In de Geest van het Verknipte Kind

"Wie zijn kind laat opvoeden door een Playstation, moet zich later niet afvragen waarom kinderen zulke verknipte dingen kunnen doen."
                                                                                     — Sam Rain

Playstation-ouders. Het zijn gezinnen waar vader en moeder hele dagen werken en simpelweg geen kwaad zien in 'speelgoed' of geloven in beïnvloedbaarheid. Belangrijke dingen leren ze immers op school en zolang hun kamers maar zijn opgeruimd. Goede cijfers. Vragen hoe het gaat, maar niet alles willen horen. Het blijven immers kinderen — en sommige dingen worden ook overdreven.

Hoewel iedereen zegt dat ze bijdehand zijn of juist antisociaal, daar zien ze geen ernst in. Iedereen is anders en met jou is het ook goed gekomen. Er is licht, water en gezond, biologisch eten. Nieuwe kleren en ieder kind een eigen kamer. Individualiteit is belangrijk en ze `puberen' — dus dat is normaal. Zoiets als de griep of een verkoudheid. Gaat vanzelf weer over.

Rond hun 17e vraagt hun omgeving zich af hoe het kan dat deze kinderen niet verder komen dan het baantje in de supermarkt en zich nog steeds kleden alsof het elke dag Halloween is. Zo zijn ze gewoon, en dat zijn heus geen signalen. Ook die negatieve spiraal die je in ieder gesprek hoort is geen signaal. Geen ambities, geen 'normale' vrienden, geen schoolfeestjes. Hun nulurencontract-ouders vertellen vooral wat ze niet moeten doen en ieder 'gesprek' dat ze proberen te voeren verandert in een monoloog. Ze stelen niet en doen hun klusjes. En vooral vallen ze hun ouders niet lastig. Ze zijn namelijk rustig.

Ze zien niet dat hun kinderen ontwikkelen zonder hun toezicht. Ze zien niet de nachtelijke chatsessies met andere ontwrichte persoonlijkheden. Ze zien niet welke invloed de sites hebben waar dood en geweld het thema zijn. Ze zien niet dat ze zich 'vrij' voelen in hun rebellerende stilte. In hun uiterlijk veranderen ze niet, maar innerlijk wanen ze zich een apex roofdier. Ze distantiëren zich van anderen, omdat de omgeving niet hun omgeving is. Ze ontwikkelen zich antisociaal. Wat niet betekent dat ze onbeleefd worden.

Hun secundaire narcisme groeit en bloeit. Ze spelen spellen waarbij ze zo effectief mogelijk moorden — en worden beloond door het spel naar mate hun prestatie verbeterd. Ze worden aangemoedigd, geprezen door andere spelers. Het virtuele geweld is een outlet — een uitlaatklep voor hun innerlijke storm. Pijn doen is beter dan pijn lijden. Niemand ziet ze, niemand kent ze. Zelfs hun eigen ouders niet.

Ze worden ouder en krijgen meer kritiek. Waarom doe je niet dit, waarom doe je niet dat? Ze worden verstikt door een omgeving die ze al niet erkennen als hun leefmilieu. Hoe lossen ze dat op? Het spel is hun ouder dat hen leert dat problemen op te lossen zijn door eliminatie. Ze weten dat het een kwestie is van de juiste middelen en een moment van tijd. Ze zien geen glanzende toekomst op een kantoor met een leasewagen. Ze zien geen mooie trofeevrouw, noch zien ze kinderen op de komst. Hooguit die net zo verknipt worden als zij. Want op een gegeven moment hebben ze geen 'ouder' meer nodig. Ze beseffen hun dierlijke kant en beseffen dat de wereld niet bestaat uit regenbogen. Zeker niet hun wereld.

Ze worden boos op de wereld. En iedereen die er in leeft Ze ontdekken dat ze via hun kanalen toegang krijgen tot wapens. Om toe te passen wat de Playstation hen geleerd heeft. Zodat er mensen die schuld leggen op de Playstation, die alleen maar haar ouderlijke taak heeft uitgevoerd...

