze soms ineffectief lijkt, ligt meer aan de beslotenheid ervan; en juist dit aspect ligt wederom niet bij de voorzitter – maar bij de secretaris.

©SamRain
Commissie