Lekker naziften: Politiek 2012 - Waarom deze uitslag

“Soms hoop je dat je geen gelijk hebt.”
                                                - Sam Rain

De verkiezingen in een notendop: pak slaag GroenLinks, CDA en PVV, pluim D’66 en SP, beker en schaal voor VVD en PvdA. Waar ik me echt aan irriteerde was typische politiek – de waarheid ombuigen voor het voorkomen van gezichtsverlies.

Gek genoeg kwam de PVV notabene met het meest ‘eerlijke’ antwoord – Wilders gaf toe dat de kiezer heeft ‘afgerekend’, waar andere partijen liever de ‘zwarte piet’ doorschoven naar de PvdA en VVD. Wederom weer een uitspraak van Sap die GroenLinks niet sierde aan het eind – de zogenaamde ‘blijdschap’ over het verlies van de PVV. Sportief. Not.

Tijdens de debatten ging het vooral om Diederik en Mark; de één was volgens de ander een leugenaar en vice versa, en zo was de ander de tiran van een gezond financieel stelsel. Diederik wilde Mark van de troon stoten, zoals ieder puberaapje die altijd droomde om een alpha te worden. De VVD en PvdA maakten een mini-Amerika op de polder; liberalen tegen zogenaamde socialisten met de nodige PAC strategie incluis moddergooien. Mark was ‘in de kast’ volgens sommigen en Diederik moest z’n kids gebruiken als rekwisieten voor op de buis. En nu weer vriendjes natuurlijk. Toegegeven: de andere partijen werden ge-MickeyMoused.

De ballenbak was minder spannend. Als gemeen jongetje dacht het CDA dat je anno 2012 nog op ‘inhoud’ kan winnen. Goed afkijkwerk en zelfs een beetje hoop door Mona. Maar zo egoïstisch als Sybrand is, moest hij de poster sieren. Had dan afgekeken bij H&M of Hunkemöller – dan had Mona het CDA nog een opkikker moeten geven. Het CDA wilde het niet toegeven – ze werden afgerekend door de samenwerking met de PVV. Dat past niet in het straatje. En de CDA’er die ieder praatprogramma sierde was veel te wereldvreemd – een suffige professor-wannabe die te oud is met te jonge ideeën.

De SP heeft niet ‘verloren’ – maar schuift de piet naar de ‘strategische’ stemmers. Helaas – Emile is schuldig. De Tv-teddybeer past gewoonweg niet in een vuurgevecht. Het is hetgeen wat verschilt tussen hem en Jantje – de durf om te overheersen. Deze kwaliteit had hij kunnen compenseren met ‘running mates’, of in ieder geval meer gezichten op het scherm. Niemand kijkt voetbal voor een gelijkspel – mensen wedden op de winnaar.

GroenLinks had beter stil kunnen zijn. Met Tofik, het partijbestuur en ‘de stekkerdoos’ viral lag de partij op de Intensive Care. De smoes van ‘te weinig tijd’ gaat op voor de Mickey Mouse partijen – niet voor GroenLinks. Jolande is een tof wijf. Ze heeft alleen de knulligheden van Roemer qua leiderschap en staat aan het stuur van een schip vol muiters.

D’66 spreekt van een overwinning, maar doet zoals altijd weer niet mee. Jammer, het is de enige partij die niet van die rare ideeën heeft. De VVD is de échte overwinnaar. Mark was sportief. Mark maakt de partij groter dan tevoren. En achter dat brilletje en die lach weet hij het gewoon. Hij is de alpha. De ‘top dog’. Number one. Wat zei hij ook al weer in het Catshuis tegen Gerrie? Wie is baas over Diederikje? Geef toe – de VVD heeft gepresteerd.

©SamRain
Politiek

Het open ruggetje van Tofik Dibi - Nogmaals een vaarwel voor GroenLinks

“Integriteit is een vereiste vaardigheid voor leiderschap.”

GroenLinks staat op een historisch dieptepunt – met nog maar een paar tenen op de rand van een diepe afgrond. De ‘resultaten’ van Jolande – het Kunduz-akkoord – worden niet alleen door heel Nederland gehaat, maar krijgt er nog twee doodsteken bij van uiteraard de eigen kring.

Verontwaardigd keerde men zich tegen het partijbestuur, toen men het advies uitgaf waarin Tofik ongeschikt was als kandidaat. Afgelopen week bleek er een kern van waarheid in te steken; Tofik maakte beken vóór het akkoord gestemd te hebben onder grote druk. Dit statement zegt twee dingen, volgens de observant van het GroenLinks soapgebeuren, namelijk dat het Kunduz akkoord toch niet zo een goed plan is én dat Tofik gebrek heeft aan een ruggengraat. Want je opinie opgeven onder sociale druk is geen integriteit hebben – een eigenschap die je wilt hebben in een leider.

