Mijn Geweldige Immuunsysteem

"Ons lichaam is een fantastisch mechanisme; een wonderlijk apparaat."
                                                                                                               - Sam Rain

Ik ben nooit een ziektekindje geweest. Ik kan het aantal bezoeken aan de huisarts op twee handen tellen — waarvan de helft slechts een 'administratief' bezoekje betrof. Drie van mijn bezoeken aan de huisarts werden mij verplicht gesteld door mijn moeder en slechts één maal ben ik naar de huisarts gegaan voor een doorverwijzing.

Zelfs nu bewegend onder een griepepidemie, wandel ik rond. Ja, ook ik heb de griep. Koorts, hoesten en de tintelingen in mijn hoofd. Maar niet zo zwaar als de meeste mensen om mij heen. Mijn super immuunsysteem houdt mijn griep aardig onder 'controle'. Geen dag was ik bedliggend, en ik heb het ergste nu wel gehad. Mijn lichaam is op één of andere manier ongelofelijk flexibel tegen ziekten.

Zo stond ik samen met een paar familieleden een keer met autopech op een vrij verlaten weg. Mobieltjes hadden geen bereik en er moest op zoek gegaan worden naar een gele paal. Dapper zoals ik ben, ging ik op weg. Het was een zomerse dag, dus had ik niet veel aan — behalve een okselmouw shirt en een trainingsbroek. Ver uit de buurt van de auto en vlakbij de gele paal van ANWB, begon het ineens te gieten. Ik was door en door nat.

Onderweg naar het huis van mijn tante, rilde ik. Ik was koud, nat en voelde de snot overal vandaan komen. De dokter werd gebeld — een longontsteking. Die nacht rilde ik en had ik last van ademhalen. In de ochtend daalde het alweer aan koorts en in de middag liep ik al naar de winkel om mijn nicotine verslaving in stand te houden. Een dag daarna, was ik weer 'okay'. Iedereen in mijn omgeving stond versteld.

Tijdens een bloedonderzoek vertelde een arts mij dat ik een abnormale concentratie van witte bloedlichaampjes heb — de cellen die kwaadaardige dingetjes te lijf gaan. Normaliter is dat niet goed, maar in mijn geval dus wel. Ik ben dus biologisch sterker dan de normale man. Gek is dat — dat bepaalde dingen niet voor het oog zichtbaar zijn, maar een verschil kunnen betekenen tussen 'ziekjes' zijn en ziek zijn.

Ik heb me ook niet vaker dan op twee handen te tellen ziek gemeld op werk. Ik voel wel een 'onbalans', maar zelden stopt het mij om te functioneren. Paracetamol gebruik ik zelden (weer op twee handen te tellen) en medicijnen zijn mij ook relatief onbekend. Ik raak lichamelijk niet zo snel van slag en pijn lijkt voor mij eerder een signaal, dan een vervelende irritante gemoedstoestand.

Je zou denken dat het erfelijk is, maar in mijn familie blijf ik uniek wat betreft ziek zijn. De meeste zweren bij dokters, poli's en uitgebreide onderzoeken — vaak zijn ze ziek, meestal om de kleinste dingen. Dan halen ze van alles uit de kast om zo snel mogelijk beter te worden. Last van hun hoofd, hun rug, hun oren, griep, koorts, ontstoken keel, enzovoorts. Met als creatieve oplossing 'vegetarisch' zijn, een wondermiddeltje van de Pandit, of een paar bittere groenten. Misschien ook een reden waarom ik ook niet zo bijgelovig ben.

Lang leve mijn super immuunsysteem - ze is geweldig!

©SamRain
Immuunsysteem

Ik Ken Een Hypochonder

"Leugentjes om bestwil bestaan niet; ze bestaan uit eigenbelang."
                                                                                                  — Sam Rain

Iemand die zich een ziekte inbeeld — beter gezegd dat gezondheid gelijk staat aan 'niets' voelen, is een hypochonder. Het is niet bepaald een psychopathologisch 'ding'. Mensen met hypochondrie trekken namelijk graag aandacht. Ieder klein witwasje kan mogelijk een dodelijke ziekte zijn en het liefst vertellen ze dat dan ook op een wijze waardoor je vaak misleid kan worden. Want met sommige dingen spot je niet.

Wanneer je naaste familieleden door een ernstige ziekte overleden zijn, ben je extra gevoelig. Zo heb ik persoonlijk veel moeite met het kijken naar films over kanker — met name die met een slechte afloop of het ziekteproces beschrijven. Ook hartstilstanden zijn niet bepaald een geliefd onderwerp. Misery needs company — en dergelijk leed wekt sympathie. Het is leed dat niet is te beschrijven. Niet alleen voor hen die het moeten doorstaan, maar vooral voor de achterblijvers. Machteloos toekijken hoe mensen om wie je geeft wegkwijnen.

Ik ken een hypochonder. Ze heeft altijd overal last van. Altijd is ze 'ziek'. Heeft altijd een afspraak gehad of er een op de agenda bij de poli of huisarts. Altijd is het onzeker. Dan is er even niets, maar het moet altijd vroeg of laat weer ter sprake komen. Zo was ze een paar jaar geleden — volgens haarzelf— ongeneeslijk ziek. Het zou een tragedie worden. Hetzelfde wat ik al een keer eerder had gezien. Maar iets in mij zei het. Het is een leugen.

Wie in diverse lagen van de hel heeft gewoond, kent de bewoners. Je herkent ze aan het dialect, de klederdracht, de kleine tics en rituelen. Een van die lagen zijn de mensen die te horen krijgen dat ze doodgaan. Ze beseffen het, maar ook weer niet. Liever praten ze er niet over. Liever moet iemand anders de boodschap brengen. Om veel later in te storten. Vaak zijn ze na het gesprek met de arts gewoonweg in shock. Ze beginnen als een bezetene 'alles' te regelen. Dan is dat alvast gebeurd. Maar al doen ze deze dingen niet, je ziet het in hun ogen. Je herkent de blik van iemand die weet dat hij of zij zal sterven.

Een hypochonder denkt niet na over wat zij doen met mensen die zij het nieuws vertellen. Het is vast en zeker een hulpkreet. Maar niet een die gerechtvaardigd kan worden. Want een paar weken erna is de nieuwigheid eraf. De rol van het slachtoffer heeft niet voldoende gewerkt. Dus wordt het doodgezwegen. En na een paar jaar, bedenk je dat iemand eigenlijk zo maar zonder reden zich heeft gedragen als een emotionele vampier. Ergens ben je boos, maar je hebt eigenlijk meer medelijden. Niet op een manier van medeleven, maar hoe zielig iemands bestaan moet zijn om op deze manier zich gelukkig probeert te voelen.

Nu herken ik een patroon. De mensen die zich als een hypochonder gedragen, zijn niet alleen onzeker over zichzelf, maar hebben een beschadigd zelfbeeld. Ze zitten vol trauma's die niet het daglicht hebben gezien. Ze zoeken bevestiging door zichzelf aan de ene kant op te hemelen en aan de andere kant zich permanent te nestelen in een slachtofferrol. Omdat ze te veel hebben moeten 'vechten' tegen de afwijzing, zoeken ze het makkelijke pad.

Ik ken een hypochonder. En het vervelende is, dat ik haar ken als mijn zus.

©SamRain
Hypochondrie