Goede keuzes maken

“De juiste keuze maakt je zelden populair.”
                                                            - Sam Rain

Voor sommige mensen is de juiste keuze maken, een gemakkelijke. Maar de morele keuze maken wanneer de norm immoreel is, dat vergt de nodige moed. Vaak is het offer groot – de invloed van de meerderheid is niet altijd goed in te schatten. Bezwijk je onder druk, of blijf je staan achter de principes waar je in gelooft?

Er zijn vele situaties geweest waardoor ik ben gezwicht vanwege groepsdruk en keuzes heb gemaakt die niet juist waren. Hoe spreek je immers je vader of moeder tegen? Neem de politie bijvoorbeeld; van jongs af aan heb ik geleerd dat politie de lastige mensen waren. Als ze naar familie zouden vragen, dan hoorde ik te zeggen “Weet ik niet”, “Die waren hier niet”, “die zijn er niet”. Simpele regels waren ook van toepassing: niet binnenlaten, niets zeggen. Zo heb ik waarschijnlijk onbewust het opsporingsapparaat honderden keren gedwarsboomd.

Geweld gebruiken is mij aangeleerd, met name de overdaad. “Gewoon tien keer slaan”, “Tussen de ogen”, “kapot schoppen en schoenen verbranden”, “wees een stap voor”. Zelfs op momenten dat ik overtuigd was van een overwinning, schreeuwden mensen om mij heen verder te gaan. Van mijn ooms leerde ik wraak: een oog voor ogen, een tand voor een kaakfractuur. De juiste keuze is mij sneller afgeleerd, dan school mij kon aanleren. “De vuile was niet buiten hangen”, wat inhield dat lijfstraffen nooit gedeeld werden op school, of wie dan ook buiten de familie. Straatroven en winkeldiefstal waren een schande – maar 2 kilo hash in je reistas, dat was iets wat je deed voor je familie. Stelen van instanties was uiteraard ook toegestaan. Want de overheid waren dezelfde blanken die het Moederland hadden bestolen. Eerlijk zijn, hulp vragen en geen misdaden begaan – dat wist ik al, dankzij school, snel te begrijpen. Probleem is dat wanneer je familie deze dingen niet waardevol achten, en de tegenpolen omarmen, accepteren een zeer voor de handliggende keuze is. De foute keuze.

Je vrienden uikiezen die je familie zal accepteren; weten dat ze een ‘nut’ moeten hebben en ze discrimineren op ras, geaardheid en ‘respect’. Vrienden die conform je families normen zijn: gewelddadig, sluw en imponerend. Want omgaan met ‘mietjes’, dat maakte mij een mietje. Vrijwillig iets doen, was uitbuiterij – het was beter om zwart te werken (en nota bene qua leeftijd al illegaal) voor familie.

Erkenning kreeg ik pas door vechtpartijtjes en elektronica handeltjes. Toen ik mijn eerste gevangenisstraf kreeg, werd ik feestelijk onthaald. Ik kreeg ‘respect’ omdat ik meedeed met mijn ooms aan mishandeling ‘voor familie eer’, dat ik zelf ‘gevaarlijke’ contacten had. Maar dit waren allemaal foute keuzes; keuzes om anderen te bevredigen.

Dezelfde persoon was ooit het slimste jongetje van de klas, deed ooit braaf zijn huiswerk en het liefst twee weken vooruit. Dezelfde persoon die ooit tekende voor de schoolkrant en kinderpostzegels heeft verkocht. Dezelfde persoon die een werkstuk maakte over hongersnoden in Afrika, dezelfde persoon die een WNF-ranger wilde zijn. Dezelfde persoon die op de basisschool opkwam voor de zwakkeren.
Dezelfde persoon die, door groepsdruk, verkeerde keuzes heeft gemaakt. Tot aan vandaag.

©SamRain
Keuzes maken

Waar moet ik beginnen?

"Er zijn verhalen die te droevig zijn om te delen"
                                                                         — Sam Rain

Ik heb geen drang om het je te vertellen. Het is werkelijk een lang verhaal. Ik zal het proberen te doen in korte zinnen.

Ik was ongewenst. Ik was ongepland. Ik kwam problematisch in een stuitligging. Mijn vader gebruikte graag riemen, stokken of gewoon zijn vlakke hand. Mijn familie was (en is) crimineel. Ik ben meerdere malen aan de dood ontsnapt. Ik heb de wet vaker gebroken dan ik eraan gehouden heb. Ik heb harder gereden dan 200, ik heb geschoten met wapens. Ik heb gevochten, veel gewonnen en veel verloren. Ik heb gegokt, vergokt en de jackpot gehaald. Ik heb aartsvijanden en boezemvrienden, beide die ik niet meer zou opzoeken. Ik heb gehandeld, gebruikt en meerdere malen afgekickt. Ik heb gefeest als een beest, de mooiste gehad en lelijke gedaan. Voor sommigen ben ik een nachtmerrie, voor slechts weinigen een engel. Ik heb oneindig veel vaardigheden en een intellect waar weinigen aan kunnen meten. Ik heb beide goedschiks en kwaadschiks gebruikt, van sommige dingen spijt maar van de meeste niet. Het politiebureau heb ik vaker gezien, de gevangenis idem. Ik word zwart voor ogen wanneer ik kwaad word en letsel aanbrengen is voor mij geen vreemde ervaring. Ik ben een vechter, al van jongs af aan. Ik ben een leider, al sinds mijn jeugd. Ik ben een rebel geweest en ergens zal ik het altijd zijn. Ik ben verwaarloosd, mishandeld en aan mijn lot over gelaten. Ik heb mijn vader zien lijden tot aan zijn dood, net als mijn moeder voor maanden lang. Bij de een was ik verheugd, bij de ander kapot van verdriet — bij beide werd emotie bestraft als zwak. Ik ben misleid door hen die naast mij zouden moeten staan, geleerd om een monster te zijn door hen die het voorbeeld zouden moeten geven. Zo vaak heb ik mij uit de put der verdoemenis bevrijd, om vervolgens terug erin te worden gegooid. Ik zag een vriend voor mijn ogen doodgaan, een geliefde door mijn toedoen sterven. Ondanks de aandacht van vele vrouwen, viel ik vaak voor hen die mij dreven tot waanzin. Ik heb geslapen op straat en geleefd in een kraakpand. Ik dronk koffie tussen junkies en prostituees. Ik heb gezworven, rondgedoold als een vergeten geest die het licht maar niet kon vinden. Ik liet me tatoeëren, tot een ieders ergernis toe. Ik deed aan vechtsport, maar niet voor de sport. Ik was een pestkop, een treiteraar en een atheïst, ondanks dat ik bijna werd verscheept naar een school om een heilige te worden. Ik waande mij onaantastbaar, onfeilbaar. Ik verdiende meer dan de meeste ooit in hun leven, ik heb drankjes gedronken die voor menig onbetaalbaar zijn. Ik heb gevlogen naar verre landen, carrière gemaakt bij bedrijven waar je als mens alleen over kan dromen. Het enige continent wat ik niet heb bezocht is Antarctica. Ik heb bedrijven van de grond gekregen, bedrijven de vernieling in geholpen. Ik heb geleerd van de beste, gewerkt met de slimste. Ik heb de hand geschud van ministers en hoge ambtenaren, in een helikopter gezeten en balletjes geslagen op privé verenigingen. Ik ben voorgesteld als talent, als bekwaam. Ik ken mensen die staan op Wikipedia — en zij kennen mij. Ik ben door mensen vaker een heilige genoemd, door sommigen zelfs een apostel. Ik ben door mensen de duivel in eigen persoon genoemd of vermaand dat ik zou bezeten zijn door demonie. De een vind me een psychopaat en de ander vind me een genie. Ik ben eens failliet verklaard en eruit gekomen. Wat ik wilde worden, tekenaar, dat mocht niet. Wat ik wilde worden, bleek later een dom beroep. Mijn ambities zijn groter dan die van de meeste. En bij deze regel besef ik me, dat ik zo nog uren door kan gaan over zoveel momenten, zoveel gebeurtenissen omdat het nog maar het topje is van de ijsberg...

