Sterven voor gevorderden

“Vrij van angst voor de Dood is hij die het Zelf kent – dat moedig is, jeugdig en onvergankelijk.”
                                                                                                            - Atharva Veda

Voor de humanist is doodgaan een natuurlijk proces van recycling tot wormenvoer. De Christen, Jood of Islamiet wacht een paradijs na wederopstanding; de Hindoe en Boeddhist gaan voor verbranding tot fijn as, ter volbrenging van de spirituele overgang. Sterven – dat doen we allemaal.

De Samoerai leefden om te sterven; deze strijderreligie kende een filosofie, waarbij men streefde naar de perfecte dood. Jonge krijgers kalligrafeerden hun ‘laatste woorden’ in dichtvorm en de vijand kreeg bij het vertonen als waardige tegenstander de privilege van een rituele zelfmoord.

Indianen hebben de eeuwige jachtvelden, de Germanen en Vikingcultuur kenden de Walhalla en menig hippie van het ‘New Age’ kaliber zoekt het Nirvana van de Brahmanen.
De dood is geromantiseerd van karakter, naar geest tot proces; de Engel Des Doods, Magere Hein, de Zwarte Wolk of de genetische uiterlijke houdbaarheidsdatum zijn het antwoord op de vraag van de levenden.

De één erkent de dood als een eindpunt, de ander als poort naar het volgende. De één vreest het, de ander streeft er naar toe. Niettemin bepaalt de dood voor de meesten de zin van leven – leef vandaag, want voor je het weet is het voorbij. Maar wat nu als je ernaar hunkert? Het eind van het lijden? De vrede na al die pijn? Is de dood dan niet relatief aan hen die bestaan? Want zij die gedoemd zijn te sterven, willen leven. Zij die verdoemd zijn tot het leven, wachten hoopvol om te sterven.

©SamRain
Sterven

Dieper in het Hindoeisme: Het hiernamaals

“Iedere religie kent een vorm van hemel en hel.”
                                                                        - Sam Rain

Iedereen die enige affiniteit heeft met theologie zal wel eens de ‘Divine Comedy’ van Dante voorbij zien komen – al zijn het enige referenties. Het is bijna een universeel begrip; wie goed is krijgt lekkers, wie stout is de roe. Zo ook in het Hindoeisme – alleen is het ‘verhaal’ omtrent de filosofie relatief onbekend voor de meesten.

Wedergeboorte staat in het Hindoeïsme centraal, waar het uiteindelijke doel is om terug te keren naar de oorsprong. Om opnieuw geboren te worden, dien je te sterven – waarna de ‘selectie’ van het soort wedergeboorte gebeurd door middel van een karma-afweging. Deze selectie, is volgens de Hindoe-geschriften niet onmiddellijk; men verblijft in de ‘swarka’ of de ‘narka’ – waar de eerste gelijkenis vertoont met de hemel en de laatstgenoemde veel weg heeft van het begrip hel.

Hemel is een abstracter begrip, evenals de hel. Hoewel men overtuigd is dat deze twee begrippen horen in de monotheïstische wereldreligies (Judaïsme, Islam en Christendom) zijn ze theologisch gezien terug te vinden in ieder religie. Ze kunnen, in termen van wetenschap, gezien worden als individuele dimensies. Beide dimensies hebben een klimaat afgestemd op de Geest. Laat ik als voorbeeld twee planeten nemen – Mars en Mercurius. Om te leven op Mars is gemakkelijker in een vaste vorm, terwijl op Mercurius een fysiek lichaam vrijwel meteen verbrand vanwege de afstand tot de zon. Een ‘gehechte’ Geest is simpelweg niet levensvatbaar in de ‘swarka’ – een ‘vrije’ geest zal grote moeite hebben in de ‘narka’ en ook in termen van filosofie er ‘uitdoven’.

