Onzinnige, domme mensen

"Het begrip oneindig is vast ontdekt door het dieptepunt van bepaalde mensen."
                                                                                                             — Sam Rain

Er zijn mensen die simpelweg botergeil worden van hun eigen stemgeluid. Ze zijn het nergens mee eens, alsof ze de diagnose PDD-NOS hebben gekregen — en nog erger, ze weten het altijd beter. Geen argument kun je gebruiken, hun geloof is rotsvaster dan die van een islamitische fundamentalist. Zij hebben gelijk en nemen geen genoegen wanneer je ze gelijk geeft.

Ze hebben echte problematiek in het luisteren naar andere mensen. Wanneer iemand een verhaal verteld, willen ze snel mogelijk het verhaal onderbreken om maar even duidelijk te maken dat ze niet achterlijk zijn. Jammer genoeg, bewijzen ze het tegendeel. Want bij ieder woord versterken ze het imago wat ze al hadden — ze zijn onzinnig en dom.

Onzinnig, omdat ze met hun onzin de grootste fabels naar voren halen en zichzelf uiteraard de hoofdrol geven in een legendarisch lulverhaal. Dom, omdat ze niet rationeel nadenken noch feiten kunnen afwegen en een conclusie kunnen heroverwegen. Ze zijn als wetenschappers die iets te fanatiek 'Intelligent Design' proberen aan te tonen — conclusies maken zonder hypotheses, en de observaties neerkalken om de conclusie maar te staven.

Als je tegenover zo n figuur zit, dan hoop je dat de abortuswet wordt aangepast tot de mogelijkheid om bij een graad van onzinnigheid een prikje te kunnen geven — uit medelijden uiteraard. Of je fantaseert stiekem over een touw — zo eentje als je er aan zou trekken een pianovleugel van zeer grote hoogte gebruik maakt van de zwaartekracht om neder te dalen op het doelwit dat maar blijft kakelen. Onzinnige mensen toetsen je geduld.

Vaak zijn het kinderen die vastzitten in een volwassen lichaam — de lobben die ze nodig hebben voor rationeel denken zijn waarschijnlijk onderontwikkeld. Ergens ga je geloven dat GSM-zendmasten wel degelijk hersenschade kan veroorzaken en diep van binnen wil je ze een nummer van een psychiater aanwijzen. Als die het niet 'fixed', dan kan hij op z'n minst een zwaar kalmerend middel voorschrijven voor het maatschappelijk belang.

De meeste van dit soort figuren zijn ook nog eens pijnlijk. Ze maken van een mug praktisch een op hol geslagen kudde olifanten en hun tenen maken de Chinese Muur een tandenstoker. Je kunt niet genieten van stilte — het is als een tijdsklok van de serie '24' — binnen een bepaalde tijd komt er een actie waardoor je beseft dat de televisie op volume 80 staat. Het is allemaal bijzonder wat er verteld word, maar het is een kwestie van smaak of je wel van zulke fictie houdt.

Kun je ze stoppen? Nee. Kun je er vrede mee hebben? Misschien. Je kunt een idioot namelijk niet verwijten dat deze zich als een idioot gedraagt. Zo ook met onzinnige, domme mensen. Hoe kun je van een dom iemand verstandige dingen verwachten? Hoe kun je van een onzinnig iemand iets zinnigs verwachten?

Het enige doel van domme, onzinnige mensen zal vast iets te maken hebben met relativiteit — zodat iemand die niet dom of onzinnig is, zich beter voelt in vergelijking met het brokje zielenpoot.

©SamRain
Onzinnig

Trieste Gevallen Zijn Tragisch

"Mutanten zijn voor 99% nooit in het voordeel van hun soortgenoten."
                                                                                                             — Sam Rain

Sommige mensen hebben een rijke fantasie. Ze blijven graag in hun droombeelden hangen. Ergens in hun leven hebben ze de nodige beschadigingen opgelopen en zijn het gaan rechtvaardigen door regelmatig in episodes te vallen (tijdelijke psychotische toestand), waardoor ze al het gevoel van realiteit kwijt zijn.

