Het Fantastische Regeerakkoord

"Wie gelooft in kiezersbedrog, gelooft vast niet in naïviteit."
                                                                                     - Sam Rain

Sneller dan ik had verwacht zijn de wolven uit hun schaapskleding te voorschijn gekomen. Diederik en Mark hebben een leuk documentje in elkaar geflitst met een `catchy' koptekst. Zou het land de crisis uithalen en 'sterker' maken. Met behulp van bruggen bouwen. Beetje jammer dat beide de filosofie qua rekenwerk van Kabouter Bos als leidraad hebben genomen. Je weet wel, sommetjes die leuk klinken en nooit kloppen met de werkelijkheid.

Wie het regeringsakkoord leest en ooit voor een monopolie-bedrijf heeft gewerkt, herkent de buzz-praatjes. Vaag gemekker dat een soort van positieve stemming moet opbrengen, zodat Diederik het woordje 'trots' kan gebruiken. Het klinkt mooi allemaal. Maar het is niet mooi. Het is lelijk. Slecht onderbouwd. Het rekenwerk klopt niet. De praal van andermans veren gebruiken en doen alsof het 'eigen' ideeën zijn. Verplichtingen en bezuinigingen ombuigen alsof het een vriendelijk verzoek is.

Wie naar het nieuws kijkt hoort de 3 zaken die iedereen de moeite waard vindt om over te miepen - zorgpremie, ontwikkelingshulp en onderwijs. Maar er zit meer in het regeerakkoord. Ik lees met name het woord 'fonds'. En als ik fonds lees, dan lees ik Wouter Bos. Als ik Wouter Bos lees, dan wil ik naar de WC. Want ik luister liever naar mijn eigen gezeik. Het regeerakkoord zegt eigenlijk - jongens, we gaan lekker centraliseren. Dit heet populair gezegd schatkistbankieren. Slim plan, alles terugdraaien naar 1990 in een andere eeuw.

Waarom fondsen oprichten? Want dan kun ie met het wapen van bureaucratie de cijfers helpen. Een korte aanvraag lekker verlengen naar vier of vijf jaar. Hetgeen waar men een decennium geleden vanaf wilde omdat het allemaal geld kostte, is nu het wapen tegen de crisis. Oppotten. Rentetrekken. Uitstellen. Klinkt als Icesave, maar dan zonder IJsland. Je bespaart niets. Je stelt alleen maar uit. Zo lang nodig. Om een procentje op een jaarrekening te winnen. Want zo ziet men de economie - als een balans van een multinationale NV.

Veiligheid en Justitie. Extra geld voor ICT. Even denken. Worden dat weer particuliere aanbestedingen? Praten we weer over miljoenen die niet naar mensen gaan, maar naar grote Amerikaanse bedrijven of Nederlandse prutswerkers voor onzin die niet werkt? Of de regeling voor studenten en hun OV-pas. Meer geld naar ProRail die met een legale constructie in Ierland de opbrengsten niet terugbrengt naar Nederland? Nee hoor, want handel is niet de nummer één prioriteit van Diederik en Mark. Dat heet solidariteit -je weet wel, een aantal mensen de rekening laten betalen die niet eens op de gastenlijst staan van het restaurant.

Tja, kiezersbedrog. Dat was te verwachten. Van zowel de VVD als het PvdA. Geen wonder dat ze er samen snel uitkwamen. Ik had niet anders verwacht. En ik verwacht ook dat er geen procentuele winst behaald gaat worden dankzij deze plannen. Ik verwacht een Wouter Bos actie, the sequel. Namelijk bedrijven spekken die zichzelf in de stront hebben gewerkt. Want tja, na het Kamerlidschap heb je natuurlijk ook een baan nodig. Vooral met de nieuwe zorgpremie.

