De Rechten van de Mens

"Mensen hebben het recht om mens te zijn."
                                                              — Sam Rain

Mensenrechten. Ze zijn universeel en dienen ter bescherming tegen tirannieke overheden. Maar nog steeds worden ze iedere dag geschonden. In binnen- en buitenland. Privacy. Veiligheid. Vrijheid van meningsuiting. En ga zo maar door. Iedereen schreeuwt brand, maar niemand blust.

Zo zijn ze in Syrië misschien bezig met biologische wapens. En ergens in China mogen mensen weer hun huis niet uit omdat ze iets op Internet hebben gezet. Ondertussen gaan er raketten naar Turkije en de minima mogen zich doodvriezen buiten, terwijl er een feestje gevierd wordt door een groep commissarissen die de Nobelprijs hebben gewonnen. Schijnt allemaal heel gevoelig te liggen en zo.

Ondertussen creperen er kinderen, omdat één of andere mafkees besloten heeft om de boel eens te besodemieteren. En de mafkees zijn rechten zijn belangrijker dan die van de kinderen die al niets hadden. Want dat zijn namelijk mensenrechten anno 2012. Wie ze niet nodig heeft, die krijgt ze in overvloed en wie er naar snakken mogen er hooguit over dromen.

Ieder mens heeft het recht om te bestaan. Maar blijkbaar ook weer niet. Als er namelijk een mooie wet in elkaar geflanst wordt, dan mag iemands bestaansrecht worden vergeten. Het bestaansrecht van vijftien prominente mensen wel te verstaan, omdat ze simpel gezegd geliquideerd werden. Hun rechten zijn immers niet belangrijk. En die van de nabestaanden ook niet. Maar het recht van de corrupte overheid, die is immers belangrijk.

Rechten zijn tegenwoordig privileges. Privileges die horen als je bij een bepaalde Donald Duck club hoort. Als een Poetin heb je rechten. Als een Bouterse heb je rechten. Als een Strauss-Kahn heb je rechten (en ga zo het corrupte lijstje maar verder).

Als iemand waarvan je nooit gehoord hebt, heb je geen rechten. Dan maakt het namelijk niet uit of je leeft in veiligheid. Of in gezondheid. Met de kans om jezelf te voorzien. Want bedrijven, die hebben namelijk deze rechten eerst. Het recht om mensen uit te buiten, zodat de mensen met een overschot aan rechten daar lekker van profiteren. Gelukkig heb je het recht om dat schuldgevoel af te kopen met 3 euro per maand. Doe je iemand geen recht mee, maar het is eigenlijk een soort vrijwillige verplichting. Immers heb je al mee geïnvesteerd in het wapentuig waar de oorzaak ligt van het hele schuldgevoel. Of groeien automatische wapens tegenwoordig aan bomen?

Je hebt het recht op de vrijheid van meningsuiting. Totdat het een politiek iets betreft. Want dan moet je zogenaamd fatsoen hebben. Of dan heb je het verkeerd begrepen. Begrijp me niet verkeerd — ik wil niemand aanvallen. Ik wil het recht hebben op een menselijk bestaan. Maar dat gaat niet. Want er zijn namelijk mensen in Nederland die meer rechten hebben dan ik. En het ergste is dat niemand voor ze zou hebben gekozen als ze de waarheid hadden gesproken. Want tja, wie zou zijn recht gebruiken om een rechtenschender macht te geven?

©SamRain
Mensenrechten

Het menselijke genaamd arrogantie

“We hebben veel gemeen met de dieren om ons heen.”
                                                                        - Sam Rain

Mensen geloven in hun superioriteit; als pratende papegaaien met de sexdrive van bonobo’s en de oorlogszucht van mieren, kwekken we graag over ons ‘denken’ en ‘intelligentie’. Mensen zien zichzelf als de top van de voedselketen en de kroon der schepping; precies deze opvattingen verblinden onze kijk op onze medebewoners van deze blauwe knikker.

Dieren hebben verstand. Dieren hebben emoties. Dieren hebben empathie. En ik vind, dieren hebben een ziel (oh-oh). Weliswaar in de proporties dat ze nodig hebben, maar ze zitten echt niet zonder. Hoewel menig antropoloog en ‘evolutionair’ bioloog me nu met intensiteit de ogen zou willen uitkrabben, neem ik het ze niet kwalijk. Ze zijn nu eenmaal niet zo ver ontwikkeld als ik. Ik vind het niet ‘verwonderlijk’ dat een aap economie begrijpt of een papegaai kan tellen. Les één in zelfverdediging: onderschat niemand; les één, lid 2 herziening Sam Rain: onderschat niemand en niets.