In de Veda’s en de purana’s zijn de referenties naar deze dimensies ontelbaar; het is de Garudapuran die vrij gedetailleerd in gaat op de indeling. Een bekende van andere religieuze geschriften zal de typerende structuur meteen herkennen; zo bestaat de ‘narka’ uit diverse dorpen, waarin er gradaties van lijden bestaan – zoals Dante’s Inferno. De ‘swarka’ is zo onbeschrijfelijk gelukkig dat het niet beschreven kan worden; het typische paradijs waar men bevrijd is van vorm en lijden.

Het grote verschil met de Westerse religiën is dat de ‘hemel’ of de ‘hel’ géén eindbestemming is; gedurende de transmigratie behoudt de ‘ziel’ (het Zelf) zijn essentie. Men zou deze geestelijke reis tussen dimensies en geboorten kunnen zien als een pelgrimstocht tot men de perfecte staat bereikt – die in het Hindoeïsme kan variëren tussen 1 en miljarden levens. Het begrip reïncarnatie is daarom verwarrend – opnieuw in ‘het vlees’ komen zou betekenen dat ieder van deze levens van organische aard is – het hindoeïsme kent een ‘eigen’ biologie en metafysica. Theoretisch zou de filosofie van het Hindoeïsme over het hiernamaals natuurkundig kunnen kloppen – mits men uitgaat van twee basisgronden, die nooit verder zullen reiken dan hun hypothetische vorm.

Waar de monotheïstisch godsdiensten de ‘selectiecriteria’ zich richten op de naaste mens, ziet de Hindoeïstische opvatting het op een gehele onthechting van het bestaan. Hoe meer onthecht, hoe beter de ‘score’ om het ‘swarka’ te betreden. Hoe gehechter men is, levert weer de nodige score voor de ‘narka’ dimensie. Centraal staat dus het ‘Ego’; egoloos is het ‘swarka’ klimaat en het narcisme resulteert in de ‘narka’ als tijdelijk verblijf. Ongeacht het geloof, zijn de zingeving en filosofie een universeel streven, waar ieder mens beter van zou worden.

©SamRain
Hiernamaals

Papa, je bent dood - De woede achteraf

“Het is moeilijk om los te laten, maar je moet.”
                                                            - Sam Rain

Papa zei ik nooit. Alleen als je er niet was. Zo werd je niet aangesproken; jij had liever vader. Of meneer.

Je was altijd streng. Vaak onrechtvaardig. Zoveel deed je voor anderen, maar voor mij deed je het nodige. Ja, ik weet het. Voor jou was ik een last. Een verantwoordelijkheid.

Ik doe mijn best om te herinneren wanneer je een blijk gaf van waardering. Het enige dat naar boven komt is het patatje met. Maar was dat met mij of deed je dat omdat je trek had? Je mocht die tijd toch geen mayonaise?

Je wilde dat ik het hoogste zou bereiken, maar wat ik ook deed – in jouw ogen faalde ik altijd. Met fietsen, met het kiezen voor mama, met mijn cijfers. Waarom was ik altijd voor jou toch een teleurstelling? Ik deed het toch beter dan de rest? Want papa, ik deed het voor jou.

Toen je ziek werd en ik je iedere week kwam bezoeken, vroeg je naar Broer. Je sprak niet eens mijn naam uit, maar Oom die je attendeerde op mijn aanwezigheid, daar praatte je uren mee zonder een blik naar mij te richten.

Je ging dood. Oom belde mama en ze vertelde het mij in tranen. Ik omhelsde haar en zei niets. Niet dat ik niet wist wat ik moest zeggen, maar mijn woorden zouden onthullen dat ik niet treurde om het verlies. Want papa, als ik nu alles optel, dan heb ik niet zoveel verloren.