Wat ik je kan vertellen over mijn leven is dat ik een geboren overlever ben. Er is niets in dit leven wat ik niet kan overwinnen. Er is niets in dit leven wat mij klein kan krijgen. Want zelfs in de hel kan ik het laten sneeuwen, zelfs in de woestijn drink ik koude cola. Iedere keer wanneer het leven mij op de knieën krijgt, sta ik op. Sterker dan tevoren. Sterker dan ooit.

©SamRain
Over Leven

Gevulde Zak Met Lucht

"Geef je kaakspieren eens rust."
                                                 — Sam Rain

Wanneer je praat word ik ziek. Ziek van de schijnheiligheid die je uitbalkt. Je praat alsof je de wijsheid van de wereld en daarboven in pacht hebt. Maar je bent niets. Je kakelt alleen maar na wat je hoort van anderen en voegt niets toe. Je beweert meester en professor te zijn, maar wat jij feiten noemt, noem ik verwijzingen naar fabels.

Je wilt graag het podium — iedereen moet weten dat je er bent. Je praat over politiek, maar je stemrecht heb je nooit gebruikt. Je praat over nieuws, maar de enige informatie die je hebt zijn reeds gestorven koeien. Je praat over geld, dat je niet hebt. Je weet de oplossingen voor de economie, maar snapt niet eens wat koopkracht betekent. Je leest af en toe in een heilig boek en je waant je meteen opperpriester, terwijl je meer zondigt dan de duivel zelf.

Niemand kan je tegenspreken, want je bent ouder. Niemand kan je tegenspreken, want jij weet het beter. Ondanks dat je geen enkele titel noch diploma's hebt, ondanks dat je niet meer bent dan een fabrieksmedewerker. Je kinderen bevestigen je waardeloze genenpoel en naast je vrouw lijkt een chimpansee een raketgeleerde. Spellen kun je amper, maar kritiek op het schrijven van een ander heb je snel genoeg.

De schare van domheid knielt zich neder om je heen. De blinden, die zich laten leiden door een blinde — die beweert te kunnen zien. Je waant je op een plaats waar je niet hoort en tolereert geen mens naast je. Want jij hebt het allemaal gezien, jij weet het allemaal. Als men het zegt op televisie, moet het waar zijn. En alles was vroeger beter, waar je eigenlijk mee wilt verbloemen dat je kennis te kort schiet bij het leren van nieuwe dingen.

Ik zie het narcisme. Ik zie de psychose. Ik zie de identiteitscrisis. Je bent een verloren mens in volledige ontkenning. Ontkenning dat je gefaald hebt. Als man, als vader, als mens. Je hebt het nooit ver geschopt door je mentaliteit. Je hebt nooit carrière gemaakt vanwege je houding. Je bent nooit verder gekomen dan de werkplaats van de fabriek. En toch wil je anderen voorzien van advies. Je salaris is onder modaal, maar je gelooft stellig dat je multibiljonair bent. Je leeft in een illusie. Je leven is namelijk niet zo sprookjesachtig.

Je hebt niet meer dan een ander. Je woont in een huis gefinancierd door huursubsidie. Je rijdt in een typische auto. Je hebt geen goed gevulde spaarrekening. Je vrouw gaat nog altijd naar de C&A voor je onderbroeken en sokken. Je twee shirts van Hugo Boss heb je gekregen op vaderdag. De bank waar je met je reet op zit is zeker dertig jaar oud. Maakt dat je minder? Nee, zeker niet. Maar het bewijst dat je niet meer bent dan een ander.

Niemand wilt eigenlijk horen wat je zegt, behalve diegene die nog leven in tradities uit het jaar nul. Niemand wilt je tegenspreken, omdat de discussie die daarna komt altijd nergens over gaat. Iedereen vind je een betweter. Iedereen tolereert je aanwezigheid en de meeste hopen op een snelle uitweg wanneer je kaken beginnen te bewegen.

Je bent namelijk niets meer dan een zak gevulde lucht. Je hebt niets toe te voegen, je hebt geen inzicht om te delen, noch kan men je beschouwen als een rolmodel. Wanneer je bent overleden, zal niemand zich meer veel om je bekommeren. Je hebt je leven verspild aan je eigen gekwebbel en gezwets. Terwijl je zoveel had kunnen zijn.

©SamRain
Bla

De Vuile Viezerik

"Ik weet wat je bent. En ik laat het eigenlijk toe."
                                                                         — Sam Rain

Wanneer je binnenkomt, doen je zussen en broer bijna euforisch. Ze omhelzen je, zoenen je en overladen je met complimenten. Je lijkt bijna hun trots. Maar ik zie nog steeds de persoon die je probeert te verbergen. Je bent een vuile viezerik.

Het liefst wil ik je doodmaken. Maar dat gaat niet. Want iedereen zal het voor je opnemen. Niemand zal het geloven wat je bent. Zo kennen ze jou niet. Kon ik je maar levenloos slaan. Maar dan zou iedereen mij veroordelen. Zeggen dat ik het bij het verkeerde eind heb. Maar ik weet wel beter.

Ik wist het eerst ook niet. Ik wilde het ook niet geloven. Ergens mocht het gewoon niet zo zijn. Je leek ook een goed mens. Maar ik weet inmiddels wel beter. Ik heb je geheim ontdekt. Ik weet wie je bent. Een monster, vermomd als een heilige. Ik weet dat je bent als de duivel, een demon die zonder emotie de zielen van mensen tot scherven bewerkt. Je zult vast een excuus hebben, maar ik hoop dat wanneer je einde nadert een groot zwart gat voor eeuwigheid je op zal slokken.

Van de eerste herinner ik me nog haar tranen — ze wilde niet zeggen wat er was gebeurd. Snel veranderde ze van onderwerp. Maar toen begreep ik het nog niet. Van de tweede herinner ik me nog de blik in haar ogen, telkens wanneer haar moeder blij verkondigde dat je weer langs zou komen. Ik voelde het wel, maar ik snapte het niet. Van de derde en vierde kreeg ik het pas veel later door, maar ik wilde het niet geloven. Ik was verbijsterd. Stond met een mond vol tanden.

Maar nu weet ik het. Ik realiseer me wat je bent. En zoveel weten het ook. Sommigen zullen het voor altijd met zich meedragen. Toch doe je alsof er niets is gebeurd. Je gebruikt de onschendbaarheid van je broers en zussen. Als zij zouden weten wie je werkelijk was, zouden ze je misschien ophangen. Tenminste als ze hun eigen kinderen zouden geloven. Maar het is vast de schuld van de Nederlandse televisie. Hebben ze vast op school geleerd van die Nederlandse kinderen. Net als de kindertelefoon. Want mishandelen, dat gebeurt toch ook niet?

Ik weet gelukkig niet de details. Maar ik weet wel genoeg. Genoeg om van je te walgen. Genoeg om je te vermijden. Het is dat ik mij niet meer laat bewegen door emotie of impulsiviteit. Het is dat ik geweld heb afgezworen. Maar wanneer ik aan jou denk, dan word ik even weer zo als vroeger. Dan wil ik de vergelder zijn voor hen. Dan wil ik wraak nemen voor hen. Zij blijven namelijk stil. Je hebt hun eer afgenomen, hun puurheid vernietigd.

Natuurlijk gaat het je goed voor de wind. En je blijft, onopgemerkt door de meeste, stil wanneer men een discussie heeft dat de familie steeds minder samenkomt. Maar ik weet wel waarom je de stelling ontwijkt. Ik weet dat je volledig beseft wat je hebt gedaan. En ik weet dat je geen spijt hebt. Het enige waar je waarschijnlijk aan denkt is of men het al heeft verteld. Het enige waar je bang voor bent is dat één van hen misschien een boek opendoet.

Want stel je voor, vuile viezerik, dat ze allemaal konden zien wat je daadwerkelijk bent. Dat je een smerige kinderverkrachter bent. Maar ik kan niets doen. Het enige wat ik wel kan is hen troosten en hen bemoedigen om op een dag tegen je op te staan. En die dag, sta ik recht achter hen. Die dag, zul je worden geconfronteerd met je daden.

