Amerikaanse Preppers Zijn Gek

"Niemand kan zich voorbereiden op iets waar men zich niet op heeft voorbereid"
                                                                                                             — Sam Rain

Survival of the fittest. Het recht van de sterkste. Beetje de slogans die van toepassing zijn in een wetteloze wereld. Amerikaanse `preppers' worden ze genoemd; mensen die zich voorbereiden op het ergste van het ergste. De val van de dollar, overstromingen, kernoorlogen en totale chaos. In de verwachting dat de overheid zal falen, bereiden ze zich voor. Voedselvoorraden, wapens, zelfverdediging, coalities en dergelijke. Om te overleven wanneer het allemaal zal gebeuren. Is het verstandig? Leef je om te overleven?

Alle `preppers' blijken een voedselvoorraad te hebben om in ieder geval een jaar vooruit te kunnen. Dat lijkt op zich een goed plan — maar wat als je huis en haard moet verlaten? Als de kernoorlog uitbreekt, wie garandeert je dat je kunt blijven waar je bent? Tevens zul je een dergelijke voorraad goed geheim moeten houden — met name als de omgeving niet dezelfde voorbereidende maatregelen neemt. Hongerige mensen doen namelijk rare dingen. Want hoewel winkels als eerst geplunderd zullen worden, zal het niet lang duren totdat men zich zal wenden tot hen die een dergelijke voorraad hebben.

Jezelf bewapenen is niet onverstandig — tenzij de omgeving niet graag ziet dat er mensen zijn die in deze macht verkeren. Wapentuig is nog steeds relevant — naties identificeren grootsheid met wapenarsenaal. Heb je genoeg wapentuig om jezelf te verdedigen tegen een mensenmassa? En geef je dan geen signaal af dat je iets te beschermen hebt? Kunnen schieten is een vaardigheid, maar kun je het ook onder druk? En op wie schiet je als de buitenaardse wezentjes een kogelvrije huid hebben?

Hebben deze `preppers' ook de voorzieningen voor een combinatie van rampen, zoals een Tsunami plus orkanen plus kemramp plus totale ontregeling? Wat is de reactietijd en indien gunstig, waar naar toe? Is het mogelijk om te reageren op een kemkopraket die sneller gaat dan 1000 kilometer per uur? Tegen de tijd dat de informatie bekend is, zal het al gebeurd zijn — dus afhankelijk zijn van de media zal nog eens vies tegen vallen.

Wat nou als de ompoling de natuurwetten veranderd of er een wereldwijde overstroming plaatsvindt? Heeft er iemand dan een Ark — of nota bene een garantie dat ze het gaan overleven? Hoe bereidt men zich voor als er een Djengis Khan zich voordoet tijdens de totale uitval van de wereld zoals we die kennen? Vroeg of laat raak je door de kogels heen. Vroeg of laat is het voedsel op. Vroeg of laat verliezen materiële dingen hun waarde.

Eigenlijk valt er dus weinig te doen, behalve een paar noodmaatregelen. Zoals een paar flessen water. Dingen waarmee je vuur kan maken. Een zaklamp of zo. Een soort van kampeerset. Want als het allemaal mis gaat, dan is het een kwestie van geluk hebben. Geluk dat je het overleeft hebt. Geluk dat je het zal overleven. En dergelijk geluk zal niet afhangen van een jaartje conservenblikjes met daarin maïs.

Bijzonder is wel dat er weinig `preppers' de nodige maatregelen nemen op het gebied van kennis. Boeken die gaan over medische handelingen, maar ook uitvindingen en opgedane wetenschap die we ter gemak nemen vandaag de dag. Zoals penicilline bijvoorbeeld. Maar liever word er — typisch menselijk — gekozen voor wapens en eten.

©SamRain
Preppers

Verontrustende Beelden Uit Amerika

"Het is niet alleen de ramp die tragisch is, maar vooral de nasleep."
                                                                                                  — Sam Rain

Het gaat niet zo goed met de United States of America. Na de economische ellende, de politieke en militaire missers, Katrina en continu dreiging van Al Quaida is er Sandy. Een orkaan uit de hel die vooral in de Grote Appel heeft huisgehouden. Op het nieuws zie je beelden van schade en leegte. Af en toe iemand die voor de camera zijn of haar woord nog kan bevatten in termen als 'onbegrijpelijk'.

Stel, je wordt wakker in de nacht en je hoort de wind. Harder dan daarvoor. Het wordt erger en je besluit naar het journaal te kijken. Het nieuws vermeldt de storm die op komst is. Heb je vaker gehoord de laatste tijd, dus het zal zoals gewoonlijk weer meevallen. De talloze reclames komen op televisie. Overlevingspakketten in de aanbieding. 'Kul", denk je. Dat gebeurd overal, maar niet hier.

De dagen erna begint de media hype. De storm heeft nu een naam. Een identiteit. Haar snelheid en richting zijn bekend en worden op een apocalyptische manier verteld — ‘ze komt nabij en ren voor uw leven', vertaal je de boodschap van 45 minuten naar een oneliner. Als er een storm komt, dan zal het vooral vervelend zijn voor het verkeer. Hier en daar water. In dit land worden huizen en appartementen gemaakt en ontworpen door de beste in de wereld. Die hebben vast rekening gehouden met de natuur.

Er wordt een raar bericht uitgezonden — de burgemeester raadt iedereen aan om de stad te verlaten. Zal wel zo'n politiek ding zijn, preventief dat soort waarschuwingen geven. Anders beginnen, warmeer zo'n storm wel komt, een legioen processen tegen de stad. Tja, hoe serieus neem je het nou? Verkeer staat vast. Wegen vol. De een gaat naar familie in een ander deel van het land, de ander neemt zijn vakantiedagen op. Vliegtickets uitverkocht. Misschien zelf ook maar gebruik maken van een weekje weg.

Je blijft rustig, want je gelooft niet in paniek. Je koopt de nodige boodschappen. Niet omdat je denkt dat het 'Einde der Tijden' is, maar vanwege het feit dat de meeste winkeliers simpelweg gesloten zullen zijn of uit deze horror situatie de prijzen gaan opschroeven. Tja, iedereen wilt verdienen met de laagste rentestand ooit. Een week, hooguit twee is voldoende. Oh, en genoeg sigaretten. Laarzen misschien ook handig. Tissues — tegen de verkoudheid.

Weer een raar bericht. Te laat voor een evacuatie? De weerskaarten op televisie lijken bijna uit een Hollywood rampenfilm gepakt. Je kijkt op je horloge — nee, het is geen 1 april. Geen alarmlijn bellen tenzij in uiterste nood? En terwijl je verdwaasd naar de televisie kijkt, hoor je dichtbij het gedonder van de wolken en gehuil van de wind. Je hebt echter geen doodsangst, maar bang ben je wel. Je gaat maar slapen, er komt toch niets interessants op televisie behalve de updates over het weer.

Je komt net uit de badkamer. Het licht valt uit. Je hoort explosies. Het is donker en je kunt je niet navigeren. Meer explosies. Het kolken van water. Gegil — eerst ver weg en dan dichtbij. Je zweet. Je rilt. Je begrijpt het niet. Je snapt het niet. Wat is er gaande? Waarom ben ik hier gebleven? En je nacht begint. De nacht die de langste wordt van je leven.

©SamRain
Orkaan Sandy