©SamRain
Regeerakkoord

Analyse van een Gevarenmatrix

"Je kunt alles vinden zolang je maar weet wat je zoekt."
                                                                                      — Sam Rain

Op Veronica wordt er sinds kort een nieuwe serie uitgezonden — 'Person of Interest'. Het plot gaat verreweg om een bijzonder programma dat mensen uitzondert die mogelijk relationeel gezien gevaar te lopen of gevaar te veroorzaken. De reden waarom is niet duidelijk vanwege de complexiteit van het programma — maar de methodiek is dat er gebruik wordt gemaakt van allerlei publieke systemen, zoals cameratoezicht, social media enzovoort. Of er zo'n dergelijk systeem bestaat blijft een vraagstuk, maar is het mogelijk?

Het bedrijf Google begon ooit als een studentenuitvinding — het patent op de `PageRank', dat de technologie beschermd waarmee er een gewicht wordt toegekend aan een webpagina, maakte de zoekmachine dusdanig innovatief dat de concurrerende diensten in de vergetelheid zijn geraakt. Hoewel de advertenties en stiekeme informatievergaring Google winstgevend hebben gemaakt naar een miljardenbedrijf, is het de technologie die het Internet heeft veranderd van `cyberspace' naar een medium die voor iedereen toegankelijk is.

Wiskundig gezien is het niet meer dan logisch — factoren die opgebouwd zijn uit andere 'eigenschappen' geven de ruimte voor verdere analyse. Door uit een groep van honderd vormen een eigenschap 'kleur' toe te voegen, kunnen er groepen gerangschikt worden. Wie op zoek is naar het aantal vormen met de kleur rood, zal het nut van eigenschappen waarderen. Eigenschappen geeft een informatievorm gewicht.

Als mensen de informatievorm zijn en er een gevarenmatrix voor ontworpen zou worden, dient men eerst de belangrijkste eigenschappen aan te nemen. Het geslacht, de leeftijd, de lengte en de verblijfplaats zijn eigenschappen die een belangrijk onderscheid maken en die men terug zou willen zien in de resultaten. Andere eigenschappen liggen privacy gevoelig; het is informatie die een overheid eigenlijk niet zou mogen gebruiken zonder toegestane reden. Zoals etnische achtergrond, ontwikkelingsniveau, medische achtergrond, sociaal netwerk, justitieel verleden, financieel gedrag, politieke voorkeur, hobby's en zo verder.

Stel, dat een programma toegang had tot dergelijke gegevens, dan zouden het aantal potentiële kandidaten dat in staat is om een gevaar te vormen voor de maatschappij vrijwel voor 90% in kaart gebracht kunnen worden. De uitzonderingen op de regel zijn er namelijk altijd en een dergelijke analyse schept alleen water waar zich geen vis bevindt — geen garanties zijn mogelijk. Zelfs een programma dat gedrag kan bepalen in mogelijke scenario's zijn mogelijk, mits er duidelijke profielen zijn.

Een zoekopdracht wordt uitgevoerd met behulp van criteria — en het programma zoekt alleen maar naar gelijkenissen in de informatie. Wat maakt een profiel daadwerkelijk een profiel; immers wie bepaald dat het profiel accuraat is? Zoals bij alle technologieën is de toepassing altijd een kwestie van ethiek en politiek. Wordt zij gebruikt voor het hogere doel, maar niet ten koste van alles? Wordt zij echt gezien als een objectief instrument in plaats van een geautomatiseerde rechter? Het probleem is nooit de technologie, maar diegene die het effectief weet toe te passen met succes. En vaak gaat dat succes niet samen met de ethiek die er absoluut bij hoort.

©SamRain
Gevarenmatrix

Lichaam, Geest en Ziel

"We praten er te vaak over, maar eigenlijk weten we er weinig vanaf."
                                                                                                              — Sam Rain

Wanneer men spreekt over de geest en de ziel, zou je willen geloven dat de geest ergens ronddoolt in onze hersenpan en dat de ziel een nanodeeltje is dat zich onzichtbaar bevindt in de solar plexus. Het lichaam zou volgens vele filosofen een container zijn voor ons immateriële Zelf, net zoals zij organen huist. Immers, waar wij naar toe bewegen gaat ook onze geest (en hopelijk ook onze ziel).