©SamRain
Viezerik

Verpest Door Moeder

"Luister naar je hart. Ook wanneer het niet leuk is."
                                                                                      — Sam Rain

Ze is bijna 38, heeft inmiddels drie kinderen. Ze heet A., een aardige, sociale vrouw. Woont in een van de weinige huurwoningen tussen de nieuwbouw en er staan twee auto's voor de deur. Ze gaat naar haar werk, maar heeft altijd tijd voor de kinderen. Ze houdt van koken en zet haar deuren open voor familie — niets komt de gasten tekort. Ze is een slachtoffer en blijft dat ook onder de ogen van haar ouders, met name haar moeder. Taboe noemt men het, een echt verhaal achter gesloten deuren.

Hoewel ze jong was getrouwd, was haar man zeker niet de eerste. Ze had stiekem een vriendje. Een neger. En dat was een schande. Een schande voor de familie, ondanks dat ze de jongen nooit hadden ontmoet, nimmer hadden gezien. Ze werd tegen haar zin in huis gehouden, voor haar eigen bestwil. Gedwongen om de relatie te beëindigen.

Ze mocht alleen nog op vakantie ver weg naar een nicht, met als doel op te passen op haar neefjes. Maar die nicht was niet bepaald het beste rolmodel, tenminste niet als haar ouders hadden geweten waar ze zich mee bezig hield. Want L., de nicht van A., had stiekem ook een vriend. Maar dat was een Hindoestaan. Hooguit kon ze worden gedwongen om te trouwen, maar dat vond L. vast niet erg. En een kennis van de vriend van L., kwam in de zomervakantie in contact met A.; ze werd verliefd. Gelukkig was het een Hindoestaan.

De nicht van A. ging trouwen met haar vriend. Ze werd dan wel gedwongen, maar zo erg vond ze het niet. Liever trouwen met iemand van wie je houdt, dan dat er een kandidaat voor je wordt uitgezocht. Dankzij familieroddel, werd het gauw duidelijk dat A. ook niet meer beschikbaar was op de markt. En A., die mocht net als L. het huwelijksbootje in.

Alles leek in het begin rozengeur en maneschijn en zoals elk sprookje dat eindigt in een nachtmerrie, was A. inmiddels getrouwd. Getrouwd met een gokverslaafde. Getrouwd met een gehaaide leugenaar. Getrouwd met een stuk uitschot. Laten we voor het gemak deze persoon X noemen. Het duurde niet lang of A. kwam erachter dat X toch niet zo ideaal was als hij zich voordeed. Het liep uit op een ruzie. En A. wist toen al, met hem wilde ze niet verder.

Maar haar moeder vond dat het schip nog niet verloren was. De trouwerij had veel geld gekost. En ieder huwelijk kent problemen. Ze waren nog jong en moesten luisteren naar hen die meer ervaring hadden in het leven. De moeder van X en de moeder van A. waren het eens. Alles zou de vergeetput in gaan en ze zouden nog lang en gelukkig worden.

Het eerste kind kwam en A. was dolblij. De ellende leek tot het verleden te behoren. Maar schijn bedriegt als de laagliggende zon. Zo had X weer een hoop schulden opgebouwd, want zijn verslaving aan lichtgevende lampjes en voetbalwedstrijden schrokten al zijn geld op. Wanneer A. vroeg wat er met het geld gebeurd was, wilde X niets zeggen of hij vertelde een leugen. Hij werkte, dus het was zijn geld. En X vond zichzelf heel slim, al vonden zijn vrienden en familie van niet.

Het ging zo jaren door. Bij het derde kind leek het nog steeds goed te gaan voor de buitenwereld. Maar inmiddels heeft A. chronische hoofdpijnen, stressklachten en last van hyperventilatie. Dokters weten niet de oorzaak. Maar A. weet het maar al te goed. Het liefst wilt ze weggaan. Maar haar moeder blijft erbij dat getrouwd beter is. Beter voor de familienaam. Vooral wanneer het in de familie nu alleen maar drama is.

©SamRain
Verpest

Gespleten Tong

Slissen, slissen, dat doe je
nu eenmaal graag
Slissen, slissen, dat is je
ware natuur

Je gladde praatjes zijn het
ware gif en de leugens
zijn als een verwurging

Iedere keer werp je vol
trots de oude huid af voor
een nieuwe

Iedere keer verdwijnt de
glans en keert je oude
kleur terug

Je slist, je verorbert, maar
kauwen doe je niet
Je slist, je doodt
Soms de ziel met je gif
Je slist, je doodt
Ontneemt de laagte adem

Je gaat gladjes te werk en
beweegt je als een aal om
een ieder heen

Niemand hoort je
aankomen, want benen
nog schoeisel heb je niet

Een waakzaam oog ziet je
Een goed instinct behoed
een prooi van zijn eind

Toch ben jij net zo
vergankelijk als anderen,
Want waar jij kruipt in het
gras of hangt in de boom
zal vroeg of laat een
adelaar je zien dwalen

En zul je uitgeslist zijn.

©SamRain
Gespleten Tong

Ezeltje, Ezeltje

Wie praat met een ezel in
de wei, is zelf een ezel.

Wie verwacht dat ezels
ambities hebben, is pas
echt een ezel

Een ezel wordt geen
raketgeleerde noch prof

Een ezel is niet sierlijk,
want hij is geen paard

Ezels zijn niet wijselijk,
want ze zijn geen uilen

Wie een discussie aangaat
met een ezel, blaat mee

Wie advies vraag aan een
ezel, is de grootste ezel

Ezels maken rondjes,
dragen zware ploegen

Ezels dragen lasten,
lopen alleen op steile bergen

Alleen een ezel zal zich
nooit afvragen waar het
einde van de weg bevind

Alleen een ezel zal
tevreden zijn met het
dorre gras op de wei

Wie zich gedraagt als een
ezel, is een ezel.

Alleen zal de ezel de
mens die zich gedraagt als
een muildier, pas een
echte ezel vinden

©SamRain
Ezel

Stomme Duif

Ik benijd je, Duif
Zoals je zorgeloos pikt
daar in het gras

Ik benijd je, Duif
Zoals je kunt kiezen om te
vliegen ver weg van hier

Je veren zijn je kleding,
geen blauwe envelop
bereikt ooit je huis

Je woont waar je kiest,
een telefoonrekening zul
je nooit hoeven te betalen

Ik benijd je, Duif
Omdat je nooit hoeft te
staan in de rij bij de Super

Ik benijd je, Duif
Omdat je familie geen
verwachtingen heeft

Je doet alles gewoon
Met wie, waar en wanneer
je wilt zonder waarom

Je doet datgene wat je
nodig acht, maar niet voor
een ander die dat bepaalt

Duif, je hoeft zoveel niet
Werken
Schoonmaken 
Afwassen

Duif, je kan zoveel
Reizen zonder paspoort
Wonen zonder wachtlijst
Plassen zonder boete

Ik benijd je, Duif
Behalve in de winter.

©SamRain
Stomme Duif

Ik wil je hulp niet

"De bemoeizucht van mensen kent geen grenzen."
                                                                         — Sam Rain

(WAARSCHUWING: NIET GESCHIKT VOOR TERE ZIELTJES EN/OF LANGE TENEN.)

Waarom zou ik jouw advies aannemen? Het is niet omdat je intelligenter bent dan ik. Waarom zou ik naar je willen luisteren? Alsof ik het zelf niet beter weet. Je kunt zelf niet eens je eigen belangen behartigen, noch een degelijk argument benoemen. En je verwacht dat ik je advies ter harte neem? Waarom zou ik je hulp willen terwijl je zelf in zeventig sloten tegelijk loopt?

Je advies is waardeloos. Je hulp is slechts conditioneel. Je wilt niet mij helpen, maar jezelf wijs maken dat je iets goeds doet in je leven. Maar je leeft in een illusie. Je denkt dat een paar boeken, een paar cursussen en een lange studie je een deskundige maken, maar ook dat is een leugen. Je bent bezig met het opvoeren van theater — hopend dat ik een rol meespeel, zodat je kunt schitteren als ster van de show.

Helaas voor jou, heb ik een hekel aan reddende engelen die lopend komen. Helaas voor jou, heb ik een hekel aan mensen die kritiek hebben, zonder een greintje ervaring in het leven van destructiviteit. Je kunt het niet begrijpen. Je kunt het niet snappen. Helaas voor jou, ben ik geen puzzel van duizend stukjes. Helaas voor jou, ben ik geen chinees raadsel.