Sommigen beweren dat dolfijnen intelligenter zijn dan mensen, maar is dat eigenlijk wel zo? Want qua intelligentie denken wetenschappers in vergelijking met onszelf – terwijl intelligentie méér inhoud dan rekensommetjes uitvoeren en ruimtelijk inzicht. Ik vind persoonlijk dieren slimmer dan mensen, omdat ze gebalanceerder omgaan met de natuur (en de ‘zogenaamde’ evolutie hebben ontweken om acceptgiro’s te moeten betalen). Alles is relatief, zei Einstein. Al ging het bij hem om perceptie, het relationele moet dan nog steeds wel rationeel blijven; dolfijnen met mensen vergelijken, is appels met ezels vergelijken.

Emoties classificeren we als gevoel, maar dat ‘gevoel’ is een prikkel dat ons aanzet tot gedrag. Als dieren geen emotie kennen, hoe kunnen ze dan hechten aan een ‘eigenaar’, zoals honden en katten?

Wetenschappelijk maken we op neurologisch gebied veel vorderingen, maar we kunnen in niemands ‘hoofd’ kijken en informatie onttrekken dat als ‘feit’ dient wat betreft ‘gevoel’ – hooguit waar activiteit plaatsvindt. Inlevingsvermogen is misschien een ontwikkeling van een soort, maar alles dat meercellig is en prikkels van buitenaf kan waarnemen kent emotie. Emotie is een interpretatie van een prikkel, daarom heeft elk ademend dier een vorm van emotie.

Van dieren kunnen we enorm veel leren; ergens onderweg, waarschijnlijk door religieuze opvattingen, hebben we een waanbeeld naar boven gebracht dat de mens ‘superieur’ is. Het is niet te bevatten hoe fascinerend, inspirerend en fenomenaal het dierenrijk is. Wanneer we naar dieren kijken, denken de producten van de evolutionaire biologen dat ze ergens gestopt zijn met ontwikkelen. Maar het tegendeel is waar.

Haaien zijn kankerresistent. Vogels bereiken bestemmingen waar Easy Jet een puntje aan kan zuigen. Dolfijnen kunnen navigeren met behulp van hoge tonen. Cheeta’s zijn de snelste landzoogdieren. Honden ruiken en horen tot driemaal verder dan het menselijk vermogen. Katten trekken hun nagels in. Kameleons veranderen van kleur. Kamelen kunnen grote droogtes aan. Olifanten hebben een neus dat dient als extra hand. Hagedissen blijven heel hun leven groeien. De huid van krokodillen is bijna ondoordringbaar. Zeehonden overleven in ijskoud water. Een kakkerlak is resistenter in elke nieuwe generatie. Bijen houden ecosystemen in stand door slechts te eten. Chimpansees slingeren met gemak door bomen. Een slang lokaliseert een prooi door zijn tong.

Mensen? Mensen zijn ‘evolutionair’ zwakkelingen. Fysiek leggen we het af, zonder hulp van andere mensen, tegen alles met een gebit in onze gewichtsklasse. Tja, wie niet sterk is – moet wel ‘slim’ zijn; zonder onze hulpmiddeltjes stellen we écht niet zoveel voor.

©SamRain
Menselijke arrogantie

De misdadiger ontrafeld: Waarom men misdaden begaat

“Ik geloof in een algemeen menselijke neiging, een voortdurend, rusteloos verlangen van macht naar meer macht, dat slechts eindigt met de dood.”
                                                                                                            - Thomas Hobbes

Criminologie fascineert. Niet voor niets zijn de series als Criminal Minds, Law&Order en CSI populair onder de nieuwsgierige aagjes; het romantiseren van de zieke, gekwelde geest is voor velen ondenkbaar. Maar de psychologie schiet tekort op het gebied van criminaliteit als het aankomt op de mens of het monster erachter. Daarom wordt het hoog tijd om de orde op zaken te stellen met de Sam Rain theorie over het fenomeen misdadigers.

Vanuit een psychologisch oogpunt zijn er 3 redenen waarom een mens misdaden begaat, ongeacht het type delict:

-       zelfbehoud (sociale omstandigheden, incidenteel)

-       stoornis (autisme, schizofrenie, verslaving, zwakbegaafdheid)

-       beroep (rebellie, narcisme en antisocialisme)

Misdaad is een keuze – maar juist de eerder genoemde redenen bepalen waarom deze keuze wordt gemaakt; een vraagstuk dat vele mensen, met name slachtoffers, maar geen antwoord op kregen – tot nu toe. Hoewel criminologen graag het vraagstuk zo complex mogelijk maken, missen ze cruciaal onderzoek; misdadigers spelen een rol in het gerechtsbankje en de journalistiek observeert maar een enkel aspect van deze inheemse diersoort.