Vele filosofen uit de Renaissance waren multidisciplinair. Naast schrijvers, waren velen ook alchemisten en kunstenaars. Vooral in de humanistiek de 'verlichten' genoemd, gingen vele terug naar de leer van de oude Grieken. Zo zou de geestesziel huizen in het epicentrum van het lichaam, namelijk het hart. Deze fysieke bloedpomp zou verantwoordelijk zijn als huisvesting van de ziel. Het 'denken' zou in ons hoofd gebeuren — wat logischerwijs ook zo aanvoelt. En de stelling dat de lichaam de geest zou huizen, bracht een religieus verhaal. Sterft het lichaam, dan sterft de geest.

In oudere Brahamaanse geschriften zijn er vele verwijzingen naar het metafysische aspect. Zo zou de wereld zoals wij die ervaren een creatie zijn van onszelf— 'Maya'. Het Zelf, beter bekend als de Atman in deze geschriften, is te beschrijven als de 'ziel'; een onsterfelijk deel dat onderdeel uitmaakt van het grote, ondefinieerbare Brahman. Het Zelf creëert uit haar energie - de 'Prana' — om het spirituele lichaam vorm te geven. Daaruit vloeit het materiële lichaam. De geschriften laten veel aan interpretatie over. Zo zou deze conform kunnen zijn aan de denkbeelden van de filosofen uit de Renaissance (en van nu). Maar het zou evengoed omgekeerd kunnen zijn: dat de 'ziel' het geestelijk en materiële lichaam huisvesting geeft.

Religie geeft de ziel een vreemde draai. Deze zou bijvoorbeeld van sterfelijke aard zijn in monotheïsme (christendom, islam, jodendom), maar door Goddelijke interventie te redden zijn van de 'dood'. In Aziatische godsdiensten lijkt vaker het tegengestelde — de ziel is onsterfelijk in zijn levenswegen en blijft in roulatie. Toch falen vele religiën, ondanks de duidelijke beschrijving van de wegen die de ziel volgt, de ziel op zichzelf te definiëren of zelfs eigenschappen toe te wijzen. Is de ziel een bewust iets, of juist niet? Heeft de ziel vorm of is deze vormloos? Waar bevindt deze zich en wat verbindt de ziel?

Hoewel de geest wordt gezien als een spiritueel lichaam, is deze ook de vorm van het materiële lichaam? Of is de geest een klein wolkje, zoals we denken dat ze is in onze schedel? Is de geest nu ons 'denken' of niet? Het blijft een kwestie waar het nodige pionierwerk ontbreekt. Verlaat de geest ons lichaam tijdens het slapen — bestaat de geest überhaupt? Want als deze niet bestaat, waar komt onze fantasie vandaan en creativiteit? Wie wil namelijk geloven dat deze zaken worden gestuurd door hormonen en stofjes alleen?

Het meest logische zou zijn, in mijn opinie, dat het onsterfelijke deel 'de ziel', zowel de geest als het lichaam huisvest. Het zou perceptie verklaren, maar ook een eenheid tussen alle mensen plausibel maken. En die eenheid zou een prachtige levensfilosofie zijn. Hoe je het ook zou noemen — God, het Bewustzijn, Moeder Natuur, de Oorsprong of het Universum.

©SamRain
Lichaam, Geest, Ziel

Wat Zie Je Wel, Wat Zie Je Niet

 "Onze zintuigen zijn beperkt. En dat moeten we erkennen. "
                                                                                     — Sam Rain

Paranormale activiteiten zijn zweverig, maar het kan niet ontkent worden dat sommige zaken niet volledig te verklaren zijn. Als persoon vind ik mezelf heel nuchter. Ik geloof niet bepaald in hoefijzers of medaillonnetjes en ben ik niet gecharmeerd van het type mediums dat 'iets' voelt in een omgeving. Daarin tegen heb ik teveel gezien om te zeggen dat er niets bovennatuurlijks is. Maar bij sommige zaken wint de rationaliteit van de 'open mind'. En vice versa natuurlijk.

