Twee maal vier is onbetaalbaar

“Winnen leer je door te verliezen.”
                                                - Sam Rain

Wiet. XTC. Coke. Ja, zelfs heroïne.
Speed. LSD. Paddo’s. Hash. Ja, ook Methadon.
Bier. Wijn. Whisky. Ja, ook Absint.
Champagne. Cava. Crystal. En ook Armongac.
De drang naar destructie.

Bungeejumping. Katapulten.
Achtbanen. Motorracen.
De drang naar snelheid.

Carrière maken. Baasje spelen.
Contracten binnen halen. Relaties beheren.
De drang naar succes.

Hacken. Programmeren. Oplossen.
Versieren. Neuken. Casanoveren.
De drang naar narcisme.

Winnen. Verliezen. Accepteren.
Zoeken. Vinden. Falen.
De drang naar competitie.

De goedkeuring van een vader?
De aanwezige steun van een moeder?
Bescherming van een grote broer?
De wijze raad van een oudere zus?

Ik deed misschien duizend dingen
meer dan jij of wie dan ook;
Maar hoe graag ik ze zo willen ruilen
voor slechts die vier kleine dingen.

Ik bezocht alle bewoonde werelddelen,
Vloog naar New York, Tokyo en Sydney;
Ik verdiende vijf maal hetgeen op mijn 20^e,
waar je nu voor moet bloeden en zweten;
Ik verbleef in de mooiste hotels,
reed per taxi van noord naar zuid;
Ik at in de duurste restaurants overal,
om nooit de rekening te hoeven betalen.

Een echt cadeau van een vader,
Het vertrouwen van een moeder,
Het gegund worden door een grote broer,
Een bedankje van een oudere zus.

Ik beleefde zeker miljoenen dingen,
meer dan jij of wie dan ook;
Maar ik zou ze zo afslaan,
voor slechts die vier dingen;

Als ik het verleden zo vol beschrijf, besef ik pas de leegte ervan.

©SamRain
Onbetaalbaar

Surfplank krijgt tieten - En de kapitein roept: 'Land in zicht!'

“Jongens denken maar aan 3 dingen.”

‘Hoow-Lie Mac’ roept Kwetter als ze de bobbels ziet schijnen door het shirtje van Surfplank. Ze staat gefixeerd te staren naar de nieuwe voorgevel alsof het een wereldwonder is.

Zo scherp als jongens zijn, hadden Patser, Domkop en ik het al lang opgemerkt. Voor Patser en ik, bleef ze gewoon de Surfplank zoals we haar kende. Domkop vond haar nog leuker dan voorheen, maar Kwetter was van het stokje geslagen.

‘Wanneer is het begonnen en ben je al aan de pil’ ging Kwetter hysterisch verder. ‘Ja, je moet wel tampons gebruiken hoor, want dat maandverband levert ook maar een schrale kut op’ begon ze te kwetteren. Als Kwetter begon, hield het nooit op met bewegen – zoals een vibrator op netstroom. Surfplanks’ ogen rolden over en weer. Ze wist dat er geen woord tussen was te krijgen en gelijktijdig wist ze dat er niet veel zou veranderen. Kwetter was volbepakt en iedereen moest het zien ook – vooral Surfplank had het te verduren.

Ze stom als Domkop was, mengde hij zich in het vrouwengesprek. Natuurlijk vingen Patser en ik ieder woord op, maar deden wijselijk alsof we naar Chinees of Turks luisterden – vast boeiend, maar niet boeiend voor ons. Of Surfplank als een BH had. Domkop ook. Kwetter beantwoorde het weer eens honend – ‘tuurlijk niet, die moeten nog wat aankomen, sukkel!’

Surfplank zei niets. Maar ergens kan je het in haar blik lezen, dat ze Kwetter niet meer zag als ‘boezemvriendin’.

©SamRain
Surfplank

Het gestolen beertje

Mijn zus en nicht gingen naar dezelfde school, liepen dezelfde route, spaarden dezelfde Barbies en Dufty huizen. Ze waren van dezelfde leeftijd, beide irritant en hadden de persoonlijke missie om zo snel mogelijk van mijn neefje en mij af te komen, juist wanneer ze op ons moesten letten. Zo moesten we drie meter achter hen lopen op weg naar school, niet praten of gedag zeggen; God verbood.