Een misdadiger de gemotiveerd is door zelfbehoud wilt geen misdaad plegen, maar ziet zich gedwongen om deze keus te maken. Van deze mensen is het kenmerkend dat hun misdaad volstrekt zonder controle over de zaak; het belanden in een vechtpartij, of een inbraak plegen om de ‘huur’ te kunnen betalen. De misdaad is hun ‘laatste’ redmiddel. Wel kan de ervaring die de misdadiger beleeft de voorzet zijn van recidive (herhaling van misdaden) wanneer deze successen beleeft en dus een carrièrepad kan volgen tot beroepscrimineel.

De beroepscrimineel kiest daarom bewust voor het plegen van misdaad; het is een vak geworden met zelfs specialismen. Omdat het zelfbeeld vertekent en er een scheefgroei ontstaat in de ontwikkeling, rechtvaardigen zij hun misdaden naar henzelf als noodzakelijk kwaad.

Bij een ‘gestoorde’ misdadiger is de misdaad het middel om een doel te bereiken; dit kan een obsessie zijn voor een geestelijke staat (verslaving), een sexuele frustratie te bevredigen (verkrachting, stalking), een psychiatrische aandoening (schizofrenie) of een ongecontroleerde woede aanval (extreme agressie). Een gestoorde misdadiger voelt zichzelf niet in de macht en beleeft de keuze als een compulsie. Afhankelijk van hun persoonlijkheid, veranderd hun zelfbeeld naar mate de misdaden in frequentie toenemen. Aan het ene uiterste en daadwerkelijk berouw en zelfhaat of het andere uiterste waar men accepteert dat ze nu eenmaal onbehandelbaar zijn. Een mens kan ‘gestoord’ geboren zijn, maar ook ‘gestoord’ worden.

Hoewel men een misdaad ziet als de bron van het ‘kwaad’ is het slechts een tussenstation. Een afschrikbeleid werkt namelijk alleen wanneer er ‘angst’ is voor consequenties, en zelfs ineffectief tegen de ‘gestoorde’ crimineel. De bronnen voor iedere motivatie zijn als volgt:

-       zelfbehoud is het resultaat van psychosociale problematiek

-       stoornissen zijn het resultaat van onbehandelde psychiatrische problemen

-       beroepscriminaliteit is het resultaat van cognitieve gedragsproblemen.

Daarom zijn lange straffen alleen niet voldoende; de hulpvraag van misdadigers is niet aan de orde, maar de behandeling kent zijn gaten. Iedere misdadiger is ondanks zijn gedrag, nog altijd een mens.

©SamRain
Misdaad

Ik ben 3.0

“Ik streef er niet naar om vrijheid te brengen, maar alleen om de gevangenis zichtbaar te maken”
                                                                                                - P. Claudel

In den beginne schreef een mens over de mens. De mens was naakt, kende alle dieren en had zonder Lexa of eDarling een vrouw ter beschikking. Ook leefde de mens voor honderden jaren en rende de wereld rond in z’n blote piemelaris, zonder de kans om het half zeven item te worden in Alberts show op vier. Och, wat was het leven toch goed. Helaas bracht een dextrose allergie de kennis op van goed versus kwaad en dit slecht-gekwalificeerde-dr.O2-dieet betekende het einde van het Paradijs op aarde. Vrouwen, zucht!

Het ging niet zo denderend goed met de mens daarna; hoe meer er kwamen hoe meer onenigheid. De baas en bazin van de wereld hadden niet zoveel te zeggen over hun kinderen; nog voor de tijd van MTV en de actiefilms van Sylvester Stallone, betrok zich de eerste moord en de familie Nephilim bezocht als een groep bronse chimpansees de mens. Iets later waren er onzedelijke steden, zoals de Gay capital ‘Sodom’ en het prehistorische Amsterdam genaamd Gomorra, waar het gebruikelijk was om je dochters een nacht lang te laten verkrachten als een groep bashers je gasten wilden inwijden in de lokale gebruiken. Logisch genoeg, voorzag de Loodgieter van het Heelal de aarde van een gootsteen dopje en deed de kraan voluit open. Wel met beleid natuurlijk: een toffe peer mocht met zijn gezin en een Burgers Zoo eerst een bootje bouwen voor de herbevolking. Het was de eerste gedocumenteerde genocide; zelfs de babies moesten eraan geloven.