Mijn vader was ook, tot zover mijn herinneringen aan hem toelaten, nuchter over deze zaken. Hoewel dat op zich nietszeggend lijkt, was mijn vader een Hindoe priester — een `Pandit'. En niet zo maar een priester, maar één met een speciale bediening. Uitdrijving. Of je er nu in geloofd of niet, de praktijk van deze metafysische zaken zijn uitgebreid beschreven met de nodige rituelen ter bescherming tegen en bestrijding van. Behandelingen zijn natuurlijk zonder garantie. Zo deed hij 'bijgeloof' snel af, maar was altijd bloedserieus in de zaken omtrent bovennatuurlijke krachten.

De spirituele gewesten zijn niet in kaart te brengen. Hoewel er vele werken zijn die gelijkgestemd zijn, is de vraag hoeverre de instrumenten in de materiële wereld een feitelijk bewijs kunnen leveren van het immateriële. Niemand kan een 'creatieve gedachte' op het moment dat zij ontstaat vastleggen — hooguit de hersenactiviteit meten en het gebied dat materieel gebruikt wordt. Al heb je twintig cassettes vol 'white noise' en meer lichtbolletjes op film vastgelegd dan een Philips-fabriek, het blijft een kwestie van geloof. Either you do, or you don't.

Het meest vervelende is dat zaken als deze bijna niet te analyseren zijn. Iedere fundamentele hypothese is berust op enkel theorieën, die niet te staven zijn met wetenschappelijke reconstructie. De analyses die worden gemaakt door zogenaamde 'experts' moeten uitgaan van een grondslag dat geen autoritaire waarde heeft. Er zijn geen wetenschappers die het bestaan van een klopgeest onomstotelijk vast hebben gelegd — want zo'n locatie zou meer bezoekers trekken dan Disneyworld. De aura om de mens is vast te leggen, maar haar bestaansreden is slechts een kwestie van opinie. Zijn het de resultaten van elektromagnetische velden of een lichtveld dat inzicht geeft in onze geest?

Visioenen. Voorspellende dromen. Deja-vu's. Voorgevoelens. Intuïties. Geesten. Magie. Demonen. Droomrealiteiten. Parallelle werelden. Energiebolletjes. God. Allemaal zaken die betwistbaar zijn in de ogen van de observant. Je gelooft óf wel óf niet in het paranormale. En dan komt er nog bij kijken welke grondslagen je aanneemt bovenop een fundament die simpelweg niet bewijzen valt.

Wat wel feitelijk is, is dat onze zintuigen beperkt zijn. Onze ogen zien niet al het licht in het spectrum. Onze oren kunnen niet iedere frequentie opvangen. Ons lichaam gebruikt vele trucjes om ons overlevingsmechanisme te ondersteunen, waardoor we soms dingen zien of juist niet. Dat neemt echter nog niet weg dat er onverklaarbare zaken zijn, waardoor de paranormale wereld gewoonweg niet is uit te sluiten.

©SamRain
Zien

De Nachtmerrie Die Werkdag Heet

"De werkdag begint thuis vanaf het moment dat de wekker gaat."
                                                                                                 - Sam Rain

De Snooze-knop. Een functioneel stukje uitvinding dat er voor zorgt dat je nog 9 minuten kunt genieten van de warmte. Nou ja, in mijn geval 27 minuten. Want als de wekker gaat (tot grote frustratie van mijn vriendin), rek ik het moment van ontwaken naar de werkdag zo lang mogelijk. Want in bed liggen is zo lekker warm. Vooral in de winter.

Op tijd slapen is een grote opgave. Ik weet wel dat wanneer ik op tijd ga slapen, de Snooze-knop ongemoeid blijft — ik word dan voor de alarmtijd wakker en de wekker lijkt dan zijn nut te verliezen. Alleen ga ik niet op tijd slapen. Op de een of andere manier is de nacht eigenlijk mijn momentum van genialiteit. De moeilijkste puzzels, de grootste opdrachten en mijn meest prestigieuze uitvindingen schoten kiem in de nacht.

