De biochemische oorlogvoering

"Wanneer we mensen gaan bestrijden als ongedierte, zijn we de draad kwijt."
                                                                                                             — Sam Rain

Agent 15 — een naam van een chemische stof die gebruikt kan worden als wapen tegen mensenmassa's. En er zijn er blijkbaar nog meer. Chemische oorlogvoering lijkt het nieuwe oorlogvoeren te zijn. Naast clusterbommen, atoomraketten en onbemande `drones' mag je nu als burger in het Midden-Oosten je paniekaanvallen in stand houden met een nieuw monster.

Chemische oorlogvoering is niet nieuw — al sinds Spartanen werd er gebruik gemaakt van de zogenaamde strijdgassen; het begrip 'gasoorlog' is heel wat jonger en dateert uit de Eerste Wereldoorlog. Niet voor niets verbiedt het Protocol van Genève uit 1925 het gebruik van gif en andere gassen als wapens in oorlogstijd. De Verenigde Naties hebben meer dan 20 jaar onderhandeld om het Chemische Wapensverdrag tot leven te brengen — maar het mag blijkbaar allemaal niet baten.

Het monsterlijke van chemische oorlogvoering is dat chemische wapens toegepast kunnen worden met vrijwel allerlei wapensystemen — van kleine projectielen tot compleet uitgeruste raketten. Ze bestaan uit twee categorieën: de dodelijke en de buitengevechtstellende chemische wapens. Met als doelstelling gehele groepen te elimineren van het veld.

Het enige wat men kan doen om zich te beschermen tegen dergelijke aanvallen zijn een gasmasker en beschermende kleding — in het geval van een individu. Collectieve bescherming kan echter alleen in ruimten die gasdicht afgesloten kunnen worden. Beide zijn zelden toegankelijk voor burgers — en dat maakt het Syrische bewind zo monsterlijk.

Daarnaast heeft chemische oorlogvoering nog een luguber doel; het besparen van de infrastructuur. Zo doende worden deze wapens ingezet, waarbij de waarde van een mensenleven blijkbaar wordt gereduceerd tot nihil — stel dat men geld kwijt is aan de wederopbouw. Geen enkel wapentuig is humaan, dat vooropgesteld. Maar het gebruik van chemische middelen is het toepassen van genocide.

Wetenschap brengt goede dingen voort, maar ook het kwaad. Kennis is niet iets wat een kant kiest, dat doen de Ali Chemicali's van deze wereld. Het doel van het Chemisch Wapenverdrag is om al het spul te vernietigen binnen 10 jaar tijd — een deadline die al lang is overschreden. Het blijft voor de dictators en schrikbewindvoerders te aanlokkelijk; een wapen dat zo effectief is als gifgas. Altijd prijs en goedkoper dan een leger mensen.

De Verenigde Naties lijken deze informatie nog nader te onderzoeken. Maar ze blijven angstvallig aan de zijlijn. Oorlog kost geld. Maar wat heeft de wereld aan een waakhond die wel blaft, maar inbrekers niet het terrein afjaagt?

Het liefst zou de wereld zich nooit moet schuilen achter diplomatie in het geval van dit soort overschrijdingen. Want als men hier de grens niet trekt — waar trekt men dan de grens? Het gebruik van gifgassen kan namelijk nooit verantwoord gebeuren. Door niemand niet.

©SamRain
Chemische Oorlog

Een nieuw tijdperk in oorlogsvoering: Zijn 'de drones' van de VS ethisch verantwoord?

“Een belangrijke factor van ieder wapen is zijn effectiviteit in het bereik.”
                                                                                                            - Sam Rain

Wapentuig is het gereedschap van de mens bedoelt om schade aan te brengen; hoewel we als bewuste wezens van moraal de middelen bezitten voor allerlei andere oplossingen, zijn we niet verder gekomen dan de ethiek van de jagers en verzamelaars uit het Stenen Tijdperk. Onze wapens hebben zich wel steeds verder ontwikkeld – van de werpspeer naar pijl en boog tot straaljagers naar de onbemande ‘drones’.

Onlangs gaf het Witte Huis toe dat zij deze gewetenloze vliegende doodseskaders inzet tegen vijandelijke doelen; het is uiteraard een kenmerk van de VS om te imponeren met hun oorlogstechnologie. Zo kende zij het herlaadbare magazijn, de atoombom en de onzichtbare stealth bommenwerpers – en nu mag ze ‘officieel’ de ‘drone’ aan het CV toevoegen.

Zoals elk militair geheim wapen is er weinig over de ‘drone’ bekend, behalve dat deze onbemand is en vliegend tezamen met grote accuratie gegarandeerd het eindsignaal inluid voor diegenen die zich tot ‘de vijand’ mag rekenen. Voor generaals en megalomanen een geschenk uit de hemel, maar wee voor hen bevindend in een oorlogsgebied. Met een groter bereik dan een kruisraket en te bewapenen met alles dat voorhanden ligt, behalve een geweten aan boord. Een computer kent geen moreel dilemma, noch twijfelt deze aan de instructies. Een moordmachine zonder veiligheidspin van ethiek of een ingebouwd systeem die begrijpt wat de waarde is van mensenlevens – vriend of vijand.

Een gevechtspiloot kost miljoenen; naast de verplichte vlieguren, technische kwalificaties en jaren vooropleiding, zijn zulke piloten ook nog eens geen lopende band producten. Een chip bakken ze in miljoenen tegelijk op een silicium kookplaat daar waar het economisch voordelig is; een programma kopiëren is een scharrelkip qua kosten in vergelijking met 100 kilo piloot van goud. Chips nemen geen vrije dagen en chips stellen geen vragen. Chips zijn de betere strijders – wanneer laat een schaakcomputer je ‘bewust’ winnen, omdat deze denkt je daarmee oprecht een plezier te doen?