Je advies zou jezelf beter op kunnen volgen. Je advies past beter bij mensen die betaald worden om naar onzin te luisteren. Je advies is geen echt advies, al beweer je van wel. Rot toch op met je handvaten, en ethische onzin. Rot toch op over wat je denkt wat belangrijk voor mij is. Je baseert je script op basis van een paar regels tekst en denkt mij daarmee te kennen.

Want iedere keer als je weer aan het ratelen bent, wil ik je strot opsnijden. Iedere keer als je zogenaamd weer het beste met me voor hebt, fantaseer ik dat ik je van een torenhoog gebouw duw. Elke raad sla ik in de wind, omdat mijn hoofd schreeuwt om een dubbelloops geweer waarmee ik de kop van je romp schiet. Wanneer je vraagt waarom ik ineens zo glimlach, besef je niet dat ik zojuist dacht aan hoe ik je overreed met een tientonner met het pedaal vol ingetrapt.

Je hebt geen idee hoe ik over je denk, geen besef hoe erg je bezig bent om jezelf voor aap te zetten. Ik speel het mee, niet omdat ik het wil, maar omdat ik het moet. Want stel je voor, als je geen podium zou hebben. Dan zou ik je zien als hetgeen wat je bent. Een leeghoofdig stuk onzin, zonder talent of vaardigheden die het nodig vind om anderen te manipuleren zodat je een gevoel van macht hebt om de nare wereld om je heen. Ik weet dat je leven zinloos is, omdat je een spelletje speelt dat hetgeen wat je zogenaamd doet, interessant is.

Ik zit niet te wachten op jouw aanwezigheid. Laat staan om hetgeen wat jij denkt wat goed is voor mij. Neem nou eens mijn advies aan. Koop een touw. Vind een boom. En heb wat genade voor jezelf. Een ander goed advies is om een hoog gebouw op te zoeken. Sta op de rand. Sluit je ogen. En doe een stap naar voren.

Waarschijnlijk vind je mijn advies niets. Maar dat komt omdat je er niet op zit te wachten. Je voelt je waarschijnlijk ook erg beledigd. Ook voel je jezelf waarschijnlijk onterecht en ongevraagd, bekritiseerd. Je kan je vast niet vinden in de beeldspraak. En het advies is wel erg kort door bocht, zul je denken. Niet bepaald constructief voor jezelf alleen voor mij, komt vast omhoog in die hersenpan van je. Mooi zo. Knoop het in je oren, beste medewerker van een overheidsinstelling. Dan begrijp je misschien ooit eens hoe ik me voel.

©SamRain
Hulp

Woede is mijn kern

"Iedereen kent angst."
                                      — Sam Rain

Ik ben boos. Niet dat je het zal merken. Nee, niet boos als in boos op iemand. Maar gewoon boos. Nee, niet als in ontevreden. Maar gewoon boos. Boos, omdat ik bagage meedraag. Boos zijn is mijn benzine. Boos zijn, daarin ligt mijn innerlijke kracht.

Wie mij niet kent, vraagt waarom ik boos ben. Als ik het hele verhaal zou vertellen, dan zou de reeks van Tolkien een luchtig krantenknipseltje zijn. Ik heb daar geen behoefte aan, want ik heb geen verantwoordelijkheid over waarom ik boos ben gemaakt. Wel ben ik verantwoordelijk wat ik nu met deze boosheid doe. Volgens sommige mensen is mijn boosheid niet goed. Daar ben ik het mee eens. Mijn boosheid is niet goed voor diegenen die er een lucifer bijhouden.

Wanneer ik als boos persoon bozer word gemaakt, dan gaat de doos van Pandora open. Alles wat mij boos maakt. projecteer op hen die dit doen. En oh, wat ben ik boos. Achter de gesloten deur van mijn hart, schuilt een schaduwrijk van trauma. Wie de doos opent, vraagt om een Apocalyps. Wie de doos opent, doet een verzoek om euthanasie.

Het is een kracht die mij zeker maakt. Ik ben volledig bewust dat de boosheid niet meer los staat van mijn karakter. Het is er altijd. Het sluimert, maar herinnert mij dagelijks aan zijn aanwezigheid. Mijn boosheid houdt mijn lichaam en geest bij een. Het is als een magnetisch veld, het Higgs-Boson van mijn psyche. Mijn boosheid loslaten is alsof ik mijzelf zou verloochenen.

Er zijn mensen die willen dat ik niet meer boos ben. Er zijn mensen die beseffen hoe het monster, de draak, in mijn binnenste gevaarlijk is voor mijzelf en anderen. Maar ik koester het monster. Want waar niemand mij beschermde, beschermde Woede mij. Waar niemand mij rechtvaardigheid gaf, daar is Woede mijn vergelder. Ik ben intrinsiek boos. Omdat mijn persoonlijkheid in banen rond mijn Woede draait. Ik ben boos, omdat ik in de kern vol woede zit. En gezamenlijk noem ik ze het monster. Niet monster omdat deze mij angst inboezemt, maar omdat deze anderen angst in boezemt.

Ik voel mij veilig wanneer anderen angst ervaren. Ik snuif het op alsof het zijnde een aroma van een parfum. Ik proef het als een zoete delicatesse. De angst van anderen, maakt mij euforisch. Zo houd ik ze op afstand. Want ik wil ze niet dichtbij. Op anderen kun je niet rekenen. In anderen kun je niet vertrouwen. Anderen zijn lafaards. Een ander is duidelijk niet een deel van mij.

Hen die ik toelaat om te wandelen in mijn rijk van schimmen, houd ik toch op afstand. Ze mogen kijken onder voorwaarden. Ik ben bang dat ze het boos aantasten. Bang dat ze zullen zeggen dat de Woede lelijk is. Terwijl ik het een prachtig kunstwerk vind. Psychologen zouden het willen beschrijven, psychiaters erop willen experimenteren. Vrouwen willen het roze schilderen, mannen willen het kopiëren. Maar niemand beseft dat de Woede is zoals deze is, omdat het zichzelf is. De Woede die ik koester is in zijn vorm uniek. Waar men giftanden ziet en angstaanjagende ogen, schubben en messcherpe klauwen, daar voel ik mij veilig.

Ik ben boos. En daar ben ik tevreden mee.

©SamRain
Woede

De Adrenaline Stroomt II

 "Zonder instinct, zonder kans."
                                                  - Sam Rain

Ik begrijp niet wat er zojuist is gebeurd. Waarom het is gebeurd. Ik zie wel wat er nu gebeurd. En ik moet iets doen. Ingrijpen. Hij, die altijd dit gepredikt heeft, blijft rotsvast staan. De ander beweegt ook niet. Maar die daar in nood verkeert, is in de minderheid. Drie van hen en ik zie er meer bijkomen.

Mijn hartslag schiet op vol vermogen en iedere spier spant zich aan. Mijn ogen lijken zich strak te zetten en zien alleen maar de gruwel waarop ik wil reageren. Ik bijt op mijn tanden, mijn kaakspieren voelen als gespannen bicepsen. Mijn wenkbrauwen fronzen en ik word kwader en kwader. Niemand doet wat. Alleen de mannen die op de terugvechtende man inslaan. Alle anderen kijken, maar zijn net zo in beweging als de wassen beelden van Madam Tussaud.

Ik ren erop af. Intussen ligt de man op de grond, terwijl de anderen op hem inslaan. Met een ruk trek ik de achterste eraf. Verbaasd draait hij zich om, om vervolgens een ontmoeting te hebben met mijn vuist. Hij zakt meteen in elkaar. De middelste rent weg, waarna de voorste man zich opmaakt voor een gevecht. Ik trakteer hem op een snelle serie trappen — het lijkt alsof al die jaren vechtsport zich ineens demonstreert. En wanneer ik hem met een laatste vuistslag uitschakel, draai ik me om. Ik zie een zwart metalen voorwerp op me afkomen.

Ik hoor het doffe geluid, maar de pijn voel ik amper. De man met het breekijzer kijkt verbaasd. Over mijn lippen stroomt er bloed, die ik proef als een dolle haai. Een geest van waanzin valt over me heen en een explosie van woede maakt het monster in me wakker. Ik pak het breekijzer van hem af en begin de man wezenloos te slaan. Zelfs de mannen die eerst leken op potentieel gevaar, staan geschokt te kijken hoe ik de man afbeul.