Daar prik je dan makkelijk doorheen. Ze doen zich niet alleen groter en geweldiger voor, maar geloven daadwerkelijk ook dat ze zo zijn. Alles om het aan scherven geslagen zelfbeeld te herstellen met plakband en nietjes. Om vervolgens het licht uit te doen, voordat ze erin willen kijken. Want ze zijn tragisch. Sorry, ik heb er geen andere woorden voor.

Identiteit is belangrijk in een wereld vol individuen. Wie zijn of haar identiteit kwijt is, zoekt naar een nieuwe. Vooral wanneer de huidige status van de persoon in kwestie nihil is, dan gaat het parten spelen. Het theater wordt geopend en diverse toneelstukken worden verbasterd. Zo speelt de een de boef en een ander de prinses. Maar het is poppenkast. En de regisseur zie je niet vanwege de slechte recensies. Disfunctioneel, zoals Dr. Phil het zou beschrijven.

Het is een grote leugen. Een slechte film. Een dom toneelstuk. Een mop waar niemand om moet lachen. En dat continu in herhaling. Zielig. Tragisch.

Je bent wie je bent, je bent wat je doet. Je bent echter niet wat een ander van je vindt. Het is natuurlijk fijner als anderen je accepteren, maar je kunt nooit jezelf zijn als je niet jezelf accepteert. Als je niet erkent dat je problemen in je bovenkamer hebt en dertig centimeter daaronder. Ga eens praten met een professional. Ga eens biechten. Maar stop met die act.

Vaak als je zo'n iemand onder het vergrootglas zet, dan zie je bijna altijd stereotypes. Nee, ik ben geen fan van generaliseren, maar ik ben wel een geestelijke taxonoom. Een disfunctioneel gezin. Daddy issues. Gepest. Pispaaltje. Opgelicht. Een mislukking op het gebied van carrière. Blut. Levend in de schaduw van anderen. Meestal in combinatie. Medelijden, nee. Zielig vinden, mwua. Classificeren als triest geval — bingo.

Het enige wat je kunt doen is afstand nemen. Je bent geen hulpverlener. Je bent niet objectief, noch doe je dit in het belang van het tragische geval; immers wil je zelf van het irritante gedrag af. Tenzij je kiest voor een wapenstok, dat helpt ook wel, maar dan komt het er op neer dat je zorgt dat dit tragische persoon afstand neemt. Plus, dat meneer of mevrouw triest deze ervaring gebruikt om als een schrijnend geval iemand anders lastig te vallen.

Jammer dat gedwongen therapie nooit helpt. Vooral niet bij beroepsleugenaars. Gedwongen plaatsing naar buiten de stadsmuren verplaatst het probleem alleen maar — maar wat zou het toch een oase van een rust zijn!

©SamRain
Tragisch

Zijn Er Drie Modi van de Geest?

"De psyche van een mens is gracieuzer dan we willen."
                                                                                     — Sam Rain

In de psyche van de mens zou men kunnen stellen dat er sprake is van 3 distinctieve modi, die elkander verticaal aanvullen. Het Reflexbewustzijn, het Onderbewustzijn en het Ervaringsbewustzijn. Tenminste, zo zou ik naar de geest kijken als ik deze zou analyseren en de kennis toe zou passen — geïnspireerd door Freud, Jung en andere grondleggers van de Psychologie. Ik zie een ander perspectief, maar de verschillen zijn niet zo baanbrekend als je zou denken.

Het elementaire deel van iedere geest is het Reflexbewustzijn, dat tevens bepalend is voor de levensvatbaarheid van een organisme — zij bestuurd de vitale functies van het lichaam, zoals de ademhaling, met behulp van herhalende signalen. Zonder het reflexbewustzijn kan een organisme biologisch gezien niet leven, maar is ondergeschikt vanuit eventuele hogere modi. Bij een mens die zelfstandig ademhaalt en waarvan het hart kloppende is, bijvoorbeeld in een comateuze toestand, maar niet bewust is van zijn omgeving, beleeft de wereld via zijn reflexbewustzijn.