Het is niet dat ik last heb van insomnia. Het is meestal dat ik wakker lig vanwege een vraagstuk. En dan blijf ik malen. Ik overtuig mezelf dat ik het kan oplossen. Want alles is logica. En ik ben goed in logica. De supercomputer in mijn hoofd blijft ratelen, denken, berekenen. Totdat ik een goed argument vind om het los te laten voor dat moment. Meestal komt dat moment pas zo laat, dat ik het nodig vindt om gebruik te maken van de Snooze-knop.

Ik heb de Snooze-knop nodig. Al heb ik de nodige discipline — op het gebied van ontwaken blijf ik het liefst onder de warme dekens. Anders komt de grote boze wereld te snel. Dan beginnen de timelines en de projecten weer. De ladingen e-mail. De tien miljoen beslissingen die gemaakt moeten worden. Het gezeur van collega's over onzinnige dingen, zoals het kerstpakket. De sociaal wenselijke protocollen. De druk van klanten en hun onredelijke wensen. En dan rek je de tijd naar deze ellende zo lang mogelijk.

Als ik om 12 uur ga slapen, dan ben ik 6 uur wakker. Ik heb weinig slaap nodig, vertel ik mezelf dan. Tenzij het vakantie is. Dan slaap ik met gemak 10 uur non-stop, of na een heftige week vol met drama en opdrachten; een partij slapen van 16 tot zelfs 18 uur is dan geen rariteit. Een soort inhalen dus. Geen Snooze-knop. Geen alarm. Alles uit. Geen vraagstukken. Geen beslissingen. De laatste mailtjes al beantwoord.

Piep. Piep. Piep. Piep. Piep. Piep. Piep. Mhmmhm. Pie--klik. Je draait om. En nog een keer. Je hoort het geïrriteerde gezucht van je vriendin. Sta dan op, sukkel — hoor je haar denken. Er is geen licht dankzij de verduisterende gordijnen. De vleermuizen in je mond ruik je al. Piep. Piep. Piep. Piep. Piep. Pie---klik. Mhmmmhm. Je gaat op je rug liggen. Naast je hoor je een geluid dat niet ver naast ligt van gegrom. Ze haat me. Trek in een peuk. Koffie nodig. WC. Absoluut WC. Maar nog niet nu. Bah. Werken. Piep. Piep. Pie--klik. Ik sta op, nog voordat ze vuur kan spuwen. Ik ben weer in de nachtmerrie van de werkdag.

De Snooze-knop is een rare uitvinding. Wat is er zo magisch aan 9 minuten? En waarom precies 9 minuten? Tien minuten klinkt beter. Vijftien nog beter. Twintig fantastisch. Vijfentwintig hemels. Dertig is het paradijs. Maar het is 9 minuten. Van het moment tot indrukken totdat het gepiep genadeloos weer begint en je als een barbaar je gevoel van geborgenheid slaat met de knuppel van geluid. Zodat je weet dat de werkdag weer begint.

©SamRain
Snooze

Jaloezie, Jaloezie en Jaloezie

“Jaloerse mensen zijn te zielig voor woorden.”
                                                            - Sam Rain

Waarom gun je mij niets?
wat aan mij is zo verkeerd
Waarom gun je mij niets?
wat heb ik jou misdaan

Haat je mij omdat ik
dingen heb die jij verlangd
Haat je mij omdat ik
aanzien heb die jij verdiend

Wil je soms mijn charme
waardoor mensen mij mogen
Wil je soms mijn intellect
waardoor je slim lijkt

Vergelijk je jouw vrouw
met die van mij
Kijk je naar voor, dan naar rechts
en word je niet blij

Wil je soms mijn baan
meer geld voor minder doen
Wil je soms mijn inkomen
het geld dat ik krijg

Haat je mij omdat ik
een thuis heb
Haat je mij omdat ik
met iemand een huis heb

Had je liever soms ook
foto’s en brieven
Had je liever soms ook
telefoontjes en kaartjes

Wil je soms datgene
of had je liever dit
Zoek je soms hetgene
dan hetgeen je zocht?