Onderweg stapte ze altijd in bij de SRV-man; een mobiele supermarkt gepropt in een grote koelwagen. Terwijl ze een lollie kochten, pikten ze zakjes drop mee, wat ze natuurlijk van mijn broer geleerd hadden – in het kleine plaatsje was hij inmiddels een notoire dief. Sesamstraat, vader en moeder leren je dat dit natuurlijk niet mag, dus was ik zo dapper om tegen de heks te vertellen dat vader heel boos zou worden. Eerst bood ze een lollie aan (het waren vieze salmiak lollies, anders was ik wel bezweken), vervolgens dreigde ze me alleen achter te laten (het was rond de rijd dat de buurman met herdershonden zijn ochtendwandeling ging doen; dus een vrij reële dreiging) en als laatst om mijn Thundercats boekjes te verbranden (de Pokemon van de jaren ’80, alleen niet zo gay). Wijselijk bleef ik dus zwijgen.

Ik keek vol verwondering naar de methodes van mijn zus en nicht; zwaar georganiseerde misdaad. Termijl mijn zus de SRV-man aan de praat hield door tactisch snoepje voor snoepje te kiezen, pikte mijn nicht de Haribo zakjes met kikkers, cola drop en veters. In haar zak, onder haar trui of snel in haar tas. Eenmaal verderop hielden ze triomfantelijk hun buit tevoorschijn alsof ze de schat van Bassie en Adriaan hadden gevonden. “Stelen is het alleen als je betrapt wordt”, zei ze dan. Zo wijs als ze was, nam ik het aan alsof het een praktische les was voor het leven.

Mijn broer moest mij wel eens meenemen naar de winkel, waar hij geregeld rollen Mentos verstopte in mijn broek en als beloning speelgoed onder zijn eigen trui verborg. Het werd een tweede natuur. Wat je wilde hebben steel je gewoon, zolang je maar zorgt dat je niet betrapt wordt. Echter deed ik dit altijd onder strenge begeleiding van de meesters in deze kunst, en als lid van deze geheime orde van dieven waren er maar twee regels: word niet gesnapt en vader of mama mag het nooit weten. Daarbij kreeg ik nog een extra toelichting hoe te reageren zoals ‘per ongeluk’ of ‘gekregen van oom X of tante Y’.

Op een dag waren we op weg naar familie die een uur rijden verder woonden, een roadtrip waarbij het hoogtepunt het tanken was. Dit betekende twee dingen, namelijk ijsjes en coladrop. Als onderkruipsel moest je dan wel in het midden zitten tussen de andere twee mormels waar broer de liefde had om te knippen met zijn vingers tegen mijn oren en als ik reageerde meteen aan mijn haar werd getrokken door mijn zus. Omdat ik het uitgilde als een speenvarken, kwam er een reprimande van vader of een boze blik van mijn moeder. Het was het waard, cola drop is een goddelijke bestemming van suiker, zoals pure coke voor een crack junk en dus elke pijn waardig.

Eenmaal bij het tankstation viel mijn oog op een wit beertje met rode kleertjes aan. Meteen vroeg ik aan mama of ik deze mocht hebben, om vervolgens “nee, nee en nog eens nee” te horen. De meesters in verkrijgkunsten deden zich plotseling voor als ereburgers en gaven geen blik waardig. Er zat maar één ding op – dus ik wipte het beertje onder mijn jas, hield braaf mijn moeders hand vast en ging voor de Oscarnominatie door mijn duim in mijn mond te steken en zo onschuldig mogelijk kijken (het krachtigste charme wapen van 6-jarige jongetjes).

Eenmaal in de auto hield ik triomfantelijk het beertje in mijn handen, en besefte iets te laat de ongeschreven ‘derde’ regel...

‘Gesnapt worden door je ouders’, leerde mij het nut van de regels.