Het Onderbewustzijn is een hogere modi van bewustzijn — deze 'slaapstand' is waar het denken wel degelijk actief is, maar er slechts passieve activiteit plaatsvindt met de wereld buiten de geest. Het is een modus, waarin de hogere hersenfuncties voor groei, herstel en ontwikkeling worden bestuurd door conditionele signalen. Deze modus stelt de geest in staat om te 'leren', waardoor het organisme zich fysiek kan aanpassen aan de omgeving ter bescherming en/of overlevingskansen. Binnen deze modus worden er verbanden gelegd tussen signaal en emotie, zodoende dat of leed of plezier ervaren wordt door het organisme.

Het Ervaringsbewustzijn is de modus waarin de mens verkeerd tijdens het slapen én de ontwaakte toestand. De 'slaap' is geen onderbewuste toestand — de geest is evengoed in staat om te evalueren en te analyseren tijdens het slapen. Het proces van slapen is echter essentieel voor het lichaam om te herstellen — net als de fysieke functies houdt de geest niet op met 'zijn'. Wie gedurende zijn slaap gewekt wordt, is immers meteen bij bewustzijn. Echter wie tijdens een boksgevecht 'knock out' krijgt te verduren, zal tijdelijk uitgeschakeld zijn uit de modus van het Ervaringsbewustzijn.

Eigenlijk is het Onderbewustzijn een soort platform voor het Ervaringsbewustzijn, dat weer bouwt op de fundamenten van het Reflexbewustzijn. Hoewel de psyche met behulp van deze modi bijna mechanisch klinkt, is het gemakkelijker een psychoanalytisch model te presenteren wanneer er distinctief een verschil wordt gemaakt in de grote variëteit van disciplines binnen de psychoanalyse. Biopsychologie is namelijk efficiënt in het vinden van problematiek binnen het Reflexbewustzijn en het Onderbewustzijn, terwijl cognitieve gedragstherapie juist begint in het Ervaringsbewustzijn om door te werken in het Onderbewustzijn.

Het Ervaringsbewustzijn wordt vaker het `Ik'-bewustzijn genoemd, echter vind ik deze benaming vrij abstract. Het 'Ik' is een verzameling van alle ervaringen, plus de mechaniek en patronen tezamen met de identiteit en de omgeving van een organisme.

©SamRain
Psyche

Voor de Vorm

"Alles is een associatie met het Zelf."
                                                 - Sam Rain

Een invloed roept een gedachte op.
Een gedachte roept een emotie op.
Een emotie roept een handeling op.

Alles is een associatie met het Zelf.
De kracht van associatie komt uit het Zelf.
Het Zelf kiest altijd voor zelfbehoud.

Alles is voor het Zelf een signaal.
Signalen komen van zenders.
Het Zelf is zowel zender als ontvanger.

Alles buiten het Zelf is een signaal.
Alles wat het Zelf ziet zijn signalen.
Het Zelf ziet zichzelf als reflectie.

Zintuigen zijn ontvangers van signalen.
Signalen worden geïnterpreteerd.
Interpretatie gebeurd door berekeningen.

Berekeningen zijn eenvoudiger door associatie.
Associatie werkt door symbolische relaties.
Relaties zijn verbindingen tussen symbolen.

Een symbool is een vorm.
Een vorm is uniek.
Alle vormen zijn aangeleerd.

Vormen staan niet vast.
Alle vormen zijn geïnspireerd.
Ze ontstaan door de vormgever.

Het Zelf is de vormgever.
En kan alles creëren.
Zodat het kan manifesteren.

Daarom is alles een illusie,
Een film met acteurs,
En het Zelf de regisseur.