Dit is hoe de 1.0 generatie het Boek Genesis zou lezen in deze tijd, naar aanleiding van een evangeliserende Christenyup die praat over een liefhebbende God. Scheppingsverhalen zuigen – welke religie je ook kiest. Als 1.0er is het de schuld van de mens!

In het beginne was er licht, en de engelen gaven een grote party voor al het moois. In zeven dagen was de wereld af, zoals in Extreme Home Makeover, alles een eigen badkamer. Een dag kan natuurlijk ook 1000 jaar zijn, maar we weten het natuurlijk niet. Alsof het een klein gebaar was, kregen wij, de mens, man en vrouw de aarde kado met een strikje.

Omdat Lucifer meedeed met shoppen, dacht hij als lievelingetje de blauwe golfbal als kadootje te krijgen, echter tijdens de presentatie kwam hij erachter dat de begunstigde een pipo was zonder kleding en kennis. Stond nogal voor lul met zijn sieraden en trompetten aan zijn lichaam.

De grote Klaas was er niet van gediend, Luci zat met z’n chagrijnige smoel het feestje te bederven, en riep ‘m dus tot de orde. Kachel van de wijn, werd het Luci teveel, luidkeels riep hij het uit van de schande en stookte z’n Facebook vriendjes op. De grote Kaas pikte het niet; linea recta werd Luci uit z’n functie ontslagen om voor de rest van zijn leven reclamespotjes te maken voor Zalando – een oneindige straf van schaamte en een dealbraker voor het Paradijs (de Plaboy Masion van toen).

Luci zwoer raak en kreeg de mensjes zover om de regels van de grote Kaas te verbreken. Nadat het gelukt was om ze uit hun tuinhuisje te verdrijven met een leugentje en een appel, werd het zijn missie om eens en voor altijd mensen lastig te vallen.

Zo wordt Genesis uitgelegd aan 2.0ers – Luci ligt op de loer en alles is zijn schuld!

De 3.0ers snappen dat het een omstreden boek is van een collectie bestaande uit 66 boeken. Dat draait om 1 verhaal in 4 perspectieven verteld. En dat het verhaal niet Genesis is.

©SamRain
 3.0

Maatschappelijke verzorging onder een loep - Hoe analyseren zij mensen?

“Alles is in onszelf voorhanden”
                                                - Meng-Tse

Hulpverleners die zorg dragen in het beoordelen van mensen per casus hebben het soms lastig; ieder mens streeft geluk na, ongeacht de situatie. Vaak zorgt een situatie voor negatieve consequenties, zoals criminaliteit of verslaving. Wanneer de situatie niet kan worden beholpen, helpt het behandelen van de symptomen ook niet; de oorzaak blijft immers bestaan.

Daarom gebruiken veel hulpverleners een hulpmiddel om de basisbehoeften van mensen in kaart te brengen. Deze ‘leefgebieden’ bepalen niet alleen de hoeveelheid geluk een mens ervaart, maar ook de prioriteit waarin de persoon geholpen moet worden. Er zijn vijf belangrijke leefgebieden:

·      gezondheid: de fysieke en/of psychische staat waar men in bevindt

·      woonomstandigheden: het onderdak en noodzakelijk goed voor primaire levensbehoeften

·      onderwijs: de kennis die men bezit om eigen kansen te vergroten

·      vermogen: werk, inkomen en andere financiële middelen

·      sociale omstandigheden: relatie, familie, vrienden en cultuur.

De drie praktische leefgebieden zijn woonomstandigheden, onderwijs en vermogen. De maatschappij stelt daarvoor faciliteiten ter beschikking, al zijn deze van minimale aard en onderhevig aan bureaucratie. Gezondheid en sociale omstandigheden zijn zeer individueel; de een is nu eenmaal de ander niet. Bij deze twee omstandigheden kan een hulpverlener alleen een routeplan aangeven. Begeleiding zal alleen kunnen in samenwerking met een persoonlijk begeleider, een soort mentor of ‘buddy’.

Vaak bevind het allerbelangrijkste leefgebied in het grijze kader; psychosociale omstandigheden zijn de motor van alle gebieden, maar worden meestal pakweg gezien als een gemoedstoestand: normaal, depressief of stoornis.

©SamRain
Analyseren van mensen