Want is het ‘nieuwe’ leiden van Tofik nog wel zuiver? Deze feiten geven het stereotype beeld van een politicus – altijd smoesjes als het bekend wordt. Een BAM! in eigen gezicht is de zelfdestructieve aarde geworden binnen GroenLinks; Jolande die het qua presentatie verliest tijdens de debatten en de verdeeldheid nog meer ziet opkomen, het partijbestuur die zwicht voor de bevelen van Femke, de ‘underdog’ die er geen één wilt zijn en de media aandacht die zelf veroorzaakt is, doet zware afbreuk aan het partij imago.

Tofik wil graag blijven vechten als een leeuw. Het doet me denken aan een scene uit de Leeuwenkoning, waar kleine Simba als laatste redmiddel indruk op de hyena’s probeert te maken met zijn gebrul – alleen zal de GroenLinks-versie géén happy end kennen, want de grote leeuwin Sap knijpt d’r oogjes dicht voor haar plaats op de Koningsrots.

©SamRain
GroenLinks

Vaarwel GroenLinks! Een politieke zelfdestructie

“Een mes in de rug brengt naast pijn, ook het lijden.”
                                                                                    - Sam Rain

Het ging net wat beter; Jolande toonde een ruggengraat, waar menig politicus alleen maar ontzag voor konden hebben. Het catshuis faalde, maar als een bonenstaak ontkiemde het zaadje van GroenLinks. Tevergeefs, want eigen belangen en ego’s zijn de reden voor het historisch dieptepunt qua zetels.

Het eerste mes kwam van Tofik – een vaste tafelgast in het pro-moslim programma de Halve Maan – om een gooi te doen naar het leiderschap. Om GroenLinks te leiden? Nee, de waarheid is dat deze jongen mee wil liften rond de hype van ‘nieuwe’ politiek. Popi doen, net als Diederik. Provoceren, net als Geert. Snijden met een lach, net als Mark.

Hoewel GroenLinks de partij van allochtonen en superhippies wordt bestempeld, is het de partij van Femke. Nog steeds. Wie denkt nog aan Paultje, wanneer de stem van verontwaardiging klinkt door de kamer van een powervrouw? Een grote schaduw, één waar Jolande net onder vandaan begon te kruipen. En waar ze eigenlijk had moeten uitspreken, deed Femke het op Twitter. Niet willen schamen, maar kiezen. Kort, krachtig en effectief. Femke is baas. Punt.

Het partijbestuur maakt de messensteek compleet door de partij in brand te steken met rare adviezen en conclusies. Tofik is ongeschikt, volgens een voorzitter die niet degelijk de pers te woord kan staan. Wacht even, publiekelijk je eigen collega’s bestempelen als ongeschikt – in cruciale tijd van een verkiezingscampagne – is dat geen vorm van sabotage?

Jolande toont ruggengraat. Geschokt, beetje boos – maar wil best de strijd aan. Extra aandacht zoals de PvdA en het CDA. Groot gelijk heeft ze; Tofik draagt bij aan een jonger publiek en elke ziel hebben ze nodig in een klimaat vol splinterpartijen. Haar nonchalance siert haar in de praatprogramma’s – en men kijkt in spanning toe. Vrouw versus allochtoon. Niemand zegt het, iedereen denkt het.

Vrijdagmiddag is de redactie van de Halve Maan even mediahoer – de ‘scoop’ dat Tofik is weggeroepen om naar het bestuur te komen. Iedereen smult - want ergens weten we het al. Tofik huilt naar de media en de verontwaardiging is dit keer gericht naar GroenLinks zelf. Uiteindelijk komt het bestuur op de beslissing terug. Tja, wat verwacht je. Met media als NU.nl, PowNews en het RTL nieuws kun je als politieke partij niet zonder consequenties zulke berichtgeving plaatsen. Pauw en Witteman, DWDD en zelfs het zure Knevel en Brink zullen de mensen in kwestie nog voor het vallen van de avond flink uitmelken. Hoe anders heb je splinterpartijen als neuzen dezelfde kant opwijzen?

Ze zijn begonnen; de debatten tussen Tofik en Jolande. De één met resultaten vol bezuinigingen, de ander vol van onrealistische ambities. De één met hetzelfde oude politieke antwoord en de ander een fraaier verpakte leugen. Beide willen Nederland terug naar Sinterklaas, beide willen een Utopia. Geen van beide zijn geschikt voor GroenLinks – het zijn de gezonde organen in een terminaal lichaam.

Ondertussen lacht Diederik. Want hoe makkelijk is het voor de Rode Roos om de zieltjes te winnen uit het sprookjesbos van GroenLinks? Vooral als deze in lichterlaaie staat.

©SamRain
GroenLinks