Chips krijgen ook niet achteraf een schuldgevoel, noch zullen ze de motieven van een operatie in twijfel nemen. Zouden er dan nog klokkenluiders zijn, zoals deze er waren in de Vietnam oorlog of de onmenselijke slachtpartijen in Irak? De machthebbers hebben absolute macht met zulke wapens en van macht weten we dat deze wisselt om de kwart eeuw. Het resultaat blijft altijd dat op machtige wapens er een nog machtiger wapen uitgevonden wordt.

De ‘drones’ zijn effectiever dan enig ander bestaand wapen; dit is onbetwistbaar. Ze zijn kwalitatief superieur, omdat ze non-stop in de lucht kunnen blijven met de huidige faciliteiten. Ze zijn veelzijdig – van spionage, voor verkenning, ter aanval en indien nodig misschien zelfs de ultieme kamikazes. Er is niets gevaarlijker dan radiografisch bestuurbare wapens die zonder blikken of blozen een gebied bombarderen naar aanleiding van een e-mailtje voorzien van longitude en latitude coördinaten.

Touché, Barrack is aan de macht. Maar met Amerika in de hoge schulden en de naam als internationale defensiecontracteur ga je toch knipperen; hoe komen al die Afrikaanse landen in conflicten aan dat Amerikaanse wapentuig? Omdat de aartsvijand van ethiek een kenmerk is van macht; ze corrupteert – onvermijdelijk.

©SamRain
Drones

Angst in hart: We zitten in de 3e Wereldoorlog

“Als we niet leren van het verleden, herhalen we de fouten in de toekomst.”
                                                                                                            - Sam Rain

Ik ben geen voorstander van karaktermoord of moddergooien. Maar de vergelijking tussen de PVV en NSDAP is bijna een gulden snede aan het worden. Maar niet alleen deze partij voor de Hollandse vrijheid vertoont deze karakteristieken; over de wereld lijken de bolwerken van haat zich te uiten als de tiranniek van de 21^e eeuw.

Het eerste signaal is de schuld aan immigratie. Statistieken sturen grote cijfers die opgeblazen worden tot tsunami’s van ‘importmensen’, met als doel het nationaal goed te vernietigen. Vooral in economische crisis zijn deze de oorzaak dat de ‘broodroof’ plaatsvindt; het zondebokje is gevonden, want net zij hebben geen of amper stemrecht. Ze zijn de misbruikers van ‘onze’ gastvrijheid. We hebben immigranten geclassificeerd als de vijand – en de vijand bestrijden we immers.

Het tweede signaal is onderdrukking. Hoewel de grondwet mensen zou moeten beschermen, zijn er wetten van kracht én in aanmaak om mazen in de wet te rekken. Onder het motto van bescherming, want de vijand moet immers bestreden worden. De befaamde ‘Patriot Act’ van de VS, het boerkaverbod en minaretvergunning. De één sluit een persoon uit van een eerlijk proces, de ander legt restricties op het beleven van zijn of haar geloof en een cultureel bouwwerk valt onder ‘censuur’.

Het derde signaal is oorlogvoering. Irak, Afghanistan, Libië, Egypte, Pakistan, Syrië en Turkije. Wat hebben deze landen met elkaar gemeen? Behalve dat ze de grote groepering van de ‘vijand’ huisvesting bieden. Sinds twee decennia is de vijand in kaart gebracht en zijn de ‘veroveringen’ begonnen. Graag doet de groep van onze ‘beschermers’ de massa geloven dat ‘zij’ begonnen zijn; 11 september speelt als paradepaardje, met Theo van Gogh op z’n rug in ons land. Het gevaar is overal, want de ‘vijand’ is een guerrilla leger dat zich ophoudt in de mensenmassa. Kan iemand zich een jaar zonder ‘oorlog’ herinneren in de afgelopen 10 jaar? En wie maakten deel uit van die oorlogen? Waar de Verenigde Naties en het Noord Atlantische Verdragsorganisatie ooit een baken van vrede was, fungeren zij als propaganda apparaat. Tegen een resolutie stemmen, is stemmen voor de vijand. Hoor ik daar tirannie?

Het vierde signaal is het monddood maken en het creëren van martelaars. Maar niet vanuit de vijand, maar door projectie. Een groep radicalen krijgt een platform en de gemeenschap die het ware doel is, wordt tot verantwoording geroepen. De ‘vijand’ wordt belicht als een koelbloedig apparaat zonder weerwoord. Sympathisanten worden geprofileerd als ‘gehersenspoeld’ en linkse hippies die niet op aarde wonen. Media als het Internet wordt overspoeld met propaganda en nieuws dat niet tot stand wordt gebracht met journalistieke ethos.

De Europese Holocaust is in volle gang. De koningin wordt zelfs ongegeneerd verraadster genoemd, waneer juist zij de leiderschap vertoont zoals zij moet zijn. Iedere dag voltrekken zich ontwikkelingen naar middeleeuwse standaarden; al lang zijn we vergeten dat een bepaalde politieke partij het leger wilde inzetten tegen burgers uit Gouda. Onder het mom van vergelding en ‘bescherming’ stemmen wij voor of zwijgen we. Want stel dat we het goede zouden doen, zou het ons ten nadeel zijn. Want een vijand van het land, moet zijn paspoort inleveren; ook deportatie op massaal niveau is niet ver weg.

Zouden we over 30 jaar ook zeggen dat we het niet wisten? Van alle Cassandra’s wordt er geen enkele gehoord; we zijn doof en blind geworden. Met al onze kennis, zijn we het belangrijkste vergeten: de aarde is van ons allemaal.

©SamRain
3e Wereldoorlog