De adrenaline pompt door mijn lichaam. "Wie wilt? Wie nog meer? Kom dan!", klinkt het uit mijn stembanden met een geluid die ik niet kan thuisbrengen. Intussen is de gevallen man opgestaan en roept mijn naam. Op de achtergrond hoor ik sirenes langzaam harder klinken. We moeten weg. Weg van hen. Ik spuug nog op mijn aanvaller. "Slaap lekker."

In de ondergrondse garage veeg ik het bloed af van mijn gezicht. Het lijkt alsof mijn aderen hun best doen om zoveel mogelijk bloed door de huidsnede te persen. Wonder boven wonder ben ik voor de rest ongedeerd. De mannen kijken naar me. Alsof ik een spook ben, of een buitenaards wezen. Niet met ontzag, maar angstig. Ze zagen een kant, die ze niet kenden.

Ik wil terug. Het karwei afmaken. Schijt aan de blauwe pakken. Schijt aan wat er zal gebeuren. Ik ben boos en ik wil dat ze het weten. Mijn woede lijkt alleen maar meer en meer te worden. Mijn zucht naar geweld lijkt onverzadigbaar. Hij probeert me te kalmeren, terwijl ik opgefokt aan het ijsberen ben. Mijn onderlip trilt. Ieder geluid maakt mijn nek doen bewegen naar de herkomst ervan. "Kom, we gaan weg hier!", zegt hij.

We gaan naar de Eerste Hulp. De gevallen man heeft gekneusde ribben. Mijn wond moet gehecht worden. We lachen, terwijl de verpleegkundige mij oplapt. Over de lafheid van de andere twee spreken we niet. Want wie bevriest, heeft angst. Tenminste, dat werd me altijd vertelt. En angst is niet voor echte mannen.

©SamRain
Adrenaline-2

De Adrenaline Stroomt I

“Wat je niet hebt ervaren, heb je niet ervaren."
                                                                         — Sam Rain

Zijn stem wordt dreigend. Zijn lichaamshouding verandert. Mijn rechterooghoek vangt een blik op die me op alertheid zet. Daar zijn er zes, misschien zeven. De weg voor me loopt dood. Ik zit in de auto, in de gordel. Het voelt benauwd en iedere hartslag voel ik zenuwen gieren door mijn lichaam. Ineens zie ik een handbeweging. Ik herken het als geen ander. En op dat moment begrijp ik zonder woorden de intenties. De intenties waardoor ik besef dat ik in levensgevaar verkeer.

In paniek schreeuw ik — 'Terug, terug!' en haal het eruit. Maar in plaats van te remmen, geeft hij gas. Een van hen buiten beweegt zijn handen naar een houding. Terwijl ik een fractie van een seconde wordt afgeleid, pakt hij het vast en probeert het los te rukken uit mijn handen. We worstelen. Het is niet alsof— ik vecht voor mijn leven. Ineens een knal. Ik schrik, maar wonderbaarlijk grijp ik mijn kans. Ik ontdoe mij van de gordel, en probeer weg te komen. De portier opent. Maar de gordel die nog over mijn schouder hangt, trekt me als de hand van de duivel terug. Ik verlies mijn evenwicht en val, alsof te worden bewogen door een gespannen elastiek losgelaten, terug in de stoel.

Twee komen recht op me af. Ik zie hun gezichten en realiseer me dat ik geen kans maak om te winnen. Ondanks dat de armen me van achter proberen te wurgen, vind ik de kracht om het portier dicht te trekken. Daar zie ik het liggen, daar op het voetmatje. Met alles wat ik in me heb pak ik het vast, om vervolgens weer te worden geklemd in een arm. Mijn adem stokt.

Een knal, nog luider dan de eerste. Ik zie het glas verbrijzelen en de twee ieder een kant op  duiken. De arm om de keel laat los en geen moment bedenk ik me. Ik open de portier en probeer de tas te grijpen — maar hij geeft zich niet gewonnen. Hij trekt er met man en macht aan, want het was zijn doelwit al vanaf het begin. Alleen nu ben ik in het voordeel.

Ik beslis in een ogenblik dat er maar een enkele uitweg is. Niet daar naar binnen, dan zit ik in de val. Niet naar de weg waar de anderen naar toe zijn gerend, dan hebben ze me alsnog. Ik kan alleen maar de kant op waar geen weg ligt. Ik zal moeten springen. Ik zal moeten rennen voor mijn leven. Want de man van de handbeweging kan me makkelijk raken omdat het terrein open ligt. Ik heb geen tijd om op adem te komen. Geen tijd om rustig na te denken. En terwijl mijn laarzen klakken tegen de straattegels, hoor ik een stem roepen "Maak hem af, maak hem af! Pak hem!"

Het lijkt alsof ik in een drie dimensioneel spelletje zit — het lijkt alsof het beeld beweegt en ik mij in de rol van een toeschouwer bevindt. De adrenaline pompt door mijn aderen en geven het gevoel alsof de wereld is vertraagd en tegelijkertijd de tijd op hoge snelheid voorbij tikt. Ik realiseer me bijna niet wat er is gebeurd en het enige wat ik denk kan ik niet beschrijven als een gedachte. Het is niet anders te beschrijven als een oerinstinct, waardoor mijn lichaam zich volledig overgeeft aan reflexen. Gevaar. Wegwezen. Je bent nog niet veilig.

Ik heb niets meer bij me. Het is onderweg gevallen tijdens de wanhoopssprong. Mijn handen verweren zich tegen de takken en brandnetels die in de weg staan, maar ik voel de pijn niet van de striemen die zich brandmerken op mijn onderarmen. Geen tijd voor. Het lijkt alsof de grond niet bestaat. Totdat ik ineens voor een brede sloot sta. Als ik zwem, dan overleef ik het. Als ik niet zwem, dan pakken ze me. En als ze me pakken, overleef ik het niet.

Dus ik zwem.

©SamRain
Adrenaline

De weg naar succes

Verdwaald, oh verdwaalde!

Vader vroeg of ik de akker wilde
zaaien, met de zaadjes van een boom
"op een dag zul je hiermee dorst
lessen" zei hij "mits je ze niet vergeet."

In plaats van te doen wat Vader zei,
wilde ik op avontuur en zag mijn kans
om te gaan op de grote weg. Op het
bord stond "Succes, deze kant op"

Ik vond een zak vol gouden munten
zomaar ineens langs de weg
Ik besloot het te houden en waande mij
rijker dan de koning van het Land

Op die dag kwam ik een monnik tegen,
kaal en dragend een pij - bedelend
Ik negeerde zijn vraag om aalmoes en
liep de oude rimpelkop gewoon voorbij

Iets verder zat een prachtige vrouw,
lustig voor het oog van iedere man.
Verleidend danste ze in het veld, en
lokte me nabij.

Na passie en vuur kwam het afscheid
nabij, waarna zij bedroefd vroeg
"waarom blijft gij niet bij mij?"
Ik lachte haar uit en ging op weg

Een boer stond op de weg met een ezel
aan zijn zij — hij jammerde "koop dit
muildier toch van mij!”, kijkend naar
mijn buidel, dik en vol met goud

Ik kocht de ezel en reed naar de bergen,
ging dal in om de top te bereiken. In de
sneeuw lag een tijger op de loer, die
brulde. Hij at de ezel, ik vluchtte.

In de kou stond ik nu, gelukkig nog
steeds gezegend met het ganse goud
De honger stilde zich echter niet en ik
beefde, beefde en beefde.

Gelukkig vond ik een grot, met daarin
een bosje vol met fruitige bessen
Ik at ze, verteerde ze en prees mijzelf
voor het geluk dat ik had.

Mijn reis vervolgde zich neder de berg,
om terecht te komen in een dorp. Daar
zat de oudste van allen, kijkend naar mijn
dwaze bedoelingen.

De herberg voldeed aan al mijn
wensen, geen drank of rund was mij te
veel. De warmte van de haard was
oneindig, dankzij mijn buidel.