Waarom gun je mij niets
waar deed ik jou onrecht?
Waarom gun je mij niets
waar gaf ik de aanleiding

Ben ik een slecht mens
volgens jou denken
Verdien ik dit dan
volgens jouw geweten

Ik zal jou eens vertellen
beste man, jaloers figuur
Ik ben een goed mens
en ik verdien dat niet

En dat is geen grootspraak
al klinkt het arrogant
Ik geef om mensen
en daarom heb ik alles.

©SamRain
Jaloezie

Oeps - Van kunst naar kitsch

"Ontmoedigen is een strategie wanneer het gaat om veiligheid."
                                                                                                 — Sam Rain

Die arme directeur toch van de Kunsthal in Rotterdam. Schilderijen kwijt - van een geschatte waarde tussen de 50 en 100 miljoen euro. Met de nodige beveiliging en preventie moet ze toch zich gaan excuseren. Immers, je bent eindverantwoordelijk. Maar hoort de zwarte piet nou echt bij de bewindvoerder?

In de beveiliging draait het vooral om preventie en reactietijd — voorkomen is beter dan genezen en wanneer de belletjes afgaan, moet er gereageerd worden. Preventie gebeurd vaak via camerabewaking en detectieapparatuur die integraal werkt met het daaraan gebonden `Response'-team, die uiteraard reageert wanneer er redenen toe zijn.

Volgens vele veiligheidsdeskundigen is de Kunsthal op het gebied van preventie en reactie een ware nachtmerrie — maar dat valt te betwisten. Hoeverre kun je een gebouw beveiligen en tot hoe ver moet je gaan? Met name omdat de Kunsthal bestemd is voor een groot publiek en de objecten die tentoongesteld worden van grote waarde zijn is veiligheid een kwestie van moeten. Maar een museum inrichten als een bank uit een Amerikaanse Hollywood film spreekt ook tot de verbeelding.

Inbraak kan men hooguit ontmoedigen, tenzij men alle ingangen blokkeert. Zelfs met een ernstige regulatie van verkeer door deze doorgangen ontstaat er een risico. De Kunsthal heeft daarom van nature al een verhoogd risico omdat de toegankelijkheid is bedoeld voor massaal publiek. Het interieur dient dit publiek — het is een cruciaal onderdeel van de beleving.
Daarom zou geen enkele degelijke ontwerper of architect zich fixeren op de diversiteit van wandelgangen die kunstrovers kunnen gebruiken.

Volgens de deskundigen zou de Kunsthal een doolhofachtig interieur moeten hebben en was de reactietijd simpelweg te kon. Een beetje `hindsight' zoals de Amerikanen het zouden noemen. Hadden er dan gewapende beveiligers moeten staan? Of had het gebouw zich hermetisch moeten afsluiten bij het minste geringste zuchtje wind? Vraag deze deskundigen anders eens om advies hoe men het voor juweliers zou moeten regelen. Ik durf te wedden dat er dan evenveel gezwets zou komen — want ook een juwelier wordt alleen rendabel als deze mensen kan aantrekken.

Er had niet veel meer gedaan kunnen worden. Misschien hadden de doeken voorzien kunnen worden van een stalen lijst met `deathbolts' — schroeven die zich bij een verkeerde beweging zich vast bakenen in de betonnen muur. Of misschien RFID-chips, zodat de hulpdiensten de schilderijen kon volgen vanaf het Internet. Eventueel een verfbom — wat het doek meteen waardeloos zou maken. Een scherpschutter op het dak misschien. Maar zelfs deze middelen maken het nog steeds niet onmogelijk. Anders zou geen bank in Nederland zich meer druk hoeven te maken. Geen juwelier zou een slapeloze nacht hebben na een aflevering Opsporing Verzocht. Zelfs Hollywood die musea voorziet van lasers, hittecamera's en een arsenaal van beveiligingsbeambten die superalert zijn erkent dit. Behalve beveiligingsdeskundigen uit Nederland. Die hebben hun antwoord al klaar.

Men onderschat de creativiteit van een dief. Of niemand durft toe te geven dat alle veiligheidsmaatregelen niet gewerkt hebben - het luchtkasteel wat ze hadden beloofd wordt immers niet waargemaakt. Ik wed op het laatste.