The End

©SamRain

het-gestolen-beertje

De afstandsbediening

Een grote familie komt met veel voordelen: je verjaardag is meteen een reünie dus een groot aantal cadeautjes en tantes die de lekkerste taartjes, cakes en andere zoete meuk voor je meenemen. Aan de andere kant kun je niet kiezen wie wel en wie niet komen, zoals de Terror neven die zich entertainen met sadisme en pesterijen.
Een vaardigheid of een luxe werd ook gemeenschapsgoed, een auto werd automatisch een taxi en degenen met een rijbewijs mochten meteen in dienst als chauffeur. Een bijzonder luxe was onze videospeler, een echte VHS (er waren toen maar twee soorten video: Betamax en VHS zoals HDTV en BluRay); vooral omdat mijn vader een import collectie had met authentieke Bollywood films (een drie tot vijf uur durende drama musical in Hindi waarbij iemand dood gaat, een verboden liefde toch wordt geaccepteerd en Romeo tevens de rol van Rambo op zich neemt door met blote handen te vechten tegen 20 gewapende mannen en alleen een bloedlip oploopt).

Om het weekend werd onze woonkamer een thuisbioscoop, waarbij zich rond de 20 a 30 man positioneerde in, op, rond, voor en achter de driezitsbank om vol concentratie te kijken naar “Big B” (dit is Amitabh Bachan, de grootste en populairste Bollywood filmster), Viyendra of Sanjay Dutt (andere acteurs, zo’n beetje de Brad Pitt en Bruce Willis van de Indiase filmindustrie anno 1986). Omdat de lengte van zulke films niet geschikt zijn voor cola drop consumerende post-kleuters / pre-pubers, besloot een van de ooms dat alle kinderen niet tijdens de film mochten verschijnen in de woonkamer.

Behalve één van de kinderen, die wat slimmer leek dan de andere, mocht in de woonkamer plaatsnemen met één autootje (als ik er zo over nadenk is dit één van de eerste autistische signalen die ik heb vertoond tijdens mijn jeugd; namelijk 3uur lang geconcentreerd blijven op 1 auto, terwijl de anderen boven speelden); zo werd de eerste afstandsbediening uitgevonden.

The End

©SamRain

De afstandsbediening 

De boiler van 80 liter

Heet douchen. Niet bepaald milieuvriendelijk, maar een heerlijke luxe welke je te vaak voor lief neemt. De harde stralen, de vochtige damp en lange druppels die contact maken met je lichaam en je geest vrijwel meteen op vakantie stuurt naar de diepverstopte dromen en ambities. Het is ook even dat moment voor jezelf, waar je even bent ontsnapt van de wereld, waar je even kunt wanen in een gekke fantasie. Onder de douche ben je een Rock Star, een Oscargenomineerde acteur of de astronaut bestemd naar Mars. Je bent even miljonair of koning van de aarde. Wanneer je kijkt naar je verrimpelde vingers weet je dat het allemaal een droom is, om daarna een einde te maken van het warme genot door de kraan dicht te draaien.

Als klein opdondertje is de douche echter aanjagend; ambities buiten een nieuw pakje Lego (de playstation van de ‘80s) of dromen over succes zijn dan nog niet ingeprent door sociale druk en maatschappelijke normen. Dat is logisch natuurlijk; het apparaat hangt ver omhoog en ziet er eng en zilverkleurig uit, als een aluminium monster met piepkleine oogjes, klaar om je te verbranden. Het is ook meteen het einde van het comfort, waar mama stopt met fulltime bediende spelen of je speelgoed kunt meenemen naar het teiltje waar je rustig een half uur kunt badderen. Nee, van luxe naar een streng regime bewind, het bevel om je uit te kleden, waarbij het worstelen met je onderhemdje begint, om vervolgens poedelnaakt in de kille ruimte moeten staan op de ijskoude tegels, paniekerig op zoek naar je vertrouwde teiltje. In plaats daarvan draait mama aan de kraan, het hart van het monster dat het laat grommen en bulderen. Dan stort er plotseling regen uit het apparaat wat inmiddels lager is gezet en er nog angstaanjagender uitziet.

Nadat je eronder wordt gedwongen, voelt het koud en grillig aan. In de regen mag je nooit buitenspelen, maar nu moet je noodgedwongen er onder gaan staan; gekkenwerk! Terwijl het water stroomt, wordt het andere monster zichtbaar dat al het water opslurpt. Zonder plastic Ernie is het allemaal vreemd, waar kun je anders mee spelen? Het duurt niet lang of de zeep wordt hardhandig aangebracht en je voelt je eerder aangetast dan schoongemaakt om vervolgens afgespoeld te worden. Het monster stopt met grommen en het is weer Antarctica, brrr. Douchen is de eerste traumatische ervaring voor elke verwende westerling.