©SamRain
Vader

Sam's bijzondere kijk op reincarnatie

“Blijf altijd lezen en wordt geïnspireerd – maar blijf ook zelf denken.”
                                                                                                - Sam Rain

Je kunt over reïncarnatie denken zoals de Hindoes dat doen; ben je lief dan ga je een stap hoger, ben je stout dan keer je terug als kakkerlak. New Age zwervers horen graag dat ze in het vorige leven geweldig waren als prinses of hofdame om een beetje waardering te vinden en sommige radicale yogi’s besteden hun hele leven aan het noppes doen om carrière te maken in de Universele ladder van ‘Atman’.

De Christenen, Moslims en Semieten houden het op de erfzonde; zonder verlossing is de grap voorbij, want Adam en Eva screwed up big time. Net als evolutie, is reïncarnatie een beladen woord: het betekent vrij vertaald ‘ de terugkeer in vlees’. Welk vlees is dan de keuze va de hogere macht. Mits je daarin geloofd.

Ik ben van mening dat God / Hogere Macht / Het Leven een veel ingenieuzer systeem kent. Waarom ieder wezen evalueren op daden terwijl intelligente wezens genoeg capaciteiten kent om deze evaluatie te maken? Want waarom planten wij ons voort?

Mensen groeien. Mensen ontwikkelen. Mensen gaan dood. Daar hoef je geen discussies over te voeren op het niveau van ‘Mensa’ – iedereen kan het vaststellen. Wetenschappelijk, geven we erfelijke eigenschappen door met eiwitjes en DNA en we weten dat organismen zich aanpassen aan de omgeving – van ijsbeer tot Eskimo. Het klinkt Darwinistisch, maar dat is het niet; ik theoriseer niet over een Maker of Niet-Maker. Wel theoriseer ik over erfelijkheid; iedereen heeft de informatie van zijn of haar vader en moeder in zich. Zijn zij dan niet ons ‘vorig leven’? Want willen ouders niet dat kinderen zich verder ontwikkelen dan zij zelf? Gedurende onze opvoeding leren wij van hen de normen en waarden en beïnvloeden zij grotendeels ons gedrag. Niet alleen dragen zij hun geestelijke kennis over, we bestaan ook uit hun originele bouwstenen met de nodige verbeteringen.

Is ons volgende leven dan niet in onze kinderen? Wie heeft niet de wens van nalatenschap aan zijn of haar kroost? Welk mens wilt het niet nog beter doen dan zijn of haar vader of diens fouten niet herhalen? Welk mens neemt geen voorbeeld naar de gedaante van de moeder en kent haar zwakheden.

We worden geboren door onze ouders, zij door die van hen tot millennia terug; in ons zit de informatie – al is het voor delen – die we zullen overdragen naar onze kinderen. sommigen noemen het evolutie, anderen het bevolkingsplan. Ik noem het reïncarnatie. Want waarom is het verplicht om eerst te ‘sterven’ voordat de overdracht van geest moet plaatsvinden? Wat is het nut van vorige levens als je ze niet kunt herinneren en evalueren om vervolgens verder te ontwikkelen? Want zo’n dergelijk systeem is niet alleen onpraktisch, maar ook onlogisch: een eeuwig levende geest maar wel met verstandelijke beperkingen.

Mijn theorie is dat reïncarnatie niet is hoe we over het algemeen reïncarnatie beschouwen, maar een praktisch en nuttig systeem is om ons steeds verder te ontwikkelen. Ook staaft het mijn geloof in een levende kracht achter ontwikkeling in plaats van de dobbelstenen in biochemische processen zoals Darwinisten ze stelten. Einstein had gelijk – duh.

Ik maak geen desillusies over het bestaan of niet bestaan van een hogere macht; ik stel alleen dat indien deze de oorzaak is, geen onpraktisch systeem zou bedenken tussen allerlei geniale uitvindingen, zoals fotosynthese en sneeuwvlokjes.