Het werd tijd om door te trekken, maar
had geen bestemming in gedachten.
Ondanks mijn reizen naar verre landen,
was ik zonder besef op weg naar huis

De buidel werd lichter van inhoud,
steeds wanneer ik stopte onderweg.
Zelfs een dwaas zou hebben begrepen,
dat dit onoverkomelijk was.

Op een dag, jaren later was de buidel
leeg. Mijn schoeisel was kapot. De
boer waar ik de ezel van had gekocht,
stond daar met een paard.

"Geef mij toch dat paard", eiste ik van
de boer. Hij keek mij lachend aan en
zei "Waarmee kunt gij betalen?". Ik
zweeg, want mijn buidel was leeg.

Ik zocht een plek om te slapen en zag
de hut van de verleidelijke vrouw. Ze
keek naar me met droevige ogen "Ik
wil je helpen, maar ben nu getrouwd"

Schrompelend liep ik langs een zerk —
de monnik was reeds gestorven. De
hele weg bedacht ik misschien een
laatste vriend te vinden, maar helaas.

Vader had gelukkig de appelbomen
zelf gezaaid en was een man geworden
van weelde. Toen ik aankwam, zei hij
"Gaat heen, want ik dank niets aan jou"

En zo stierf ik, in de grootste armoede.

©SamRain
succes

De Machtige Natuur

"Hoe ver we ook denken te zijn met wetenschap, de natuur is ons altijd voor."
                                                                                                             — Sam Rain

Het is zover - de doorbraak in het onderzoek naar HIV heeft een opkikker. Met de hulp van lama's is er een manier gevonden om mensen te beschermen tegen het virus dat sinds de jaren '70 terroristisch de wereld in de greep houdt. Het is een prachtig voorbeeld hoeveel de natuur ons te bieden heeft.

Zodoende kennen we antibiotica, maar ook vele andere geneeskrachtige middelen die we te danken hebben aan de natuur. De natuur voorziet ons; in haar kleinste delen zitten de geheimen verstopt die ons leven kunnen redden. Haaien krijgen bijvoorbeeld bijna geen kanker en in reptielen zit een gen verstopt dat verantwoordelijk is voor blijvende groei.

In het Amazone gebied zijn er nog vele onontdekte plantsoorten — botanisten zijn overtuigd dat er nog veel variaties kunnen zijn die voor onze gezondheid onmisbaar zouden zijn. De natuur is essentieel voor ons voortbestaan - ze heeft de toekomst in handen. Zonder de planten hebben we een gebrek aan zuurstof, geen levensmiddelen of een vloer van laminaat.

Maar we hebben geen respect meer voor de natuur. We bijten de hand die ons voert en ontkennen het ook nog eens. Naast vervuiling, plunderen we de natuur alsof ze een middeleeuwse maagd is in een dorp op de weg van een kruistocht. We prijzen haar, terwijl we de natuur onverwijld en ongegeneerd bestelen en verkrachten. Men zegt dat het de prijs is voor onze welvaart — maar het offer dat we brengen is als een doos van Pandora.

Terwijl men zich druk maakt om de poolkappen, is de aandacht afgeleid van alle andere zaken. Soms komt de walvisvaart weer in beeld, of een stroper binnen een reservaat. Maar de natuur lijkt terug te vechten — bijna cynisch slaan de orkanen, stormen en overstromingen ons om de oren. En toch luisteren we niet. Want het is wij die aan het gevecht zijn begonnen en geven ons simpelweg niet over.

We maken ons te veel druk wanneer we geconfronteerd worden met beelden van verwoesting, hebben een vals beeld gecreëerd dat wij de natuur moeten onderhouden. De waarheid achter het sprookje is dat wij een deel zijn van de natuur — wij staan niet boven haar, als opzichters. En al waren we dat, zouden we massaal ontslag moeten krijgen. De natuur redt haarzelf namelijk prima wanneer wij stoppen met destructie. Want technologisch staat de natuur verder voor.

Er is nog veel wat we kunnen leren van de natuur. Maar tot aan vandaag zijn we te gefixeerd op haar voordelen en zichtbare eigenschappen. We zouden eens lering moeten trekken uit haar filosofie — niet die van Darwin of Gore. Want de natuur heeft een goed motto — neem de tijd, desnoods die van een levenlang. En ieder leven staat in dienst van ander leven. Pas je aan, ontwikkel je in balans.

Kent er namelijk iemand een diersoort die andere dieren dood om zich mooier te wanen? Zo nee, loopt de natuur dan niet ideologisch ons ver vooruit?

©SamRain
Natuur

Onzinnige, domme mensen

"Het begrip oneindig is vast ontdekt door het dieptepunt van bepaalde mensen."
                                                                                                             — Sam Rain

Er zijn mensen die simpelweg botergeil worden van hun eigen stemgeluid. Ze zijn het nergens mee eens, alsof ze de diagnose PDD-NOS hebben gekregen — en nog erger, ze weten het altijd beter. Geen argument kun je gebruiken, hun geloof is rotsvaster dan die van een islamitische fundamentalist. Zij hebben gelijk en nemen geen genoegen wanneer je ze gelijk geeft.

Ze hebben echte problematiek in het luisteren naar andere mensen. Wanneer iemand een verhaal verteld, willen ze snel mogelijk het verhaal onderbreken om maar even duidelijk te maken dat ze niet achterlijk zijn. Jammer genoeg, bewijzen ze het tegendeel. Want bij ieder woord versterken ze het imago wat ze al hadden — ze zijn onzinnig en dom.

Onzinnig, omdat ze met hun onzin de grootste fabels naar voren halen en zichzelf uiteraard de hoofdrol geven in een legendarisch lulverhaal. Dom, omdat ze niet rationeel nadenken noch feiten kunnen afwegen en een conclusie kunnen heroverwegen. Ze zijn als wetenschappers die iets te fanatiek 'Intelligent Design' proberen aan te tonen — conclusies maken zonder hypotheses, en de observaties neerkalken om de conclusie maar te staven.

Als je tegenover zo n figuur zit, dan hoop je dat de abortuswet wordt aangepast tot de mogelijkheid om bij een graad van onzinnigheid een prikje te kunnen geven — uit medelijden uiteraard. Of je fantaseert stiekem over een touw — zo eentje als je er aan zou trekken een pianovleugel van zeer grote hoogte gebruik maakt van de zwaartekracht om neder te dalen op het doelwit dat maar blijft kakelen. Onzinnige mensen toetsen je geduld.

Vaak zijn het kinderen die vastzitten in een volwassen lichaam — de lobben die ze nodig hebben voor rationeel denken zijn waarschijnlijk onderontwikkeld. Ergens ga je geloven dat GSM-zendmasten wel degelijk hersenschade kan veroorzaken en diep van binnen wil je ze een nummer van een psychiater aanwijzen. Als die het niet 'fixed', dan kan hij op z'n minst een zwaar kalmerend middel voorschrijven voor het maatschappelijk belang.

De meeste van dit soort figuren zijn ook nog eens pijnlijk. Ze maken van een mug praktisch een op hol geslagen kudde olifanten en hun tenen maken de Chinese Muur een tandenstoker. Je kunt niet genieten van stilte — het is als een tijdsklok van de serie '24' — binnen een bepaalde tijd komt er een actie waardoor je beseft dat de televisie op volume 80 staat. Het is allemaal bijzonder wat er verteld word, maar het is een kwestie van smaak of je wel van zulke fictie houdt.

Kun je ze stoppen? Nee. Kun je er vrede mee hebben? Misschien. Je kunt een idioot namelijk niet verwijten dat deze zich als een idioot gedraagt. Zo ook met onzinnige, domme mensen. Hoe kun je van een dom iemand verstandige dingen verwachten? Hoe kun je van een onzinnig iemand iets zinnigs verwachten?

Het enige doel van domme, onzinnige mensen zal vast iets te maken hebben met relativiteit — zodat iemand die niet dom of onzinnig is, zich beter voelt in vergelijking met het brokje zielenpoot.

©SamRain
Onzinnig

Trieste Gevallen Zijn Tragisch

"Mutanten zijn voor 99% nooit in het voordeel van hun soortgenoten."
                                                                                                             — Sam Rain

Sommige mensen hebben een rijke fantasie. Ze blijven graag in hun droombeelden hangen. Ergens in hun leven hebben ze de nodige beschadigingen opgelopen en zijn het gaan rechtvaardigen door regelmatig in episodes te vallen (tijdelijke psychotische toestand), waardoor ze al het gevoel van realiteit kwijt zijn.