Alles went, om vervolgens weer te ontwennen. Snel genoeg kom je erachter dat de douche een gemeenschappelijk apparaat is, waarbij je als de jongste altijd aan het kortste eind trekt. De douche start als het ware de eerste competitiestrijd, waar de race naar de badkamer niet voldoende is; de deur sluiten en op slot doen, uitgekleed zijn en onder de lopende kraan staan is de enige manier om de vetorechten van de anderen te ontlopen. Vader en mama zijn of eerder al geweest (zij gaven soort van startsein voor de wedstrijd) en bepalen voor de laatste twee de volgorde aan de hand van de nodige prioriteit, dus altijd nadelig als je pas in groep 3 zit. Broer en zus zijn de echte concurrentie, die je graag als uilskuiken behandelen en zonder genade je ten koste van alles het nest proberen uit te schoppen. Naarmate men ouder wordt, douchet men langer in deze traditie, totdat er gezinsleden het huis uitgaan en een eigen douche hebben. Tot die tijd leer je geduld ontwikkelen.

In een grote familie waarbij er nog meer familie ver weg woont en eens in de zoveel tijd op bezoek komt als een roedel wolven, is de hoop op een degelijke douche moment verdwenen als sneeuw voor de zon. De enge gorgelgeluiden en eindeloos lange rij verpesten het minuutje wat je denkt te kunnen krijgen, om meestal vervangen te worden door gezicht wassen en tanden te poetsen en je verplaatst wordt naar de avond. Dat voelt dan een beetje als een dooie mus zonder dingen om het te prikken (zoals een stokje of een satéprikker) en dus behoorlijk anticlimax. Het warme water is al een prijs op zichzelf en vroegtijdig gediskwalificeerd worden in de wedstrijd is dan ook nooit fijn qua ervaring.

Na een aantal verhuizingen kwamen we te wonen in een vrij groot huis, wat op het eerste gezocht leek op een droom; een grote eigen kamer en dus de ruimte voor de wederopbouw van mijn eens grote Lego stad, welke was vernietigd door de zoveelste verhuisoorlog.

Zoals alle dromen bedrog blijken te zijn was dit geen uitzondering. Dit groteske kasteel had een boiler met een maximum van 80 liter warm water per dag waar mijn moeder al over had geklaagd maar waar een 8-jarige niet over nadenkt natuurlijk. Het bleek over het enorme gevaarte te gaan dat geplaatst was in de badkamer en dus de bron van de irritatie zou worden voor de komende jaren. De gemene ‘ouderen’, broer en zus, waren inmiddels pubers om bang van te worden. Beide namen niet alleen de badkamer in beslag voor het geweldige moment van warm water, maar om zich te schminken als clowns, vooral zuslief. Het resultaat was dan ook voorspelbaar: een koude douche.

Douchen met koud water leert je wilskracht te ontwikkelen; je weet dat het naar zal zijn maar je moet. Het is nu nog lauw en vanavond dus ijskoud. Na twaalven is het voor menig pre-puber uitgesloten om op te blijven dus dit is dan het moment. Eén, twee, nog even en... drie!!! Wanneer de eerste koude druppels met honderden tegelijk over je heen vallen gaat er een schokgolf door je geen; haren die overeind staan, kippenvel van je nek tot tenene en een ongecontroleerde gebibber van je schouders en knieen. Als remedie begon ik automatisch op de plaats te rennen, zoals je dat doet bij het vluchten naar huis voor de regen. Geen minuut te lang. Dat was het gewoon niet waard. De enige hoop was op zaterdag of zondag, wanneer broer of zus uitsliepen. Het kostte dan wel een fraaie tekenfilm, maar het was het waard; zelfs wanneer broer en zus wraakachtig probeerden dit te voorkomen door middel van dreiging, afpersing en/of geweld. Zelfs wanneer ze beneden de warme kraan aandeden; het was een overwinning en ik zou hem hebben ook!

The End

©SamRain

Koude douche