©SamRain
Reincarnatie

The End is near

“God heeft je gemaakt om Hem lief te hebben, niet om Hem te begrijpen”
                                                                                                            - Voltaire

Elke generatie maakt ze mee; de voorspellingen van de Apocalyps of ander doemseinde. Wetenschappers geloven in een botsende komeet, natuuractivisten in een terugslaande Moeder Aarde, religieuzen in een eindoordeel van God Almighty. Sci-fi voorspelt de opkomst van hypermoderne oorlogszuchtige robots, gemene aliens of de mens die zichzelf naar de verdoemenis helpt.

Eigenlijk heeft het allemaal te maken met onze vrees voor de dood; naast de beperkte houdbaarheidsdatum van menselijk leven, zoeken we een spirituele ‘drive’ om het maximale eruit te halen. Wij mensen zijn nu eenmaal control freaks, die voor elk mogelijk scenario een oplossing zoeken voor wat we niet begrijpen. Want zeg nu zelf, hoe kun je iets irrationeels als de dood nu rationaliseren?

Ieder mens zoekt een hoger doel; de één wilt aan de rechterhand van de Heer zitten en een ander wilt de toekomst van zijn kinderen waarborgen. Het zijn allemaal dappere pogingen om een vorm van de onsterfelijkheid te verkrijgen. En zoals we leren vanuit onze cultuur, ethiek en andere opvattingen kan dit alleen door een ‘held’ te worden.

In 1996 was er het ‘millennium’ concept; in 1997 zou de apocalyps plaatsvinden, in 1999 zou de duivel toeslaan en in 2000 zouden óf alle computers op hol slaan óf de uitlijning van alle planeten de zwaartekracht opheffen en de zon een allesverslindend zwart gat worden. Tweeduizendentwaalf is geen uitzondering; dit jaar staat de Maya kalender op ‘nul’. National Geographic besteed de nodige lariekoek om de hype in stand te houden, vele boeken bespreken de omwisseling van polariteit en een enkele Hollywood film kiest voor een wereldwijde overstroming. Maar waar baseren we het op?

Voor elke leugen heb je een vorm van ‘waarheid’ nodig. Het Oude Testament staat bijvoorbeeld vol ‘profetie’ en met statistieken kun je ook sjoemelen als Stapel. Echter zijn het geen ‘feiten’; er is geen criteria mogelijk om het Eind der Tijden te ‘meten’:
a) er zal niemand zijn om het te bevestigen
b) het is, zover we weten, niet eerder met de Aarde gebeurd
c) er is geen andere, dichtbij staande planeet waar we het hebben kunnen observeren
d) als er een duidelijke einddatum is, dan is het gehele proces te herleiden naar een oorzaak (en dus potentieel te verhelpen).
Het is voor mensen moeilijker om een lot te accepteren dan zich aan te sluiten bij een irrationele hypothese; zoals het uitstellen van een bezoek aan een tandarts; alsof het minder pijn zou doen.

Ik geloof dat de Aarde en de mensheid zich wel zullen redden; natuurlijk zal de wereld vergaan, maar als ‘the world as we know it’. De hype eromheen is altijd van hetzelfde; paniek, boeken en programma’s met pseudo-wetenschappers en Messias-wannabees. In plaats daarvan kunnen we beter bezig zijn met onze mensheid op dit moment: er is hongersnood, onrecht en oorlog op deze grote blauwe knikker. Dingen die het waard zijn om druk over te maken. Daarom voor alle hype meelopers:

1)    religieuzen: ‘de Heer komt als een dief in de nacht’

2)    Astrofysicussen: als de kans 1 op de 100.000 is voor een asteroïde inslag, betekent dat we 99.000 keer de kans hebben op een misser

3)    Activisten: als het klimaat drastisch veranderd, lost het ook meteen het echte probleem op (oftewel de klimaatverwoesters)

4)    Sci-fi fantasten: de Turing tekst weerlegt monsterlijke robots

5)    Maya-sympathisanten: geloof je nu echt in een theorie gebaseerd op twee zinnen die niet concreet vertaald kunnen worden door 99,1% van de specialisten?

©SamRain
The End