Daar prik je dan makkelijk doorheen. Ze doen zich niet alleen groter en geweldiger voor, maar geloven daadwerkelijk ook dat ze zo zijn. Alles om het aan scherven geslagen zelfbeeld te herstellen met plakband en nietjes. Om vervolgens het licht uit te doen, voordat ze erin willen kijken. Want ze zijn tragisch. Sorry, ik heb er geen andere woorden voor.

Identiteit is belangrijk in een wereld vol individuen. Wie zijn of haar identiteit kwijt is, zoekt naar een nieuwe. Vooral wanneer de huidige status van de persoon in kwestie nihil is, dan gaat het parten spelen. Het theater wordt geopend en diverse toneelstukken worden verbasterd. Zo speelt de een de boef en een ander de prinses. Maar het is poppenkast. En de regisseur zie je niet vanwege de slechte recensies. Disfunctioneel, zoals Dr. Phil het zou beschrijven.

Het is een grote leugen. Een slechte film. Een dom toneelstuk. Een mop waar niemand om moet lachen. En dat continu in herhaling. Zielig. Tragisch.

Je bent wie je bent, je bent wat je doet. Je bent echter niet wat een ander van je vindt. Het is natuurlijk fijner als anderen je accepteren, maar je kunt nooit jezelf zijn als je niet jezelf accepteert. Als je niet erkent dat je problemen in je bovenkamer hebt en dertig centimeter daaronder. Ga eens praten met een professional. Ga eens biechten. Maar stop met die act.

Vaak als je zo'n iemand onder het vergrootglas zet, dan zie je bijna altijd stereotypes. Nee, ik ben geen fan van generaliseren, maar ik ben wel een geestelijke taxonoom. Een disfunctioneel gezin. Daddy issues. Gepest. Pispaaltje. Opgelicht. Een mislukking op het gebied van carrière. Blut. Levend in de schaduw van anderen. Meestal in combinatie. Medelijden, nee. Zielig vinden, mwua. Classificeren als triest geval — bingo.

Het enige wat je kunt doen is afstand nemen. Je bent geen hulpverlener. Je bent niet objectief, noch doe je dit in het belang van het tragische geval; immers wil je zelf van het irritante gedrag af. Tenzij je kiest voor een wapenstok, dat helpt ook wel, maar dan komt het er op neer dat je zorgt dat dit tragische persoon afstand neemt. Plus, dat meneer of mevrouw triest deze ervaring gebruikt om als een schrijnend geval iemand anders lastig te vallen.

Jammer dat gedwongen therapie nooit helpt. Vooral niet bij beroepsleugenaars. Gedwongen plaatsing naar buiten de stadsmuren verplaatst het probleem alleen maar — maar wat zou het toch een oase van een rust zijn!

©SamRain
Tragisch

Mijn Neefje Is Een Kneus

"Sommige titels verdien je zonder naar school te gaan."
                                                                                     — Sam Rain

Ik heb een neefje. En hoewel ik best wel 'close' met hem was, zit hij op de lijst van verbanning naar Verweggistan. Want de jongen zit eigenlijk vol onzin. Eigenlijk heb ik daar ook nog schuld aan, door hem nooit te confronteren ermee — maar mijn input kan geen excuus noch een rechtvaardigheid zijn. Daarnaast zal de sukkel nooit erkennen dat hij een dwaas is.

Allereerst is het een huilebalk. Van kleins af aan al. Een verwend joch dat alles kreeg als hij maar krees. Op zich is dat niet eens zo erg — het probleem was dat hij vond dat anderen veel meer krijgen dan hijzelf, vooral om zichzelf niet verwend te profileren. Zijn doelwit was dan mijn nichtje, die als een prinsesje werd behandeld door haar ouders. Zijzelf schoof de zwarte piet nooit naar een ander. Maar volgens hem was zij het nieuw geboren kwaad.

Ten tweede is het een klikker. Bij de minst geringe dreiging of dat het niet in zijn eigen belang is, begint de huilebalk niet alleen alles te vertellen — hij verzint er ook nog eens sappige niet-bestaande details bij. Zolang het maar de aandacht afleid van hemzelf, zodat zijn rol natuurlijk niet prominent aanwezig is. Er is niets vervelender om het voor iemand op te nemen die dat gewoonweg niet verdient. Vooral niet wanneer je de klappen moeten vangen, omdat deze kneus te schijterig is om te vechten.

Zo heeft meneer ook gigantische droomverhalen — zoals hoe vaak hij ging stappen. Hij herinnert mij dan ook aan zijn enige high light, namelijk dat hij één keer een fles goedkope champagne heeft gekocht tijdens een avondje Crazy Piano. En vergeet vervolgens dat hij de gehele zomer geen cent heeft uitgegeven, omdat diezelfde fles zijn totale fortuin was. Tevens vergeet hij dat in dezelfde tent de uitsmijters hem niet hebben geweigerd, omdat zijn 'neef' een vaste klant was. Meneer de topzuiper was immers al bezopen van een paar Breezertjes.

Vaak doet hij stoer over zijn diploma. Alleen is het fraude. Want meneer heeft zijn verplichte stage in mijn bedrijf gelopen. Omdat hij zo zat te janken heb ik de vacature maar gecreëerd. Meneer kon zogenaamd geen stageplek vinden. Heb zijn andere stageplek ook geregeld via een oom. Maar wat kan hij trots doen op zijn papiertje. Beetje opscheppen tegenover m'n vriendin, die de nodige hel heeft gekend om haar papiertje te halen.

Kreeg meneer een baan, was het natuurlijk een topbaan en was hij uiteraard de allerbeste erin met een topsalaris. Kon niet stuk, natuurlijk. Totdat zijn halfjaarcontract afliep. Met een baby op komst in de uitkering. Zeurend en jankend, vragend of ik hem kon helpen. En ja hoor, als een idioot hou ik een handje boven zijn hoofd. Regel een potentiële baan met een goed salaris, auto van de zaak en flexwerktijden voor hem. Na zijn sollicitatiegesprek willen ze hem niet, maar ik gebruik mijn naam om voor hem in te staan, zodat de sukkel een kans krijgt.

En toch, heeft meneer het gore lef om tegen mensen te vertellen dat hij het allemaal zelf heeft gedaan en dat hij samen met mij als gelijke heeft gewerkt. Alsof ik je kersverse leugens ga bevestigen. Nou weet je wat, succes met je leven kerel. Hoop dat je goed terecht komt, maar bel mij maar niet met de update.

©SamRain
Kneus

Het Geheim van een Goede Relatie

"Het leven is een reis waar je liever niet eenzaam op weg gaat."
                                                                                                 — Sam Rain

Liefde is niet voldoende. In ieder geval niet voor een relatie. Liefde - of beter gezegd, houden van - legt een zwaar gewicht op de balans, maar is geen succesformule. Iedere relatie kent zijn up's en down's, de nodige obstakels en overwinningen; en de gelukkigen onder ons gaan met de beker naar huis.

De meeste zullen zeggen dat vertrouwen het belangrijkste is. Ik geef vertrouwen echter de derde plaats. Respect voor je liefelijke wederhelft vind ik belangrijker. Het respect dat zij of hij is als mens, als individu, als persoon. Het respect dat zij of hij net zo goed mens is als jijzelf en dus ook vatbaar is voor 'menselijk' zijn. Het respect dat zij of hij zich ontwikkelt, een eigen mening en gedachtegoed heeft. En met name — het respect dat zij of hij zich kwetsbaar blootlegt, haar of zijn hart op de levensguillotine legt voor jou.

Vertrouwen lijkt bijna op iets vanzelfsprekends. Vertrouwen is meer dan eerlijk zijn. Het is meer dan de waarheid zeggen. Vertrouwen wordt vaak verwacht dat bepaalde zaken voor zichzelf spreken, maar dat is slechts een klein stukje. Wanneer je iemand vertrouwt, dan vertrouw je dat haar of zijn motieven oprecht zijn tegenover jou. Vertrouwen is dat je een teamspeler bent — dat je het 'groepsbelang' hoger acht dan je eigen belangen.