©SamRain
Kunst

Willem is terug in de maatschappij

 "Wat er gezegd wordt is niet altijd wat we graag willen horen."
                                                                                                  — Sam Rain

Willem Holleeder, het meest beruchte boefje van Nederland. Voormalig Heineken-ontvoerder en een vriendenkring die je liever niet tegenkomt. Zat een aardige straf uit en wordt voor een leuk bedrag geplukt van 18,5 miljoen euro. Volgens speculanten het brein achter diverse liquidaties en afpersingen. Favoriet onderwerp van Peter en John. En totdat deze enge man op College Tour verscheen, was `de Neus' bijna het monster uit elk sprookje.

De wereld leek bijna te ontploffen toen men het nieuws vernam dat deze levensgevaarlijke crimineel een column zou krijgen in de Nieuwe Revu. Abonnees vonden dat ze massaal moesten opzeggen als een soort protest, andere bladen vonden het een perverse streek en azijnzuur Nederland kon het natuurlijk niet rijmen met het polderimago. Had hij iets anders moeten doen? Zoals de Quote 500 openslaan en op zoek naar een nieuwe Alfred? Zijn oude vrienden opzoeken en verder gaan met stoute zaakjes? We zouden niet verbaasd zijn. Maar we waren het wel.

Willem kreeg werk. Een betaalde baan. Zo eentje waarover je kunt opscheppen in het café. Als Willem Holleeder een baantje had als slager, dat had gekund. Of als glazenwasser. Putjesschepper. Maar een leuk baantje? Dat voelt als een beloning voor slecht gedrag natuurlijk. Maar het feit blijft dat Willem een merk is geworden. Het merk voor stout. Het merk voor crime. En reclame verkoopt — en dat ziet de Nieuwe Revu ook.

De ophef is eigenlijk vreemd — volgens Holleeder zelf, heeft hij een scala van aanbod gehad. Hij had dus meerdere opties die in zijn schoot zijn geworpen. Interviews, reclames en vast nog meer mogelijkheden. Binnen- en buitenland. Als de nukken van Barbie de kranten haalt, dan heeft Willem nog altijd meer streepjes voor. Maar het vreemde aan de ophef is dat men zo snel mogelijk deze man monddood wil maken — voor iets als een column of een TV interview. Terwijl 50 cent overal welkom is en voor Snoop Dogg de rode loper wordt uitgerold.

College Tour is een smaakvol programma — bedoelt voor studenten en voor het publiek dat niet deel uitmaakt van de doelgroep voor 'Oh Oh Europa'. De redactie nodigt, net als iedereen trouwens, Willem Holleeder uit voor een interview. En hij zegt ja. Omdat hij op vragen antwoord wilt geven en met name op de beweegredenen uit de eerste hand waarom hij zijn daden heeft begaan. Je zou denken dat de strafpleiters van morgen zouden smullen van persoonlijke omstandigheden en drijfveren. Maar in plaats daarvan hoopte men op bekentenissen of een spijtbetuiging. Geen interview maar een persconferentie van het niveau dat thuishoort op Family 7.

Op dat gebied is zeiken echt iets Hollands. Stel je voor dat iemand een podium neemt. En dan? De hele politiek doet het. Iedere BN'er doet het. Het nieuws draait erop. En dan vooral niet inhoudelijk, maar als een aantal opiniemakers iets niet bevalt dan is het niets. Maar het allerergste is dat politieke figuren, vermeende journalisten en tv-diva's hetgeen propaganderen wat ze met hand en tand zouden moeten verdedigen: iedere vorm van censuur tegen journalistieke vrijheid. Dat smaakt te betwisten valt is één, maar preventief en inhoudelijk een programma in de kiem te smoren is onacceptabel.

Het enige verschil tussen Willem Holleeder en andere ex-gedetineerden is zijn bekendheid. Dat betekent niet dat hij daarom geen recht heeft op een nieuwe kans — zijn straf heeft hij aan de maatschappij afbetaald. Achter elke dader zit ook nog steeds een mens.

©SamRain
Holleeder