©SamRain
Verknipte kind

Het Nintendo Trauma

“Toen was geluk niet heel gewoon; toen was geluk heel bijzonder”
                                                                                          - Sam Rain

De opkomst van de spelletjescomputer; het begon met de Atari 2600 commercial op tv. Vader vond het natuurlijk meteen al onzin, mijn broer zou ervoor sparen en ik? Geen ambities, want toen was zo’n aanschaf nooit voor de kleintjes. ‘Neem maar een tennisbal ofzo’, zou een typisch antwoord kunnen zijn. Toch droomde ik er stiekem over; samen met Brillie de Beer bedachten we hoe elk spelletje eruit zou zien na een dagje kwijlen in de speelgoedwinkel kijkend naar de mooie, kartonnen hoesjes.

Een van mijn ooms was de pionier in het introduceren van de spelcomputer in onze familie. Mijn neefje en ik plaste simultaan in onze broek toen er een ‘echte’ Nintendo in huis was. Natuurlijk was alleen het gebied erom heen ‘off-limits’, maar we riskeerden de pantoffels en lepels om een glimp op te vangen. Een rode bips verder hadden we het helemaal waard gevonden; de hele middag sprongen we rond als Super Mario en vouwden onze handjes als ‘Zapper’ om Duckhunt na te spelen. Onbewust wisten we dat we nooit een kans hadden om te spelen met het echte apparaat met een dertigtal neven in huis, dus namen we genoegen met de fantasie.

Het duurde niet lang of de Nintendo rage sloeg toe – echter had ik pech; mijn ouders gingen scheiden, dus qua budget ging het gewoon niet voor mijn moeder. De één na de andere oom kocht een Nintendo, zodat waar je ook kwam zelfs een kans had om mee te kijken. Natuurlijk was het lot niet barmhartig voor me; al deze ooms woonden in Friesland, en ik woonde bij mijn moeder in Amsterdam. Hoera. Not.

Vakanties waren nog erger, mijn jongere neefjes en nichtjes hadden er zelfs al op gespeeld en kenden de deuntjes van verschillende spellen al uit hun hoofd. Het was meestal een marteling om aan te horen, vooral toen er één zelfs een ‘eigen’ Nintendo kreeg. Met vijf spellen. 200km van me vandaan. Arrrgh.

Toen we eenmaal verhuisden naar Leiden, kwamen er meer familie naar ons. De Nintendo-pionier oom bleef zelfs twee weken achter elkaar; hij had de ‘Nintendo’ meegenomen. Voor het eerst kon ik kijken. Met alle aandacht zag ik hoe mijn broer er niets van bakte. Keer op keer ging hij af, terwijl mijn zus op d’r nagels aan het bijten was. Tot op een keer hij weer in de afgrond viel en ik té hard ‘sukkel’ (het kankerlijer van de jaren ’90) zei. Na een paar schouderbeuken deed hij uit de hoogte: ‘alsof jij dat kan, mormel’. Bijdehand greep ik naar de controller en speelde vier werelden van Super Mario achtereenvolgens uit. De ogen van mijn zus, broer en oom vielen uit hun oogkassen. Automatisch werd ik als beloning uitgemaakt als ‘autist’ – wat ik kenmerkte als een goede ‘bestuurder’ (auto, iemand die auto rijdt dus autist).

Met de Nintendo kon je met zijn tweeën spelen, mijn broer moest en zou de strijd aangaan. Fair ging het niet: bij mijn beurt kreeg ik een schouderbeuk, verloor ik een paar haren of werd de joystick uit mijn handen gerukt of zapte mijn broer naar een andere zender: ‘je kent dit level toch wel uit je hoofd’.

Spelcomputers waren geen droom meer maar een nachtmerrie. Ik kreeg de afdankers van anderen (wanneer er een betere console uit was) en met afdanker bedoel ik dan de afgekauwde, amper werkende controllers en de games die niemand wilde overkopen. Tja, als je 2 uur per dag per week ‘meer’ tijd hebt dan andere kinderen, is het dan echt nog een wonder waarom ik slimmer ben dan de meeste?

P.S. Ik heb nu, ondertussen post-30, wel een ‘eigen’ Nintendo :-)

©SamRain
Nintendo