Het respect en het vertrouwen voor en in je significant other kan alleen goed zijn wanneer je ook respect hebt voor jezelf en het nodige zelfvertrouwen. Dat is namelijk nodig om niet in een ziekelijke relatie te komen die ten koste gaat van jezelf of de ander. Dat betekent niet dat je voor de buitenwereld uitblinkt van de arrogantie, maar dat je beseft wat je sterke en je zwakke punten zijn. Dat je grenzen legt, voor wat je kan accepteren en wat niet. Want als je jezelf niet respecteert, zal de ander dat kunnen misbruiken.

Vriendschap wordt vaak gezien als een andere gradatie van liefde — maar een relatie waarin je geen vriendschap met elkaar deelt, is verdoemd. Want vroeg of laat, verander je. Je wordt misschien kaal, je wordt waarschijnlijk dikker, je krijgt sowieso kraaienpootjes en het leven gaat steeds in een grotere versnelling. Als je niet je ei kwijt kunt bij je 'beste vriend', dan groei je langzaam uit elkaar. En tien jaar later wandel je als vreemden om elkaar heen. Praten is niet alleen je kaken bewegen, maar delen wat je dwars zit of wat je blij maakt. Want dan pas zul je samen voelen en wat het leven beleven.

Je wederhelft is niet je competitie. Er valt niets te bewijzen, al vind je misschien van wel. En al denk je dat je niet kan veranderen, zul je de ogen eens moeten openen — veranderen is onvermijdelijk. En daarom zul je moeten nadenken over de toekomst; want dat is een belangrijk onderdeel in een relatie — het zijn de doelen die je samen aangaat. Het is namelijk waarom een relatie meerwaarde heeft. Het gaat niet om de bestemming, maar om de reis. En geloof me, op deze reis is een metgezel boeiender, levendiger en zelfs levensreddend. Immers, wat is er mooier dan samen te zijn tegen de wereld?

©SamRain
Relatie

Bloed Onder Je Nagels

"Sommige mensen zouden hoorntjes en een staart niet misstaan."
                                                                                                 - Sam Rain

Pijnlijke mensen kunnen me mateloos irriteren. Hoewel ik probeer zo 'Zen' mogelijk te zijn, lijkt het net alsof irritante poppenkastfiguren dol zijn op mijn knokkels. Mijn issue is echter dat ik probeer zulke gedachten af te leren — wat op zich aardig lukt. Alleen soms, heel even dan geef ik me er aan over. Dat wil zeggen, ik fantaseer eventjes dat ik het daadwerkelijk doe. En het nare is, dat ik er ongelofelijk blij van wordt.

De meeste mensen zeggen, 'joh, dat is hartstikke normaal, dat heb ik vaak ook!', maar ze hebben ongelijk. De mensen die het vaak zeggen, hebben zelden geweld gebruikt. Want het probleem is namelijk de ervaring dat ik ertoe in staat ben — en vreselijk maar waar, efficiënt en goed in het toepassen ervan — en het voelt alsof je de antwoord op de vraag weet, maar verplicht wordt niet je mond open te doen. Een ander dom advies is 'dat ik het moet negeren', alsof dat geen brandstof is voor een disfunctioneel persoon om door te gaan. 'Loop dan maar gewoon weg' is typisch een vrouwen beredenering. Nee, ik loop niet weg. Ik ben de alfa, en dat weet ik. Hij buigt en keert zijn kont, niet ik.

Er zijn mensen bij wie woorden niet ontvangen kunnen worden. Stille hints, duidelijke waarschuwingen, het maakt niet uit. Zonder een autoritaire maatregel leren mensen met een duidelijke KPN-storing in hun neuronennetwerk nooit dat er grenzen zijn. En mijn handen jeuken. Ik wil hem breken. Ik wil dat hij pijn lijdt. Ik geniet al van de gedachte.

Mijn leermeester heeft me een handig trucje bijgebracht. In plaats van het te beheersen, moet ik me concentreren. Het helpt, op een rare manier. En ik zal er zeker in vorderen, immers baart oefening de kunst. Toch blijft op die reis van verandering deze vervolging, het provoceren. En waar ik bang voor ben is dat ik al deze tijd probeer mezelf te beheersen - en een tikkende tijdbom ben. Ik ben namelijk nogal impulsief.

Kennis, ervaring en vaardigheden zijn macht. En macht is als een drug. De drang er naar, vooral wanneer je denkt deze kwijt te raken, wordt groter en groter. Ik wil domineren. Ik wil toepassen. Met de volledige rationele gedachte dat het niet slim is. Van binnen brand het, het stormt en de druk staat op spanning om te exploderen. Ik wil wreken. Maar ik kan het niet toestaan. Ik mag het niet toestaan. Er staat teveel op het spel.

De weg van geweldloosheid is een nobele weg, maar geen gemakkelijke. Het is niet zo romantisch als het lijkt. Vooral niet wanneer geweld een toepasselijk middel is geweest voor het grootste deel van je leven. Vooral niet wanneer je een goed gevoel krijgt in het toepassen ervan. Want het gaat namelijk niet om wat ik rationeel vind; het gaat om naar hoe ik handel. En dat is hetgeen waar ik strijd mee heb. Want waar ik beperkt ben in het kanaliseren van mijn emoties naar mensen toe, is het gebruiken van geweld ideaal daarvoor.

©SamRain
Geweld

De Vergelder Ontwaakt

"Wraak is zoet, maar vult nooit de maag"
                                                             - Sam Rain

Ik ga je vinden, ik zal je
gaan zoeken
En daarna zal ik je
bestraffen

Ik zal de maat bepalen, en
je zult pijn lijden
Zoals je nooit hebt
ervaren

Er zal geen genade over je
vallen, geen traan gelaten
Je nachtmerries zullen
werkelijk worden

Niemand zal in woorden
kunnen omvatten in
datgene wat ik je zal laten
ervaren

Niemand zal begrijpen in
welke omstandigheden je
zult verkeren wanneer je
mijn toorn zal voelen

Er zal geen verhaal
waaraan je de pijn zult
kunnen vergelijken,

Er zal geen hel zijn
waar je om kunt wensen
wanneer het komt

Je zult innig branden,
verbranden, gebrandmerkt
worden en je zwart ziet

Je zult gefolterd worden
totdat je niets meer kent
dan pijn

En wanneer je zult roepen
om genade, en je spijt zal
betuigen dan zal ik lachen

Je daden zijn
onvergefelijk
De gevolgen zijn
onomkeerbaar

De schade kent geen prijs,
maar wel onschatbare
waarde

Je staat in het rood, en de
inlossing kan alleen in
bloed

Naast je botten zal ook je
geest het begeven
Vernederd zul je worden
 en tot gespleten

Je zal smeken om de dood
 en je zult verlangen naar
 het vagevuur

Je zal huilen totdat er
geen traan meer kan
ontstaan en schreeuwen
totdat je zit zonder geluid

De pijn in je verschroeide
ogen zal niets zijn met de
angst in je oren die
ontstaat door je eigen
geschreeuw

Je handen zullen voelen
als zijnde geamputeerd
Je benen gevoelloos door
het kokende water

Zelfs de smaak van het
bloed in je mond door het
trekken van je tanden
proeft zoet in vergelijking
met de wraak die je zult
ontvangen

Ik ben de vergelder, de
administrateur die verhaal
komt halen

Ik ben de vergelder, die je
alles ontneemt als rente
voor je bewind

Ik ben de vergelder, die
als Beul je komt
bestraffen

Ik ben de vergelder, die
uit wraak je komt zoeken
en je betaald wat je hebt
opgespaard.

En wanneer je denkt dat
ik genoegdoening heb
gehad, dan zal je het
betreuren

Ik ben de vergelder die
onverzadigbaar is — de
zoete wraak, die als een
ziekte zich verbergt in de
geest en groeit uit het
zaadje dat je zelf hebt
geplant.

Ik kom wanneer je het
niet verwacht, ik ben er
wanneer je denkt mij niet
te hoeven vrezen.

En op dat moment, sla ik
toe en verander mijzelf in
de vergelder die ontwaakt

©SamRain
Vergelding