©SamRain
Vorm

Het belang van ons sociaal netwerk

“We ontlenen onze identiteit aan de mensen om ons heen.”
                                                                                    - Sam Rain

Iedereen heeft mensen om zich heen nodig. Het sociaal netwerk is iets essentieels. Onze ouders, broers en zussen, vrienden en collega’s zijn zonder dat we er vaak bewust van zijn onze vaste steunpilaren voor onze ontwikkeling. We nemen onbewust trekjes van onze relaties over; in onze hersenen doen ‘spiegelneuronen’ het werk van ‘na-apen’. Onze rolmodellen en vleugelrelaties zijn grotendeels verantwoordelijk voor ons moreel kompas en onze normen en waarden.

Grotendeels zeg ik, want gedrag is zowel een gevolg van onze fysieke natuur. Missende of een overmaat van stofjes in de bovenkamer, ontwikkeling van onze frontale kwabben of handicaps zorgen vaak voor onaangename ‘diversiteit’. Wie in een gevestigde orde van normen en waarden moet bewegen met een fysiek verschil, zal zich hoogstwaarschijnlijk anders gaan gedragen.

Gedrag heeft altijd een oorzaak; al is het uit het opzicht dat mensen zich als de ‘apex roofdier’ waant. Mannen die zich ‘macho’ gedragen doen dit om een ‘alpha’ status uit te stralen en toenemend testosteron bij vrouwen zorgt voor de nodige ‘mannelijke’ trekken. Gedrag wordt echter pas ‘storend’ wanneer deze niet conform is aan de ‘ecologie’ en het sociale netwerk er omheen. Het is zelfs zo te zeggen dat de gemeenschap om een persoon heen het gedrag in stand houdt. Een punker valt pas op bij een bezoekje aan de Efteling, maar verdwijnt in de menigte bij een punkfestival.

Soms heeft de gemeenschap om een persoon geen enkele invloed; wanneer de natuur een geintje flikt, is het bijna onmogelijk zonder medische ingrepen een bepaald gedrag te veranderen of mist er de ‘drive’ om de persoon te stimuleren. Deze manier van ‘negeren en de andere kant opkijken’ is, ondanks de passiviteit de grootste boosdoener. Natuurlijk moet er ook geen karaktermoord gepleegd worden op een individu, maar een gezond sociaal netwerk zou de signalen niet alleen moeten opmerken, maar ook actie ondernemen.

Onze stedelijke ervaringen hebben van ons individuele separatisten gemaakt. De nodige ‘clan’ mentaliteit kent weinig waarde meer en het zal aan onze kont roesten hoe met onze buren gaat. Tenzij het moord, brand, verkrachting is – maar dan bemoeien we ons liever niet met de ‘situatie’. In plaats daarvan gaat de zwarte piet zonder blozen naar media, schoolvrienden en die ene ‘artiest’. Of we verstikken mensen van iedere gedachte en het vrije denken, totdat de wolf wel uit de bezwete schapenkleding moet komen – en we zijn dan in ‘shock’ hoe dit allemaal had kunnen gebeuren.

Ja, ik heb het over gekwelde geesten – mensen die op andere mensen schieten, zonder geldige reden (is er eigenlijk wel één?). Een explosie van pijn – en niemand die het weet over het waarom ervan. De enige bron die hier wat zinnigs op te zeggen heeft komt uit een opmerkelijke hoek. Tijdens een interview word aan Marilyn Manson (Shock artiest) gevraagd wat hij zou zeggen tegen de schutters van Columbine, waarop hij antwoordde:

“Ik zou niets zeggen. Ik zou naar ze gaan luisteren, datgene wat waarschijnlijk niemand deed.”

Onze relaties, of het ontbreken ervan, bepalen wie we zijn en wat we doen. Er ging namelijk al lange tijd iets mis voordat Batman in première ging. En datgene zagen de mensen erom heen – en deden niets.

©SamRain
Sociaal netwerk